[AU Fic The Maze Runner] Across The Railway #4 (Minho x Newt)


Title: Across The Railway
Chapter : 1 | 2 | 3
Author: Yaoyuay
Fandom: The Maze Runner
Pairing: Minho x Newt
Rating: PG
Warning: Yaoi
 
 
 
 
 
มีเสียงประตูรถไฟปิด สักพักก่อนขบวนรถจะเคลื่อนออก การเคลื่อนไหวทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนในวินาทีที่ระยะห่างถูกการขยับเข้าใกล้ทำให้หายไป ด้วยเสียงเนื้อผ้าหนาของเสื้อโค้ทสัมผัสถูกกันแถวชายผ้า เพียงยังไม่ทันกะพริบตา ไม่รู้ถึงจังหวะลมหายใจ หรือริมฝีปากจะได้เอ่ยคำพูดใดอีก ปลายจมูกเย็นจัดก็ถูกลมหายใจอุ่นเป่ารดผ่าน ร่างสูงเกือบเท่ากันก้มหน้าหลบต่ำลงช้าๆ ให้ได้มองภาพสวยงามในระยะใบหน้าห่างแค่ฝ่ามือ
 
 
 
เมื่อการก้าวเข้ามายืนจนชิดทำให้หัวใจเต้นโครมดังขึ้นมา ความใกล้ชิดถูกระยะห่างของชานชาลาฝั่งตรงข้ามในตอนเช้าทำให้เหมือนเป็นภาพลวง ได้กลิ่นหอมจางๆ จากคนตรงหน้าตลอดเวลาที่แอบสังเกต กลุ่มผมสีบลอนด์ ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม และแพขนตายาว ระหว่างใบหน้าขาวกำลังก้มต่ำลงหนีระยะห่างที่ใกล้เกินไป
 
 
 
แล้วเพียงไม่กี่วินาที ความตกใจก็กลับมาส่งผลให้ขาที่เกือบลืมการขยับรีบก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว คืนระยะห่างที่ควรจะเป็นกลับมาคั่นตรงกลางระหว่างสองคน อากาศเย็นเคลื่อนผ่านแทรกกลางพร้อมกลุ่มควันของลมหายใจสีขาว เมื่อในที่สุดใบหน้าที่ก้มอยู่ก็เงยขึ้นมามองสบตาอีกครั้ง
 
 
 
 
 
เสียงขบวนรถไฟเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ พร้อมเสียงกระทบกันของล้อเหล็กกับรางรถไฟ ก่อนเสียงดังอันคุ้นเคยจะค่อยๆ หายไปในความเงียบ การก้าวขาถอยหลังอีกก้าวทำให้มินโฮรู้ว่าคนตรงหน้าเกือบจะไม่ปลอดภัยเพราะยืนอยู่นอกเส้นสีเหลืองบนพื้นชานชาลา การขยับก้าวเข้ามาจนใกล้เมื่อครู่ด้วยระยะห่างที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเกิดจากตัวเขาเองที่ยืนขวางทาง
 
 
 
“ขอโทษครับ”
 
ลมหายใจยังหอบถี่ด้วยความตื่นเต้นตลอดเวลาที่หัวใจยังเต้นรัวดังไม่หยุด
 
 
 
“ไม่เป็นไรครับ”
 
 
 
เป็นครั้งแรกนอกจากได้เจอ ได้แอบมอง หรือได้สบสายตา คือได้ยินเสียงเอ่ยจากริมฝีปากที่ขยับเพียงเล็กน้อย น้ำเสียงแหบนิดๆ เบา แต่ก็ดังพอให้ได้ยินเมื่อยังยืนอยู่ห่างกันไม่ไกล
 
 
 
“เมื่อเช้าผมเห็นคุณที่ชานชาลาอีกฝั่ง”
 
สายตายังประสานมองกันระหว่างหัวใจบีบตัวอย่างรวดเร็วอยู่ด้านในอก ผลักดันให้ประโยคคำพูดถูกเอ่ยออกมา เหมือนไม่ใช่คำพูดที่ตั้งใจคิด แต่ถูกเปล่งออกมาอย่างพอพูดไปแล้วถึงได้ยินเสียงตัวเองพูดออกไปว่าอะไร เสียงหัวใจข้างในอกก็ยังดังลั่นอยู่ตลอดเวลา จนกลัวว่าไม่ใช่เขาเพียงคนเดียวจะได้ยิน
 
“ผมขึ้นรถไฟที่นี่ทุกวัน เพิ่งเคยเจอคุณ”
 
 
 
มีแต่ความเงียบระหว่างยังไม่มีรถไฟขบวนอื่นเข้าเทียบชานชาลาทั้งสองฝั่ง ปลายจมูกชาเพราะอากาศหนาว ริมฝีปากเย็นจัดจนเหมือนจะเปล่งคำพูดต่ออกมาไม่ได้อีก
 
 
 
“ครับ”
 
คำตอบรับสั้นๆ ดังผ่านความเงียบที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ยาวนาน ไม่รู้ว่าหมายถึงคนฝั่งตรงข้ามจำได้ หรือแค่รับรู้สิ่งที่เขาบอก
 
 
 
มีความเงียบเกิดขึ้นต่ออีก จนกระทั่งการขยับตัวของคนตรงหน้าเป็นสัญญาณบอกว่าวันนี้กำลังจะสิ้นสุด หากเขาไม่ทำอะไรต่อจากนี้เพื่อยืดเวลาให้นานออกไป ให้มากกว่าแค่โอกาสที่เขาได้ทักทาย แต่ให้กลายเป็นโอกาสที่จะเกิดขึ้นได้อีกทุกวัน
 
 
 
“ผมมินโฮ ถ้าทุกวันตอนเย็นผมมารอคุณที่ชานชาลาฝั่งนี้จนรถไฟผ่านไปสามขบวนแล้วไม่เจอคุณผมจะกลับ แต่ถ้าเจอ…”
 
คำพูดรัวเร็วติดกันแทบไม่หายใจถูกเบาเสียงลงในท้ายประโยค เมื่อความประหม่าเกิดขึ้นมาก่อนทันได้พูดประโยคต่อไปที่คิดข้างในใจอยู่แล้ว
 
 
 
แต่นั่นก็เหมือนทำให้คนฟังตั้งใจรอ เมื่อดวงตาสีน้ำตาลเคยมองกันอยู่ห่างไกลที่ฝั่งตรงข้ามเมื่อเช้า หรือขยับเข้ามาจนใกล้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน มองตรงมาเหมือนรอคำพูดถัดไปจากเขา
 
 
 
ลมหายใจเย็นถูกสูดเข้าผ่านทางปากเตรียมพูดประโยคต่อไป อวัยวะข้างในอกด้านซ้ายกำลังสูบฉีดเลือดขึ้นมาเลี้ยงบนใบหน้ามากเกินไปจนร้อน คำพูดที่อัดแน่นในอกถึงถูกพูดออกไป
 
“คุณเดินกลับจากสถานีพร้อมกับผม”
 
 
 
 
 
ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงขบวนรถไฟเคลื่อนมาจอดที่ชานชาลาฝั่งตรงข้าม จังหวะการเคลื่อนที่และเสียงเสียดสีของล้อเหล็กบนรางค่อยๆ หยุดลง ความเงียบดำเนินไปอีกระหว่างลมหายใจแรงถูกปล่อยออกมาช้าๆ เมื่อความประหม่ายังทำให้เขาไม่กล้าพูดอะไรต่อนอกจากรอ จนกระทั่งเสียงขบวนรถไฟเคลื่อนผ่านออกไป คนตรงหน้าถึงได้เปลี่ยนสีหน้าเป็นมีรอยยิ้มมุมปากทั้งสองข้างเกิดขึ้นมาขณะก้มหน้าลงก่อนแล้วถึงเงยขึ้นมองเขาอีกครั้ง
 
 
 
“คุณแปลกดีนะ ผมนิวท์”
 
มีรอยยิ้มกว้างขึ้นบนริมฝีปากทั้งที่เจ้าตัวเหมือนจะพยายามเม้มไม่ให้รอยยิ้มนั้นกว้างเกินไป กลางคืนที่มืดมิดก็กลายเป็นสว่างสดใสทั้งที่ไม่ต้องการแสงไฟ อากาศหนาวคล้ายกับอบอุ่นขึ้นมาเพราะความร้อนจากในตัวเขาเอง นอกจากได้เจอ ได้ทักทาย พูดคุย ยังมีรอยยิ้มที่อาจไม่เกิดขึ้นง่ายให้เขาได้เห็น จนหัวใจคงจะลืมไปแล้วว่าจังหวะการเต้นปกติเป็นอย่างไร
 
“เริ่มจากวันนี้เลยหรือเปล่า”
 
 
 

– T B C –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
เริ่มคืบหน้าอีกนิดแล้วค่ะ ^ ^”) ครั้งนี้เหมือนก้าวกระโดดหน่อย
มินโฮของเราเริ่มสร้างโอกาสขึ้นมาแล้ว
นายกล้าหาญมาก!! กู๊ดจ๊อบ

12 comments

  1. โอยยยยยยยย
    ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป
    น่ารักมากค่ะ!!
    มากกกกกกกกกกกก
    มากที่สุดดด
    //เขย่าาา/ ชอบบบบบบบ ฮอออออออออออออออออออ

    Like

    1. แอรยลลลล ขอบคุณค่ะ /////////
      ดีใจที่ชอบนะคะ ยังแอบกลัวว่าจะช้าาาา จนเนิบบบบเกินไป

      ขอบคุณมากเลยที่ติดตาม และเข้ามาคอมเม้นต์เป็นกำลังใจกันนะคะ <3

      Like

  2. แอร๊ยยยยยยยยยย
    นั้นมันประโยคตอบรับบบบ!!!!
    น่าร๊ากกกกกก อปป้า!!!!!!
    ทำได้แล้วนะค่ะ!! สู้เขานะค่ะ แอร๊บยยยย!!!
    อยากจะไปสถานนีนั้นด่วน!! อปป้าาาาาา

    Like

    1. ไปด้วยค่ะ!!! //จูงมือกันไปปปปปป
      มินโฮโชคดีมากเลยที่นิวท์เปิดใจ เล่นจู่โจมแบบมึนๆ งงๆ เนอะคะ (ฮาาา)
      สู้ต่อไป มินโฮฮฮฮฮฮ

      ขอบคุณมากเลยที่ติดตามและเข้ามาคอมเม้นต์นะคะ ^ ^)

      Like

  3. แอร๊!!!!!!!! นี่เอา WiFi โรงแรมมาเมนท์เลยนะคะ น่ารักมากเลยสำหรับตอนนี้ ชอบสำนวนเขียนช่วงต้นๆ มากเลยล่ะค่ะ ตรงที่บอกว่าวินาทีที่ระยะห่างถูกการขยับให้เข้าใกล้ทำให้หายไป มันดูอ่อนหวานละมุนละไมมากเลยล่ะ แต่แอบมีช่วงก่อนเริ่มบทสนทนานิดนึง ที่เราแอบงงการบรรยายว่ากำลังหมายถึงอปป้าหรือนิวท์ แต่อาจมาจากที่เราเพิ่งตื่นจากที่นอนก็ได้ค่ะ (คือเราเห็นฟิคมันเด้งว่าอัพ ก็เลยเปิดอ่านเลย ยังไม่ทันหายเมาขี้ตาเลยล่ะค่ะ ฮา)

    แล้วก็…แล้วก็…ชอบความมึนๆ ชวนนิวท์กลับด้วยกันของอปป้าจัง อ่านแล้วหลุดยิ้มออกมาเลย แล้วพอนิวท์ตอบรับ รอยยิ้มกว้างๆ ก็ยิ่งมีเพิ่มเติมมากขึ้น ชอบมากๆ เลยค่ะ

    แล้วก็ TBC ล่ะ TBC แสดงว่าเราจะได้เห็นอะไรๆ มากกว่าเดินกลับบ้านพร้อมกันใช่มั้ยคะะะะะะ // นั่งรออย่างมีความหวังเลยล่ะค่ะ

    >\\<

    Like

    1. ขอบคุณมากเลยค่ะ /////////// เขินตัวลอย
      การบรรยายช่วงที่เริ่มบทสนทนาถ้าเป็นตอนเริ่มพูดขอโทษหมายถึงมินโฮค่ะ ;__; ) ขอโทษที่ทำให้สับสนนะคะ (โฮฮฮฮ)

      มินโฮกล้ามากเลยเนอะคะที่อยู่ๆ ชวนนิวท์กลับด้วยกันแบบเป็นนิวท์ต้อง งงมากแน่เลย แต่สุดท้ายแล้วก็ดูว่าอีกฝ่ายจะเปิดใจให้เริ่มทำความรู้จักกันนะคะ ^ ^)

      ขอบคุณที่ติดตามและเข้ามาคอมเม้นต์นะคะ ดีใจจจจ

      Like

  4. โอ๊ย ตื่นมาเห็นตอนเช้าพอดีค่ะ ได้อ่านพร้อมกับอากาศเย็นๆนี่ยิ่งอินนะคะ
    แต่ถึงอากาศจะหนาวแต่ฟิคน่ารักอบอุ่นมากค่ะ นี่ลุ้นมากว่ามินโฮจะกล้าพูดกับนิวท์มั้ย แล้วจะพูดอะไร แต่นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าอปป้าจะชวนเขาเดินกลับด้วยกัน เดี๋ยวค่ะ! มินโฮคะ นี่มันก้าวกระโดดมากเลยนะคะ ดีจังเลยที่นิวท์ยิ้มรับให้ แงงงง อยากเห็นรอยยิ้มเจิดจ้านั่นจังเลยค่ะ
    ฮือออออ ในที่สุดก็เริ่มจะรู้จักกันแล้วววว ดีใจกับมินโฮอปป้าด้วย พยายามต่อไปนะคะ

    ป.ล. สถานีรถไฟสถานีนี้อยู่ที่ไหนคะ อยากไปแอบดูทั้งคู่มากเลย

    Like

    1. เราก็อยากไปแอบดูเหมือนกันค่ะ แอรยลลลล //ไปสมัครเป็นนายสถานี (ฮาาาา)
      มินโฮนายกล้าหาญมาก!! กล้าพูดแล้วนิวท์เองก็ไม่ปิดตัวเองด้วยนะคะ เลยได้เป็นโอกาสเริ่มรู้จักกันเลย ^/////^) มินโฮสู้เขาาาาา !!!

      Like

  5. แงงงงงงงงงง เริ่มจากวันนี้เลยยยยยย แงงงงงงงงง
    ดิ้นนนนน ในที่สุดดดดดด พิมพ์ไม่ถูกละค่ะ 555555 /โดนตบ
    โง้ยยยย ชอบบบบ TTvTT อบอุ่น น่ารัก อยากไปยืนรอด้วยจังเลย /ผลักอปปร้าออก /โดนเตะ
    รอตอนต่อไปนะคะ!! \(^o^)/o(^o^)o(о´∀`о)(*´ω`*)

    Like

    1. แอรยลลล ขอบคุณมากค่ะ > <) เขียนเองก็เริ่มอยากเข้าไปอยู่ในมุมมองของมินโฮเองแล้วค่ะ โชคดีจังที่ได้ทักแล้วนิวท์เองก็เปิดใจเนอะคะ ดีจังงงงง

      Liked by 1 person

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s