[Fic Mystic Messenger] is there a Good Ending? (Seven x Yoosung)


Title: is there a Good Ending?
Author: Yaoyuay
Fandom: Mystic Messenger
Pairing: Seven x Yoosung
Rating: PG
Warning: Yaoi
Spoil Alert: *Spoil Yoosung Route: Good Ending
 
 
 
 
 
‘ให้ผมไปด้วย!’
 
 
‘ห๊ะ?’
 
ทั้งส่งเสียงออกมาและนิ้วมือก็พิมพ์ข้อความตอบกลับไปพร้อมกัน เมื่อกรอบข้อความสีเขียวจากเด็กน้อยผมบลอนด์แสดงความเป็นห่วงอย่างร้อนรนผ่านข้อความในโปรแกรมแชทของ R.F.A อย่างไม่เว้นช่องว่างตั้งแต่ที่เขาบอกสิ่งที่ต้องไปจัดการเรื่องแฮกเกอร์ตามการตัดสินใจของวี และทิ้งข้อความสั่งเสียเอาไว้หากทุกอย่างผิดพลาด
 
 
…ยกเลิกงานปาร์ตี้ ลบโปรแกรมแชท ทำลายสมาร์ทโฟน ถ้าเป็นไปได้…
 
 
เท่านั้นแหละ ข้อความกรอบสีเขียวก็รัวติดกันมาอีกเป็นชุด ทั้งถามว่าทำไม ทั้งบอกว่าไม่ยอม แม้จะมีเสียงค้านจากคนรักของเจ้าตัว เด็กน้อยที่เปลี่ยนไปมากในช่วงหลังก็ยังดื้อรันดึงดันบอกแต่ว่าตัวเองต้องไปด้วย แม้จะรู้ว่าไปเสี่ยงอันตรายแต่ก็มีความสุขที่ได้ทำสิ่งนั้น เพื่อคนรัก เพื่อ R.F.A
 
 
…เด็กน้อยยูซองของเขาเปลี่ยนไปแล้ว…
 
 
‘ขอร้องล่ะ ให้ผมไปด้วยนะเซเว่น’
 
ข้อความจากยูซองถูกส่งมาอีกครั้งหลังจากเหตุผลในการอ้อนวอนถูกยกขึ้นมาอีกหลากหลายเหตุผล ทั้งการไม่อยากทำได้แค่รออยู่เฉย ไม่อยากต้องเสียใจภายหลัง หรือแม้แต่กระทั่งการอ้างถึงวีกับริกะ ยูซองของเขาไม่อยากต้องเป็นคนขี้แพ้ไม่เอาไหนไปตลอดชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากให้คนสำคัญของเขาคนนี้กลายเป็นคนกล้าหาญที่เสี่ยงได้รับอันตรายจากการตัดสินใจทั้งจากตัวเอง และตัวเขา
 
‘ได้โปรดนะเซเว่น ขอร้องล่ะ…ช่วยผม’
 
 
สิ่งหนึ่งที่ยากที่สุดก่อนจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงคือการต้องตัดสินใจหรือเปล่านะ เหมือนตอนนี้เขายืนอยู่กลามกลางทางแยกของการเลือก ไม่ว่าเขาจะเลือกซ้ายหรือขวา ไปข้างหน้าหรือย้อนกลับ การตัดสินใจว่าจะพายูซองไปด้วยหรือไม่ เหมือนกับเขากำลังต่อสู้กับตัวเองว่าจะเลือกเดินไปบนเส้นทางที่มีปลายทางแบบใดรออยู่ ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากการตัดสินใจของเขาตอนนี้ถ้าสามารถใช้การคำนวณได้ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ดีสินะ
 
 
‘นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจะได้ทำเพื่อใครสักคน เซเว่นช่วยเข้าใจความรู้สึกของผมทีนะ’
 
 
ดูเหมือนว่ายูซองได้ตัดสินใจแล้ว และไม่มีวันเปลี่ยนใจ
 
 
‘ได้โปรดล่ะ ขอร้อง’
 
 
และการตัดสินใจของเขาครั้งนี้จะทำให้ต้องเสียใจภายหลังหรือเปล่า?
 
 
 
 
 
 
ยังคงคิดวนเวียนซ้ำไปมาถึงบทสนทนาที่เพิ่งผ่านไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทั้งที่ความร้อนในอกสุมรวมกันจนร้อนวาบขึ้นถึงใบหน้า แต่ก็ยังแกล้งใจเย็นเล่นตลกกลบเกลื่อนด้วยข้อความทีเล่นทีจริง ไม่อยากพาไป ยังไงเขาก็ไม่อยากพายูซองไปเสี่ยงอันตรายด้วยกัน แต่เพราะความมุ่งมั่นจริงจังของคนที่เขาเคยแหย่เล่นอย่างเอ็นดูมาแต่ไหนแต่ไร หรือแม้แต่คนรักของยูซองเองก็เคารพในการตัดสินใจนั้น ตัวเขาในอนาคตจะเกลียดตัวเองในตอนนี้ไหม แต่ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดหรือไม่ก็ตาม ถ้าไม่อยากจะต้องเกลียดตัวเองไปตลอดชีวิต เขาต้องทำทุกวิถีทางให้ยูซองปลอดภัย
 
มองเห็นคนกล้าหาญคนยืนรอเขาอยู่ตรงด้านล่างอพาร์ทเม้นท์ ขนาดมองจากบนรถในระยะไกลยังเห็นอาการร้อนรนได้ชัดเจนจากท่าทางกระสับกระส่ายเดินวนไปมา คนยืนรอเขากอดอกก้มตัวไปมาตลอดเวลาที่มองดูรถทุกคันที่ขับผ่านไป จนกระทั่งหันมาเห็น ยูซองจำได้ทันทีโดยไม่ต้องลดกระจกลงแล้วส่งเสียงเรียกเมื่อหยุดรถ เด็กชายสวมเสื้อลายทางตัวที่ไม่คุ้นรีบเดินเข้ามาเปิดประตู แทรกตัวเข้ามานั่งบนรถด้านขวามือเขาอย่างรวดเร็ว
 
 
“รีบไปเถอะ!”
 
น้ำเสียงเครียดไม่ต่างกับสีหน้าเลย แววตาสีม่วงสดใสที่เขาเคยจำได้หายไปไหนแล้ว คิ้วตรงผมแสกปัดข้างทำไมเลื่อนมาชิดกันขนาดนั้น ริมฝีปากก็ไม่มีรอยยิ้มแบบที่เขาเคยเห็น
 
 
…ผมจริงจังนะเซเว่น…
 
 
ดูท่าว่าข้อความในห้องแชทจะปนไปด้วยอารมณ์กับความรู้สึกมากกว่าที่คิด เด็กน้อยยูซองของเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
 
 
“อ้าวนี่…”
 
ละมือจากพวงมาลัยข้างหนึ่งขณะเลี้ยวรถออก ผมบลอนด์ฟูชี้ออกข้างน่ามันเขี้ยวเสมอ ด้านบนเส้นผมของยูซองยังไงก็น่าเอามือไปวางไว้ที่สุด ไม่รู้จะทำให้ถูกโกรธหรือเปล่า แต่ถ้าทำได้เขาก็อยากผ่อนคลายอารมณ์ของคนข้างตัวลงสักนิดก่อน
 
“ไม่เครียดแบบนี้สิ”
 
ออกแรงที่มือบังคับให้เจ้าของผมสีบลอนด์จากการย้อมโคลงหัวไปมาเบาๆ ละสายตาจากกระจกหน้ามามองคนข้างๆ แว้บหนึ่งแล้วก็หันไปดูทางข้างหน้าต่อ พยายามยิ้มปนหัวเราะออกมาเจือจางบรรยากาศหนักอึ้งที่มาพร้อมกับยูซอง แต่ดูเหมือนเทพเจ้าแห่งเสียหัวเราะวันนี้จะไม่เข้าข้างเขาเลย นี่เขากำลังหัวเราะอยู่ในอวกาศหรือเปล่านะ
 
 
“เซเว่น…”
 
เสียงเรียกชื่อพร้อมกับสัมผัสบนหลังมือทำให้เขาต้องละสายตาจากถนนข้างหน้าอีกครั้ง หันไปมองได้แว้บหนึ่งเห็นยูซองยกมือขึ้นมาจับมือเขาเอาไว้ อยากจอดรถชะมัด!
 
“ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี ตกลงนะ”
 
กลายเป็นแรงบีบเบาๆ เมื่อยูซองกุมมือเขาไว้ ยอมละสายตาจากกระจกด้านหน้าหันมองอีกครั้ง คิดถูกแล้วที่หันมา เพราะตอนนี้ยูซองยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มกว้างที่คุ้นเคย แต่ดวงตาสีม่วงนั้นจริงจังดูแปลกไป
 
 
“โอเค!”
 
โคลงหัวยูซองเล่นอีกสองสามทีแล้วแกล้งขยี้ผมปิดท้ายก่อนจะละมือกลับมาจับพวงมาลัยรถยนต์เหมือนเดิม มีเสียงหัวเราะเบาๆ ช่วยทำให้บรรยากาศดีขึ้น แอบชำเลืองมองคนข้างเขาตอนนี้กำลังจัดทรงผมให้กลับเป็นทรงเดิม
 
ความเครียดเริ่มเบาบางลงบ้างแล้วอาจเป็นเพราะเขากับยูซองต่างซ่อนความกดดันและความกังวลต่างๆ เอาไว้ข้างในใจ คงจะดีถ้าหากตัวเขาในอนาคตได้เตือนเขาก่อนจะตอบตกลงหรือบอกให้วนรถกลับไปส่งยูซองที่อพาร์ทเม้นท์ ก่อนความผิดพลาดที่ไม่คาดคิดจะเกิดขึ้น ก่อนความอ่อนแอของเขาจะถูกเปิดเผยออกมา ก่อนเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของคนที่เขารักจะดังก้องเหมือนฝันร้ายที่วนเวียนอยู่ทุกคืน
 
 
 
 
 
 
…การเผชิญหน้า ความเข้าใจผิด
 
ความอ่อนแอ คำขอโทษ คำอธิบาย
 
ความผิดพลาด อันตราย ความเจ็บปวด เสียงร้องตะโกน…

 
 
 
 
 
 
ตามที่เขาอยากให้เกิดขึ้นทุกอย่างต้องผ่านไปด้วยดี…ใช่…ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นแบบนี้
 
จะต้องไม่ใช่การเสียสละของยูซอง
จะต้องไม่ใช่การเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายแทนเขา
จะต้องไม่ใช่การจบลงด้วยคนที่เขารักได้รับบาดเจ็บแบบนี้
 
 
 
 
 
 
เสียงหอบหายใจทั้งจากการกึ่งเดินกึ่งวิ่งประคองยูซองที่บาดเจ็บในตาข้างซ้ายกลับมาที่รถ และจากเสียงครางกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ในลำคอของคนที่พยายามพิมพ์ข้อความกลับไปบอกคนรัก ฝืนยิ้มทำเหมือนอย่างทุกอย่างปกติด้วยการหลับตาลงข้างหนึ่งเพื่อบอกว่าตัวเองปลอดภัยไม่ต้องเป็นห่วงทั้งที่เหตุการณ์ตรงหน้าเขาตอนนี้มันแย่ยิ่งกว่าแย่
 
ไม่สนใจความเร็วรถจากการบังคับให้พาหนะเคลื่อนไปข้างหน้า เพ่งสมาธิไปที่การแซงรถคันหน้าไปเรื่อยๆ เพื่อให้ไปถึงโรงพยาบาลเร็วที่สุด คันเร่งถูกแตะเหยียบไปเรื่อยๆ โดยไม่มีผ่อนลง หนึ่งวินาทีหลังจากนี้ก็ช้าเกินไปเพราะเขาไม่ต้องการให้อาการบาดเจ็บที่ตาของยูซองส่งผลร้ายแรงมากไปกว่านี้อีกแล้ว
 
ทั้งโมโห เจ็บใจ เสียใจ ร้อนรนจนจะเป็นบ้า ขณะที่เขาเร่งความเร็วของรถจนแทบเหาะได้ คนที่กลั้นเสียงร้องจนหอบอยู่ข้างๆ ยังไม่ยอมอยู่เฉยเพื่อพัก ยูซองยังพยายามฝืนพูดออกมาขอร้องไม่ให้เขาบอกกับทุกคนเรื่องอาการบาดเจ็บของตัวเอง ให้งานปาร์ตี้ในวันพรุ่งนี้ดำเนินต่อไป
 
 
…บ้าเอ้ย! พอแล้ว หุบปากไปเลยยูซอง …
 
 
 
 
 
 
ความช่วยเหลือมาถึงทันทีที่เขาพายูซองมาถึงโรงพยาบาล แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นได้บ้างเลย การมองเห็นของยูซองจะยังเป็นปกติไหม การฝืนตัวเองตลอดทางที่มาโรงพยาบาลจะส่งผลกระทบอื่นๆ อีกหรือเปล่า คำถามมากมายเกิดขึ้นอย่างไม่ได้รับคำตอบระหว่างที่มีแต่เรื่องร้ายแรงวนเวียนอยู่ในหัว ระหว่างที่ความกังวลกระวนกระวายทำให้อยากส่งเสียงร้องตะโกนออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ใกล้จะระเบิดเป็นเสียงร้องไห้
 
นานอย่างกับตลอดกาลกว่าเขาจะได้เข้าเยี่ยม ยูซองในชุดคนป่วยมีผ้าพันแผลคาดรอบหน้าผากและตาข้างซ้ายหันมามองเขาที่เปิดประตูเข้าไปในห้องพักคนป่วย ความเจ็บปวดเสียบแทงเข้าในอกมากกว่าตอนยืนโทษความอ่อนแอไม่ได้เรื่องของตัวเองระหว่างรออยู่ คือรอยยิ้มของยูซองส่งมาให้ เป็นรอยยิ้มทั้งริมฝีปากและดวงตา
 
 
“เซเว่น”
 
เสียงคนบาดเจ็บเรียก แต่เพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรนอกจากอยากร้องไห้ เขาจึงแค่เดินเข้าไปหา
 
“โกรธผมหรือเปล่า?”
 
 
เงียบไปนานกับคำถามของยูซอง เขาไม่เข้าใจสีหน้ามีความสุขกับรอยยิ้มสบายใจบนใบหน้าที่กว่าครึ่งคือผ้าพันแผล คำพูดเล่นของเขาที่สุดก็เป็นจริง คนกล้าหาญได้รับอันตรายกำลังนอนอยู่ในชุดคนป่วยตรงหน้าเขา ถ้าหมุนนาฬิกาย้อนกลับไปได้ เขาขอเลือกเจอคนขี้แพ้ที่ปลอดภัยดีกว่า
 
“…โกรธ”
 
 
“โกหก…นายหมายถึงโกรธตัวเองต่างหาก”
 
ดวงตาสีม่วงข้างที่ยังมองเห็นพยายามมองเขา มองผ่านใบหน้าเขามาถึงข้างในใจของเขา
 
 
ไม่มีคำพูดปฏิเสธจากเขา และก็ไม่มีคำพูดต่อจากยูซอง ความเงียบผ่านไปพร้อมกับเวลาอย่างเชื่องช้า ความอ่อนแอ งี่เง่า ไม่ได้เรื่อง กำลังทำให้เขารู้สึกผิดจนแทบขาดใจ
 
“ขอโทษ”
 
 
“ไม่ให้ขอโทษ”
 
ยูซองต่อประโยคของเขาทันที มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าอ่อนเพลียจากอาการบาดเจ็บนั้นอีกแล้ว ครั้งนี้เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับปลอบปะโลมเขา
 
“ผมดีใจนะเซเว่น…ต่อให้ตัดสินใจได้อีกครั้งผมก็ยังเลือกจะไปกับนาย ผมไม่เสียใจเลยกับการเสียสละของตัวเอง ผมได้เป็นคนใหม่แบบที่อยากเป็น ได้เป็นคนกล้าหาญ ได้เป็นคนที่ได้ทำบางอย่างเพื่อคนรัก…เพื่อนาย”
 
คนบาดเจ็บสูดหายใจเข้าลึกช้าๆ และค่อยๆ ปล่อยออกมาแล้วยิ้ม ยิ้มกว้างกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยเห็น
 
“เจอกันที่งานปาร์ตี้พรุ่งนี้ สัญญาว่าจะยิ้มให้ผมนะ”
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
ทำไมเครียด ;_;
เซเว่นยูเรื่องแรกมาแบบเครียดเลย … สัญญาว่าเรื่องหน้าจะสดใสวิ้งวับแน่นอนค่ะ!
 
เป็นส่วนหนึ่งของรูทยูซองที่เราชอบที่สุด ตอนน้องขอไปกับเซเว่นแล้วได้รับบาดเจ็บที่ตากลับมา ทำเป็นบอกเราว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ส่งรูปยิ้มขยิบตาส่งมาทั้งที่เจ็บจะแย่ แล้วก็ไม่ยอมให้เซเว่นบอกเรา จนงานปาร์ตี้ที่น้องมาพร้อมกับผ้าพันตา และคำพูดที่ซึ้งมากมายจนตอนเล่นร้องไห้เลยค่ะ !! เด็กน้อยติดเกมที่เราเห็นแรกๆ เปลี่ยนแปลงตัวเองทำทุกอย่างเพื่อเราขนาดนี้ อินมาก*
สารภาพว่าเล่นรูทน้องยูแบบทีแรกไม่คิดอะไร แต่พอเล่นไปเรื่อยแล้วหลงน้องมาก จนตอนจบรักน้องที่สุด ; v ; ) ❤♥ หลงจนรักใครมากเท่าน้องไม่ได้อีกเลย …
นั่นคือตอนที่ยังไม่ได้คิดอะไรกับเซเว่นยูค่ะ (5555) พอเปลี่ยนมาเล่นรูทคนอื่นบวกกับมีแฟนอาร์ตสกรีมโบ้มๆ เลยกลายเป็นว่ารู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเรือเซเว่นยูไปเรียบร้อย! > < เพราะอย่างนั้นส่วนของเนื้อเรื่องที่อวยเซเว่นยูขนาดนี้เลยอดจะระบายความพีคออกมาในช่องว่างของเนื้อเรื่องไม่ได้ ฮ่ะฮ่ะฮ่า!
 
เป็นความรักแบบที่เซเว่นรักยูมากแม้ยูจะมีความรักของตัวเองอยู่แต่ก็ไม่คิดอยากจะได้รับความรักตอบหรือครอบครอง ส่วนความรู้สึกของยูที่มีกับเซเว่นก็เป็นทั้งพี่และเพื่อนคนสำคัญไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ T – T ทำไมดู Complicate
ทั้งหมดแล้วคือฟิคเรื่องนี้เขียนด้วยการระบายความเซเว่นยูที่อัดอั้นอยู่ในใจเราออกมาล้วนๆ ในงานปาร์ตี้ที่เซเว่นซึมเป็นซอมบี้แล้วร้องไห้ไม่ยอมหยุดนั่นมันเซเว่นยูเหลือเกินค่ะ
บ่นด่าติชมได้หมดเลยค่ะ แวววววว~~~~~~
 
ป.ล. ในฟิคให้น้องยูเรียกแทนตัวเองว่าผมเพราะเป็นคนที่อายุน้อยสุด และดูเหมาะกับความน่ารักของน้องเหลือเกิน
ป.ลล. เมาท์ยาวเกือบเท่าฟิค * _ * )

3 comments

  1. มาอ่านรอบที่สามค่ะ แงงง เม้นตรงนี้เลยดีกว่า ฮือออ ยังชอบความกุบกิบและดราม่าตรงนี้ของคู่นี้มาก MCจะต้องทำยังไงถึงจะผ่านพ้นความขี้ชิปของตัวเองไปได้ เหมือนเรามาเป็นมารทุกคน 555+ คู่นี้น่ารักมากจริงๆ ยิ่งอ่านฟิคคุณมินท์ยิ่งรักนาง แงงงง เซเว่นต้องงอแงเยอะกว่าแน่ๆเวลาดราม่า จริงๆชอบดราม่าค่ะ อร่อยดีมีประโยชน์ แต่ปวดใจจัง ฮืออออออออ

    Like

    1. อื้อฮื้อออ ขอบคุณนะค๊า ; _ ; ) อ่านสามรอบเลยเราดีใจจนไม่รู้ดีใจยังไงแล้ววว เราก็ชอบความกุบกิบและดราม่าของสองคนนี้เหลือเกินค่ะ จะน่ารัก็น่ารักน่าหยิกกันทั้งคู่ พอดราม่านี่ก็ดูสองคนนี้เป็นห่วงกันรักกันมาก

      ว่าจะเขียนหวานๆ มุ้งมิ้งหน่อยก็อยากเขียนดราม่าอีกแล้วล่ะค่าาา * _ * !!

      Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s