[Fic Haikyuu] Look into my eyes (Hinata x Kageyama)


Title: Look into my eyes
Author: Yaoyuay
Fandom: Haikyuu
Pairing: Hinata x Kageyama
Rating: PG
Warning: Yaoi
 
 
 
 
…ไม่ได้คิดไปเอง ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ …
 
 
 
“เย้! คาเงยามะ เย้!!”
 
พอลูกตบกระแทกพื้นฝั่งตรงข้ามดังตู้ม ก็อยากจะวิ่งกลับไปประกบมือคนที่เซ็ตลูกส่งมาให้ ไม่ว่าจะกระโดดไปพื้นที่ตรงไหนของหน้าเน็ตก็จะมีบอลถูกส่งมาตรงตำแหน่งที่ฟาดมือไปเสมอ เซ็ตเตอร์คนที่เจ็บใจอยู่นิดๆ เหมือนกันถ้าต้องบอกว่าอัจฉริยะยืนอมยิ้มมุมปากทำตาเฉี่ยวมองลูกเซ็ตตัวเองที่เพิ่งถูกเขาตบลงไปบนพื้นคอร์ตอย่างพอใจ แต่พอเขาวิ่งเข้าไปหาเขย่งเท้ากระโดดชูแขนขอประกบมือก็ไม่รู้ทำไมต้องรีบขมวดคิ้วปั้นหน้าซีเรียสแล้วหันหนีทำเป็นจะเดินไปหยิบบอลลูกใหม่มาเซ็ต แต่มีเหรอเขาจะยอมง่ายๆ ยังไม่ทันจะได้กระโดดแตะมือกันเลย แบบนี้มีแต่ต้องทุ่มสุดตัวห้ามไว้เท่านั้น
 
ฮินาตะวิ่งถลาตามไปครึ่งคอร์ต เหยียดแขนเท่าที่พอจะยืดยาวออกสุดอื้อมออกหาเป้าหมายคือท่อนแขนคาเงยามะ แต่ดูเหมือนจะช้าไป มือที่เอื้อมจับดันพลาดคว้าไว้ได้แค่ปลายแขนเสื้อหมิ่นเหม่แบบพอเจ้าตัวตกใจร้องเห้ยดังลั่นทำหน้าผวาจนผมหน้ากระดกปลายแขนเสื้อก็หลุดออกจากมือ แต่เพราะโชคดีที่ปกติแล้วลูกวอลเลย์ในอากาศหน้าเน็ตไวกว่าคาเงยามะเลยยังทันคว้าเอาไว้ได้อีกทีเป็นชายเสื้อวอร์มที่เกือบไปแล้วจะกลายเป็นขอบกางเกงยางยืดที่จะถูกดึงจนย้วย คราวนี้กำเอาไว้ได้แน่นเลยถ้าอยากจะเดินหนีให้เสื้อยืดก็เอา
 
“นี่!! เดี๋ยวสิคาเงยามะะะ~~~~”
 
เสียงลากยาวเหมือนเสื้อวอร์มที่ตอนนี้น่าจะเตรียมย้วยเมื่อคาเงยามะยังไม่แม้แต่จะหันกลับมาหาเจ้าตัวปัญหาอย่างเขา
 
 
 
“อะไรของแกเนี่ยเจ้าเซ่อ ปล่อย!!”
 
บอกให้ปล่อยแต่ก็ยังไม่เห็นจะหันหลังกลับมา ขนาดดึงเอาไว้ได้ทั้งเสื้อขนาดนี้แล้วก็ยังดูเหมือนว่าลูกวอลเลย์จะน่าสนใจมากกว่าชายเสื้อวอร์มที่ตอนนี้น่าจะยืดย้วยไปเรียบร้อย หรือตัวเขาที่กำลังออกแรงดึงและร้องโวยวาย เซ็ตเตอร์ขี้โมโหก็ยังไม่ยอมลดความพยายามจะเดินไปหาลูกวอลเลย์อยู่ดี
 
ไม่ใช่แค่วันนี้แต่เป็นมาสักพักแล้วที่เสียงคุยด้วยกันหรือสีหน้ายังเป็นปกตินั่นแหละ แต่ที่ไม่ปกติคือดวงตาสีดำๆ นั่นไม่ยอมมองมาที่เขาเลย ถ้าเรียกชื่อก็หันมาหาแค่แป๊ปเดียว มองตาได้หน่อยแล้วพอต้องคุยกันยาวหรือขนาดชวนมาซ้อมคาเงยามะยังเอาแต่แกล้งมองเลยไปที่ขอบหน้าต่าง หรือบางทีก็มองผมตรงหูไม่ยอมมองหน้าเขาเลยสักนิดเดียว
 
 
 
…ไม่ได้คิดไปเอง ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ
คาเงะยามะกำลังหลบตาเขา…

 
 
 
 
 
 
มั่นใจแล้วระหว่างที่คิดย้อนกลับไปเหตุการณ์ตอนซ้อมตบลูกเมื่อวาน แปรงลบกระดานปาดซ้ำไปมาลบตรงพื้นที่ที่ตัวอักษรบนกระดานหายไปแล้วแต่ก็ยังเหม่อขยับมืออยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าเซ็ตเตอร์คู่หูเป็นอะไร หน้าเขาตอนนี้มันไม่น่ามองถึงขนาดต้องหลบตาเลยเหรอ นี่แค่เริ่มไม่อยากมองหน้า แล้วถ้าอีกหน่อยหมอนั่นไม่อยากส่งลูกมาให้เขาตบจะทำยังไง
 
คิดฟุ้งซ่านแล้วก็ส่งเสียงครางออกมาแบบหาทางออกไม่ได้ วางแปรงลบกระดานลงแล้วตัวเองก็แทบอ่อนยวบทรงตัวไม่อยู่ เมื่อความคิดมีแต่เจอทางตันของความไม่รู้แล้วที่ยากมากกว่าคือเจ้าของปัญหาทั้งหมดยังเอาแต่หนีหลบหน้าไม่ยอมคุย ยากยิ่งกว่าตอนกระโดดตบลูกเซ็ตของหมอนั่นครั้งแรก คือถามหาเอาความจริงจากเจ้าตัวนั่นแหละ
 
“โว้ยยย!! คาเงยามะ!!!”
 
เผลอตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว พอได้สติตอนเสียงของทุกคนในห้องเงียบลงแล้วพอมองไปทางไหนก็เจอแต่สายตามองมา กลายเป็นจุดเด่นเพราะเสียงตะโกนเรียกชื่อคนที่เอาแต่คิดถึงอยู่ตลอดเวลาแล้วก็ได้แต่ทำเสียงหัวเราะแหะๆ แบบแก้เก้อบ่ายเบี่ยงให้คนที่ไม่รู้เรื่องหายสงสัย ระหว่างที่ส่งสายตายิ้มแหยให้คนอื่นเลิกมองมาทางเขา สายตาที่เผลอเหลือบออกไปนอกห้องก็สบกับดวงตาสีดำที่เขาเอาแต่เรียกร้องให้มองที่เขาพอดี
 
ไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ พอมองเห็นกันคาเงยามะก็รีบหันหน้าหนีอย่างเร็วเดินหายวับไปจากประตูห้องด้วยการเคลื่อนไหวแบบนักกีฬาวอลเลย์อัจฉริยะ ปกติในสนามแข่งก็ว่าเร็วแล้วไม่คิดว่านอกสนามแข่งก็ยังเร็วได้ขนาดนี้ แต่ไม่มีทางหรอกที่ครั้งนี้เขาจะปล่อยไปอีก ถ้าเซ็ตเตอร์เดินหนีเขาก็ต้องเดินตาม
 
 
 
“นี่เดี๋ยวสิคาเงยามะ นายเป็นอะไรน่ะหา!?”
 
เพราะวิ่งหน้าระเบียงทางเดินของอาคารเรียนไม่ได้ เลยได้แต่ก้าวยาวๆ ตามคนที่ขายาวกว่า ตะโกนเรียกชื่อไปตลอดทางอย่างไม่สนสายตานักเรียนคนอื่นที่คงจะหันมามองกันล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น
 
 
 
“ไม่ได้เป็นโว้ยเจ้าเซ่อ!! หยุดตามฉัน!!”
 
 
 
ขนาดบอกไม่ให้ตามอย่างนี้ยังไม่ยอมหันหลังกลับมามองกัน อย่างวันนี้ตอนชวนกินข้าวกลางวันด้วยกันบนดาดฟ้ายังไม่ยอมนั่งตรงข้ามกันเหมือนเดิม คนนั่งดูดนมกล่องจากตู้กดอัตโนมัติเขยิบตัวไปนั่งข้างๆ เลือกให้เขาได้มองแค่เสี้ยวหน้าแทนที่จะได้มองตรงๆ กัดขนมปังเคี้ยวตอบแค่บางคำตอนชวนคุย พอยื่นหน้าไปหาอยากพิสูจน์ให้แน่ใจก็รีบหันหนีมองวิวจากที่สูงแทน
 
 
 
…ไม่ได้คิดไปเอง ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ …
 
 
 
คาเงยามะก้าวยาวๆ หลบหลีกนักเรียนคนอื่นผ่านระเบียงทางเดิน ซอยขาลงบันไดจากอาคารเรียนชั้นบนเรื่อยๆ อย่างไม่ยอมลดความเร็ว ตอนเช้าที่เจอหน้าทักอรุณสวัสดิ์ กับตอนกลางวันที่เขาชวนไปกินข้าวด้วยกันยังไม่เห็นจะเดินหนีขนาดนี้ กับแค่เขาเผลอตะโกนเรียกชื่อในห้องเรียนตอนทำเวรความสะอาดเสียงดัง ทำไมต้องเดินหนีกันอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ด้วย
 
อีกนิดเดียวจะตามทันแล้ว พอคาเงยามะเลี้ยวลงบันไดอาคารชั้นล่างสุดตรงทางเดินจะไปโรงยิม หมดเขตพื้นที่ห้ามวิ่งของอาคารเรียนไม่พอ พื้นที่ตรงนี้ยังไม่มีใครห้ามไม่ให้เขา กระโดด
 
สปริงตัวจากบันไดขั้นบนสุดถัดจากที่พักบันได ปกติเคยแต่ดีดตัวขึ้นจากพื้นกระโดดใช้พื้นที่ต้านแรงโน้มถ่วงเพื่อตบลูกหรือบล็อกหน้าเน็ต แต่สำหรับพื้นที่ในแนวนอนขนานกับพื้นพร้อมพุ่งไปด้านหน้าแถมยังเสี่ยงอันตรายจากขั้นบันได พอย่อตัวปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแรงสปริงจากข้อเท้าแล้วก็ได้ยินแต่เสียงร้องว้ากจากคาเงยามะเท่านั้น
 
 
 
“ฮินาตะ!!! เจ้าบ้าาาา!!!!!”
 
เสียงตะโกนดังลั่นจากคนที่เขาวิ่งตาม เมื่อถูกกระโดดลงจากขั้นบันไดแบบกายกรรมมาดักข้างหน้าได้ก่อนเจ้าตัวจะทันวิ่งหนีเข้าโรงยิม คาเงยามะหยุดนิ่งตัวแข็งทื่อจ้องหน้าเขาไม่ยอมกระพริบตาทั้งที่หายใจหอบจนไหล่ไหว ไม่รู้ว่าที่ยอมหยุดยืนจ้องหน้าเขาเพราะตกใจหรืออะไร แต่ก็เป็นโอกาสดีให้เขาได้จับตัวเอาไว้ก่อนจะหนีไปอีกรอบ
 
 
 
ไม่ปล่อยให้ลมหายใจหอบถี่ได้ทำหน้าที่นานไปกว่านี้ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะนานพอจนทำให้เพียงแค่เขาขยับตัวนิดเดียวคนที่หอบอยู่ก่อนหน้าก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พอเสียงหอบหายใจหายไปแล้วคาเงยามะก็หมุนตัวกลับ ก้าวขาพุ่งตัวเตรียมออกวิ่งอีกรอบ แต่เพราะทุกอย่างถูกปล่อยเอาไว้นานเกินจนเขารอไม่ได้อีกแล้ว ถึงไม่ต้องเดาก็รู้ว่ายังไงคาเงยามะก็ต้องวิ่งหนี เขาเลยกระโดดพุ่งตัวออกไปหาก่อนในจังหวะที่คาเงยามะจะก้าวขาเสียอีก
 
 
 
…จับได้แล้ว…
 
 
 
ต้นแขนถูกคว้าเอาไว้ก่อนเขาจะถลาเข้าไปกอดทั้งตัว สองแขนพันรัดแน่นเอาไว้แบบที่ให้ตายก็ไม่ยอมปล่อยไม่พอหน้าทั้งหน้ายังซุกลงไปเอาหน้าผาก จมูก ปาก กดแขนเอาไว้แน่น ถ้าเอาทุกส่วนของร่างกายมากดไว้ด้วยอีกได้คงทำไปแล้ว
 
 
 
“เจ้าเซ่อฮินางะ เจ้าบ้า!! ปล่อยฉัน!!”
 
คนโดนกอดแขนร้องโวยวายแต่ให้ปล่อย สลัดแขนไปมาไม่ยอมอยู่นิ่งจนทำเอาหน้าเขาสั่นไปหมด พยายามเงยหน้าขึ้นอย่างทุลักทุเลให้พอมองเห็นบ้างว่าตอนนี้คนดิ้นแทบตายกำลังทำหน้ายังไง เงยหน้าเหลือบสายตามองขึ้นแต่ก็ยังเอาคางกดต้นแขนไว้ ยิ่งคนโวยวายดิ้นก็ยิ่งแกล้งเอาคางแหลมกดลงแรงๆ ก็ยิ่งดิ้น ขนาดอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วพยายามเงยหน้าขึ้นมองอยู่ตลอด เจ้าของเสียงตะคอกว่าให้ปล่อยยังไม่ยอมจะก้มหน้าลงมามองตา
 
 
 
“ทำไมนายถึงไม่ยอมมองหน้าฉันเลยล่ะ คาเงยามะ~”
 
ออกแรงกอดแขนรัดแน่นขึ้นอยากจะให้ตอบ เปลี่ยนเป็นก้มหน้าลงซุกอีกครั้งเอาหน้าผากช่วยดันต้นแขนอย่างไม่สนเลยว่าคนโดนกอดแขนอยู่จะพยายามสะบัดหนีขนาดไหน แต่ยิ่งดิ้นเขาก็จะยิ่งกอดแล้วรัดแขนแน่นกว่าเดิมด้วย จะยอมโดนกอดแขนรวมกับทำอย่างอื่นด้วยหรือจะตอบเลือกมาเลย
 
“โกรธฉันเหรอ…?”
 
 
 
“ไม่ได้โกรธโว้ยงี่เง่า!! ปล่อยฉัน!!”
 
หน้าเขายังคงโดนแขนกระแทกไปมาจนสั่นไปหมดแทบทั้งตัว ทำยังไงก็แพ้แรงคนตัวใหญ่กว่าทุกที ขนาดเพิ่มแรงกอดแน่นจนสุดตัวแล้วยังทำให้คาเงยามะอยู่นิ่งไม่ได้
 
 
 
“ถ้าไม่โกรธจริงนายจ้องตาฉันได้มั้ยล่ะ!!”
 
 
 
เงียบไปพักหนึ่ง อย่างกับว่าคนที่ให้ตายยังไงก็ไม่มีทางยอมลืมดิ้นไปชั่วคราวขณะที่ปล่อยให้ความเงียบเกิดขึ้นแทนที่เสียงโวยวายและการขยับตัว ราวกับเข็มวินาทีหยุดลงตอนที่ใบหน้าหันข้างหนีจนสุดคอนั้นคล้ายกับหันกลับมาและก้มลง
 
“ไม่โว้ย!!! ปล่อยฉัน”
 
เวลากลับมาเดินอย่างพรวดพราดและรวดเร็วชดเชยช่วงไม่กี่วินาทีที่ปล่อยให้ความเงียบหยุดเข็มนาฬิกา คาเงยามะยกแขนอีกข้างขึ้นดันตัวเขาออกไปด้วยกำลังกายของนักกีฬาที่แข็งแรงกว่า กอดยื้อผลักดันกันอยู่นานอย่างไม่มีใครยอมใคร
 
 
 
“ถ้าไม่ยอมจ้องก็จะกอดอยู่อย่างนี้ไม่ปล่อย!”
 
สู้ด้วยแรงไม่ได้ก็ต้องสู้ด้วยคำพูด ยื่นข้อเสนอเป็นสิ่งที่ทำให้คนฟังต้องเลือก ด้วยตัวเลือกทั้งสองข้อที่เขาได้เปรียบทั้งหมดนี่ล่ะ ทุ่มสุดตัวขนาดนี้แล้วยังไงก็ต้องเอาให้รู้เรื่องให้ได้
 
 
 
“โว้ยยยย!!!”
 
ฟางเส้นสุดท้ายพร้อมเสียงร้องตัดรำคาญของเซ็ตเตอร์คาราสึโนะ ในที่สุดคาเงยามะก็หยุดดิ้น มีเสียงถอนหายใจเบาๆ นำมาก่อนใบหน้าด้านข้างที่เคยหันหนีจะค่อยๆ หันมาพร้อมกับเจ้าตัวกำลังคว่ำปากทำหน้ามุ่ย
 
 
 
นำมาก่อนคือใบหน้าที่ตอนนี้หันกลับมาทางเขาแล้ว แต่ดวงตาสีดำกลับยังเฉไฉมองหนีไปทางอื่นอย่างยอดใบไม้ที่เลยไปทางด้านหลัง หรือต้นหญ้าที่ขึ้นแซมตรงทางเดินคอนกรีต ไม่ว่ายังไงจุดรวมสายตาของดวงตาคู่ตรงหน้าก็ยังไม่ใช่เขา
 
 
 
“คาเงยามะ…”
 
ส่งเสียงเรียกออดอ้อนเบาๆ ให้เจ้าของชื่อยอมมองตามความปรารถนาของน้ำเสียง แต่เพียงแค่ครู่เดียวที่สายตาได้สบกันแล้วดวงตาสีดำคู่ตรงหน้าก็รีบกระพริบรัวเฉมองหนีเขาไปอีกทาง
 
 
 
คลายแรงของสองแขนที่รัดคนตรงหน้าเอาไว้แน่นออกช้าๆ ปล่อยให้แขนที่ส่งลูกเซ็ตมาให้เขาอยู่ทุกวันได้เป็นอิสระจากการกอดรัด ขยับตัวเข้าหามากขึ้นเบียดชิดเข้าไปซุกแถวแผ่นอก ยกสองมือขึ้นลูบผ่านลำคอไล่ขึ้นไปปลายคาง ลูบปลายนิ้วช้าๆ ไปตามสองข้างแก้มขณะที่ใช้เพียงสายตาเว้าวอนให้คาเงยามะยอมก้มมองลงมา
 
“มองฉันได้มั้ย..”
 
ได้ยินเสียงกลืนน้ำลาย แล้วกล้ามเนื้อตรงลำคอที่ข้อมือเขาสัมผัสโดนอยู่ก็ขยับ ใบหน้าที่ก้มลงมาเพียงนิดเดียวค่อยๆ ก้มต่ำลงมากขึ้น แล้วดวงตาที่เคยแต่มองไปทางอื่นก็เริ่มมองกลับมาที่เขาช้าๆ
 
 
 
ไม่เหลือระยะห่างให้หนีมองไปทางอื่นได้อีก เมื่อไม่เพียงแค่สายตาที่มองลงมาเท่านั้น ใบหน้าที่อยู่สูงขึ้นไปยังโน้มต่ำลงตามปลายนิ้วของเขาที่สัมผัสลูบช้าๆ เลยไปถึงหลังคอโดยไม่ต้องออกแรงโน้ม เพียงสัมผัสซ้ำแผ่วเบาที่โคนผมตรงท้ายทอย คาเงยามะก็โน้มตัวลงมาหาลมหายใจของเขาที่เป่ารดโดนกันอย่างตั้งใจ
 
ไม่เพียงแค่เสียงลมหายใจที่ได้ยินชัดตอนลมหายใจอุ่นเป่าโดนผ่วเบาซ้ำไปมาอยู่แถวปลายจมูกไม่ห่าง แม้แต่เสียงหัวใจของตัวเองตอนนี้ยังได้ยินชัดแจ๋วเต้นหน่วงหนักอยู่ตรงอกอย่างกับจะระเบิดออกมา ไม่มีเสียงอะไรอีกแล้วขณะระยะห่างของสายตาที่จ้องมองกันอยู่หดสั้นลงเรื่อยๆ เมื่อใบหน้ายิ่งโน้มเข้าหากันและกันมากขึ้น จนเขาอยากจะปิดประสาทการรับรู้ทุกอย่างทั้งการมองเห็น หรือเสียงที่ได้ยิน แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของริมฝีปาก
 
 
 
 

– T B C –

 
 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
ตัดจบฉับอย่างทรมานหัวใจ!!
ต่อตอนสุดท้ายด้วยพาร์ททางฝั่งของคาเงยามะบ้างนะคะ XD
 
เขียนเรื่องนี้แบบที่ตั้งใจท้าทายตัวเองให้เป็นฮินะคาเงะแบบที่ไม่เคยเขียนดูค่ะ!
แต่เขียนออกมาแล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นฮินะคาเงะจริงๆ หรือเปล่า ขนาดจะเขียนให้เป็นฮินะคาเงะยังรู้สึกว่านี่มันคาเงะฮิน้าาา!!~ คู่นี้เขาแข็งแกร่งจริง!! (ฮาาา..)
 
พบกันอีกทีตอนคาเงยามะ Look into your eyes นะคะ > <)/

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s