[Fic Haikyuu] Ice Candy (Asahi x Nishinoya)


Title: Ice Candy
Author: Yaoyuay
Fandom: Haikyuu
Pairing: Asahi x Nishinoya
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
“การิการิคุง!!!!”
 
ที่คอมีผ้าพันคอผืนใหญ่ผูกชายไว้ด้านหลัง แล้วนอกจากชุดกักคุรันจะติดกระดุมเสื้อครบจนถึงเม็ดบนสุดที่ปกเสื้อแล้ว ในกระเป๋าเสื้อนักเรียนยังมีถุงมือที่เพิ่งถอดออกขณะที่รีบวิ่งมาร้านค้าของโค้ชอุไค
 
แม้ว่าลมที่พัดผ่านข้างตัวเป็นอากาศที่กำลังจะติดลบตอนที่วิ่งด้วยความเร็วจากเนินเขาเตี้ยๆ ลงมา หรือจะรู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างกำลังชาจนเหมือนตึงไปทั้งหน้า และปลายจมูกที่กำลังเย็นจัดหรืออาจจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนฤดูหนาวปีก่อนที่เห็นหน้าตัวเองในกระจก ใกล้ค่ำของฤดูหนาวก็ยังจะต้องกินการิการิคุง
 
 
“โอ๊สส! โค้ช”
 
พร้อมกับตอนที่เอื้อมมือไปรูดประตูร้าน หรือจะเป็นโค้ชอุไคที่ออกมาต้อนรับขนาดเปิดประตูให้ เพราะก่อนที่มือเขาจะได้คว้าจับประตูก็รูดเปิดออกเอง แล้วเป็นอาซาฮิซังที่ยืนอยู่อีกด้านของประตู
 
 
“นะ..นิชิโนะยะ”
 
 
“อาซาฮิซัง!!”
 
ก้าวถอยหลังนิดหน่อยให้เอซของทีมเดินออกมาจากร้านก่อน แต่ก็เป็นอาซาฮิซังที่ก้าวถอยหลังกลับเข้าไปในร้านด้วยเหมือนกัน ยืนงงอยู่หน้าประตูร้านต่างรอจังหวะให้อีกคนก้าวออกมาก่อน แต่เหมือนจะไม่มีใครยอมก้าวอยู่นาน เลยเป็นนิชิโนะยะที่ตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านแล้วรูดปิดประตู ก่อนที่อากาศหนาวข้างนอกจะเข้ามารวมกับฮีตเตอร์ด้านใน
 
“นึกว่าอาซาฮิซังกลับไปแล้วซะอีก”
 
 
“แวะซื้อของนิดหน่อยน่ะ”
 
อาซาฮิซังยกมือขึ้นลูบผมด้านหลังอีกแล้ว ทั้งที่ผมด้านหลังก็ยังมัดรวบอยู่เรียบร้อยแต่ก็ยังจะชอบจับอยู่เรื่อยเลย
 
 
“งั้นกลับบ้านด้วยกันครับ แต่ขอซื้อการิการิคุงก่อน”
 
 
 
 
 
 
ตกใจตั้งแต่ที่พอรูดประตูร้านของโค้ชอุไคเปิดออกก็เห็นเป็นนิชิโนะยะยืนทำหน้าตกใจเหมือนกันอยู่หน้าร้าน แล้วเพราะไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเจอในวันที่ไม่มีซ้อมชมรม นอกจากเรียกชื่อของคนที่เห็นหน้าแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ถูกนอกจากถอยหลังกลับเข้ามาในร้านแล้วยืนเงอะงะตากลมหนาวอยู่จนเป็นนิชิโนะยะที่เป็นฝ่ายก้าวเข้ามาในร้านแทน
 
แล้วที่ตกใจยิ่งกว่าคือตอนที่นิชิโนะยะวิ่งพรวดไปที่ตู้ไอศกรีมด้านในสุดของร้านทันทีหลังจากบอกให้เขารอกลับพร้อมกัน ของที่บอกว่าแวะซื้อนิดหน่อยยังถืออยู่ในมือแต่ก็รู้สึกกระสับกระส่ายแปลกๆ เมื่อก่อนหน้านี้เขาก็เดินไปเปิดตู้ไอศกรีม แล้วหยิบไอศกรีมยี่ห้อโปรดของคนที่เคยให้เขาลองชิมเมื่อหน้าร้อนที่ผ่านมา
 
 
“โค้ช!! การิการิคุงหล่ะ!!”
 
เป็นเสียงตะโกนเหมือนอยู่ในตู้ไอศกรีม แล้วก็ได้ยินเหมือนเสียงซองพาสติกถูกรื้อแหวกอย่างรวดเร็วตอนที่ลิเบอโรตัวเล็กแทบจะก้มมุดเข้าไปในตู้ไอศกรีมทั้งตัวถ้าหากขายังไม่ลอยจากพื้น
 
 
“หมดแล้ว”
 
เสียงโค้ชอุไคตอบอู้อี้มาจากทางเคาน์เตอร์ระหว่างที่คาบบุหรี่ แล้วยกขาพาดด้านบนเคาน์เตอร์นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เหมือนทุกที
 
 
“ห๊าาาา——!!!!!”
 
เป็นเสียงตะโกนจากในตู้ก่อน แล้วก็ลากเสียงยาวมาตลอดทางที่วิ่งกลับมาถึงเคาน์เตอร์ นอกจากนิชิโนะยะจะปิดหนังสือพิมพ์ที่โค้ชอุไคอ่านอยู่จากมือแล้ว ยังเขย่าขาที่พาดบนเคาน์เตอร์แทนไหล่ของโค้ชที่เอื้อมไม่ถึง แล้วยังร้องแต่การิการิคุงไม่หยุด
 
 
“โอ่ย โอ่ย”
 
เพราะเป็นโค้ชถึงยังคุมสติได้ดีกับการโวยวาย และเสียงร้องโหวกแหวกของนักกีฬาในทีม หลังจากหยิบบุหรี่ทิ้งลงในที่เขี่ยบุหรี่แล้ว ยังดึงขาตัวเองออกจากมือนิชิโนะยะ แล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้ได้อย่างปกติด้วย
 
“พวกนายนี่มันอะไรกัน หนาวขนาดนี้ยังจะกินไอติมกันอีกฮึ! ”
 
 
“ผมกินการิการิคุงทุกวันอยู่แล้ว หน้าหนาวก็กิน!!”
 
นิชิโนะยะพูดเหมือนกินผัก หรือโปรตีนที่มีประโยชน์
 
 
“หน้าหนาวน่ะชั้นไม่ค่อยเอาไอติมมาแช่ตู้เยอะหรอกนะ นอกจากพวกนายคนอื่นเขาก็ไม่กินของเย็นๆ กันหรอก”
 
โค้ชอุไคหยิบหนังสือพิมพ์คืนจากนิชิโนะยะมาได้แล้วกำลังเปิดหาหน้าที่อ่านค้างไว้
 
 
“มีคนอื่นซื้อด้วยเหรอครับ!!”
 
นิชิโนะยะถามเสียงดัง ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นที่นอกจากตัวเองยังมีคนอื่นซื้อไอศกรีมยี่ห้อโปรดเหมือนกัน หรือเพราะกำลังโกรธที่การิการิคุงแท่งสุดท้ายในตู้โดนหยิบไปก่อน
 
 
“ก็แท่งสุดท้ายน่ะ เอซทีมนายซื้อไปแล้วนั่นไง”
 
 
ยิ่งกว่าตอนที่ไดจิโกรธหรือตอนที่โดนคาดหวัง คือตอนที่อยู่ๆ มือข้างซ้ายที่แนบอยู่ข้างตัวก็รู้สึกเย็นวาบจนนิ้วชาด้วยของที่ถืออยู่ ทั้งที่ฮีตเตอร์อุ่นกำลังดี และก็ใส่แค่เครื่องแบบหน้าหนาวตามปกติเท่านั้น แต่พอโค้ชอุไคก้มลงสนใจหนังสือพิมพ์ต่อ แล้วเป็นนิชิโนะยะที่หันหน้ามามองแทบจะทันทีที่คำว่าเอซหลุดจากปากของโค้ช นอกจากจะรู้สึกเหมือนขาดเลือดที่หน้าแล้ว เหงื่อยังซึมออกมาแปลกๆ ที่โคนผมตรงหน้าผาก ไหลลงมาถึงคออยางรวดเร็วจนได้แต่กลืนน้ำลายแก้กลัว
 
 
“อาซาฮิซังซื้อการิการิคุงเหรอ..”
 
สะดุ้งแล้วก็รีบหลบสายตาทันที คราวนี้เป็นเสียงเรียบๆ ของนิชิโนะยะที่หันมาถาม ตัวใหญ่ใจฝ่อแบบที่สึกะเรียก คงแบบนี้สินะ
 
 
“อะ..ชะ..ใช่”
 
 
พักหนึ่ง จากตรงหน้าโค้ชอุไค นิชิโนะยะเลิกท้าวมือลงบนเคาน์เตอร์คิดเงินของร้านแล้วค่อยๆ เดินตรงมาทางเขา เหมือนจะขยับสายกระเป๋าสะพายข้างนิดหน่อยให้นอกจากเหงื่อตรงหน้าผากแล้ว ที่คอยังเหมือนจะชื้นไปด้วยเหงื่อจนไรผมที่รัดอยู่เริ่มแฉะ แล้วเพียงไม่กี่ก้าวก็เหมือนลิเบอโรของทีมก็เข้ามาประชิดตัว แขนสองข้างกางออกเหมือนเวลาจะตบลูก นิชิโนะยะไปฝึกตบบอลตอนไหน มะ..ไม่สิ นิชิโนะยะกำลังจะตบเขาแทนลูกบอลเพราะการิการิคุงเหรอ
 
 
“เยี่ยมไปเลยนี่ครับ อาซาฮิซัง!!”
 
แล้วแขนของนิชิโนะยะก็ตบลงมาจริงๆ แต่เป็นตบลงมาบีบแขนทั้งสองข้างเขาเหมือนเวลาให้กำลังใจ
 
“อาซาฮิซังก็ชอบการิการิคุงแล้วใช่มั้ย กลับบ้านกันครับ!”
 
แล้วลิเบอโรตัวเล็กก็รีบวิ่งไปเปิดประตูร้านโดยไม่ลืมหันกลับมาขอบคุณโค้ชอุไค แต่พอเห็นว่าเขายังยืนนิ่งตรงที่เดิม แทนที่จะออกไปกลับรีบวิ่งเข้ามาดึงแขนข้างที่เขาถือการิการิคุงอยู่แล้วรีบพานอกนอกร้าน
 
 
อากาศเย็นเข้ามาปะทะใบหน้าตอนที่ลมของอุณหภูมิเลขหลักเดียวพัดมาโดนให้ทั้งจมูกและแก้มชาจนเหมือนน้ำแข็ง กลุ่มควันเล็กๆ รวมอยู่ตรงจมูกตอนที่พ่นลมหายใจ ความเย็นจากซองไอศกรีมในมือใกล้เคียงกับความเย็นของมืออีกอ้างที่สัมผัสโดนแค่อากาศหนาว อาจเป็นอย่างที่โค้ชอุไคบอก นอกจากพวกเขาแล้วคงไม่มีใครอยากกินน้ำแข็งในวันที่อากาศเกือบเป็นน้ำแข็ง
 
 
“หนาวมาก!!”
 
มีควันลอยออกมาจากปากนิชิโนะยะเหมือนกัน ตอนที่คนตัวเล็กกระชับผ้าพันคอผูกชายผ้าเป็นปมด้านหลังให้แน่นขึ้น เพียงไม่กี่นาทีที่พระอาทิตย์หายจากฟ้าไปแล้ว กลางคืนก็กำลังทำให้อากาศเย็นลงจากเดิมอีก
 
 
“เอ่อ..จะกินการิการิคุงมั้ย”
 
ถามออกไปแล้วถึงได้รู้สึกเหมือนจะไม่ถูกทั้งเวลาและอากาศ นิชิโนะยะเพิ่งบอกว่าหนาว แต่เขากลับพูดถึงไอศกรีม
 
 
“อาซาฮิซังกินเลย เดี๋ยวผมกินพรุ่งนี้”
 
นิชิโนะยะยิ้มแบบเท่ๆ ครั้งหนึ่งก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาบอกให้ฉีกซองไอศกรีมตอนที่เดินออกจากหน้าร้านของโค้ชอุไค
 
 
สีของบรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นดำ เมื่อแสงสุดท้ายจากดวงอาทิตย์หายไปทางทิศตะวันตกแล้ว อากาศที่สูดหายใจเข้าออกผ่านทางจมูกก็ยิ่งชื้นและเย็นมากขึ้นอีก ในขณะที่เกล็ดน้ำแข็งสีชมพูของการิการิคุงรสพีชยังไม่ถูกกัด หรือมีทีท่าว่าจะละลาย อาซาฮิก็ยังถือไอศกรีมยี่ห้องโปรดของคนข้างๆ ระหว่างที่เดินไปด้วยกัน
 
แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสว่างส่องพื้นถนนไม่ให้มืด ระหว่างที่ทางเดินเริ่มเปลี่ยนเป็นเนินชันขึ้นอีกครั้งเมื่อเดินไกลออกจากบริเวณโรงเรียน ก็เพิ่งเป็นคำแรกที่เขาค่อยๆ กัดเกล็ดน้ำแข็งป่นละเอียดเหมือนหิมะของไอศกรีมแท่งในมือที่ถืออยู่นาน กลิ่นหอมของพีชและรสนุ่มลิ้นลงตัวในปากตอนที่เกล็ดน้ำแข็งค่อยๆ ละลายช้าๆ เป็นรสหวาน แอบเหลือบสายตามองเห็นเป็นคนตัวเล็กที่รีบก้มหน้าหนีไปอีกทางได้เกือบทันถ้าจะรีบหลบสายตาที่แอบมองเขาก่อนสักวินาที
 
 
“กินด้วยกันนะ”
 
อาซาฮิหยุดเดินแล้วคว้าแขนของคนที่เดินนำหน้าไปก่อนให้หมุนตัวกลับมา ไม่มีเสียงตอบรับ พยักหน้า หรือปฏิเสธจากลิเบอโรตัวเล็กที่ยังยืนนิ่งหายใจเป็นควันออกมา
 
 
 
 
 
 
โดนคว้าแขนเอาไว้ตอนเพิ่งหันหน้าหนีที่เหมือนจะโดนจับได้ว่าแอบมองอาซาฮิซังกัดการิการิคุงรสพีช แต่นอกจากชวนกินไอศกรีมแท่งเดียวกันแล้ว อาซาฮิซังก็ยังแค่จับแขนเขาไว้นิ่งๆ นานกว่าที่เริ่มรู้สึกเหมือนอากาศจะเย็นลงอีกตอนที่ได้ยินแค่เสียงใบไม้พัดโดนกัน แล้วนอกจากจะต้องรีบซุกจมูกลงกับผ้าพันคอตอนที่ลมหนาวพัดมาแล้ว อาซาฮิซังถึงค่อยๆ ออกแรงดึงที่แขนให้เขาขยับตัวเข้าไปยืนใกล้
 
 
“รังเกียจ หรือเปล่า”          
 
การิการิคุงแท่งสีชมพูเพิ่งถูกกัดไปแค่คำเดียวตรงปลายที่มุมด้านหนึ่ง ถ้าจะหมายถึงให้เขากัดก็คงเป็นที่มุมอีกด้านหนึ่ง
 
 
เปลี่ยนจากจับตรงต้นแขน เป็นค่อยๆ เคลื่อนมือลงมาจนถึงข้อมือ แล้วอาซาฮิซังก็บีบมือและดึงตัวเขาเข้าไปใกล้อีก ถึงจะขยับตัวเข้าไปยืนจนชิดแล้ว แต่อาซาฮิซังก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่จับแขนอยู่ ถ้าจะมีอะไรกั้นอยู่ตรงกลางระหว่างเขากับอาซาฮิซังก็คงเป็นเพียงแขนข้างที่ยังไม่ปล่อยมือจากกัน
 
 
“กินด้วยกันนะ”
 
การิการิคุงรสพีชถูกยื่นมาตรงหน้าทางด้านที่ยังไม่ถูกกัด พร้อมกับความเย็นของอากาศที่เข้าออกผ่านปลายจมูก หรือผ่านเบาๆ โดนแก้มที่เริ่มชาตอนนี้ก็คงไม่ต่างกันกับไอศกรีมแท่งโปรดที่เขาเคยกินทั้งตอนอากาศร้อน เย็นสบาย หรือฝนตก แม้แต่ในวันที่มีหิมะเขาก็ยังกิน แล้วในวันที่แค่มีควันออกมาพร้อมกับลมหายใจโดนการิการิคุง ทำไมเขาจะไม่กิน
 
 
ริมฝีปากอ้าปล่อยลมหายใจพ่นควันออกระบายความหนาว มือเล็กอีกข้างที่ไม่ได้ถูกกุมไว้อยู่ซุกเข้าในกระเป๋ากางเกงนักเรียนในพื้นที่ที่ยังอุ่นอยู่ กลิ่นเย็นสดชื่นของการิการิคุง แม้จะเป็นรสพีชแต่ก็คุ้นเคยกับความเย็นละเอียดตอนที่งับเบาๆ ที่ปลายแท่งไอศกรีมอย่างเกรงใจเจ้าของ เกล็ดน้ำแข็งเย็นสัมผัสลิ้นอุ่นจนละลายกลายเป็นความเย็นหอมนุ่มในปากตอนสูดหายใจ
 
เผลอบีบมือใหญ่ที่กุมไว้ตอนความเย็น และรสหวานถูกกลืนลงคอจนหมด รสชาติเย็นสดชื่นที่คุ้นเคยแม้ว่ากินน้ำแข็งตอนอากาศหนาวจะทำให้จมูกเย็นจนเหมือนน้ำมูกทำท่าจะไหล แต่เพราะเป็นการิการิคุงถ้าหากจะขอกัดอีกคำอาซาฮิซังจะว่าอะไรหรือเปล่า
 
 
คำขออนุญาตคือบีบมือใหญ่กว่าแรงๆ อีกครั้ง แล้วมือข้างที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ยกขึ้นมาแตะข้อมือของอาซาฮิซังช้าๆ สัมผัสแขนเสื้อตรงข้อมือแล้วก็เหมือนจะยิ่งโน้มให้ไอศกรีมเข้ามาใกล้ปากขึ้นอีก
 
ริมฝีปากสัมผัสโดนความเย็นของน้ำแข็งในแท่งไอศกรีมอีกครั้ง ให้ปลายลิ้นอุ่นสัมผัสโดนรสหวานที่รวมอยู่กับเกล็ดน้ำแข็งละเอียดช้าๆ คล้ายกับให้รสหวานสดชื่นนั้นซึมผ่านลิ้นก่อนที่จะเป็นฟันงับลงเพียงเบาๆ น้ำแข็งที่เคยแข็งอยู่ก็ละลายเข้าในปาก
 
ทั้งความเย็นจากตอนที่หายใจผ่านจมูก และไอเย็นจากไอศกรีมใกล้อยู่ตรงริมฝีปาก ยิ่งทำให้อากาศตอนนี้จะเหมือนติดลบ เผลอหลับตารับสัมผัสเย็นจากปลายลิ้นเป็นกลิ่นหอมของพีชในคอ และยิ่งสูดหายใจความเย็นของอากาศรอบตัวก็ยิ่งทำให้รู้สึกเย็นไล่ตั้งแต่ริมฝีปากไปถึงลำคอ
 
ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เกล็ดน้ำแข็งสีชมพูยังอยู่ใกล้กับริมฝีปากเป็นไอเย็นที่สัมผัสโดนผ่านอากาศหนาว อ้าปากงับลงช้าๆ อีกคำจนโดนปลายไม้สีน้ำตาลตรงกลางแท่ง เขาอาจกำลังกินการิการิคุงของอาซาฮิซังเยอะเกินไป แต่ก็หยุดไม่ได้ตอนที่รสของพีชยังเย็นหวานอยู่ในปาก ให้เผลอกดปลายลิ้นบนน้ำแข็งหวานเย็นอีกครั้งแล้วกัดงับเป็นคำสุดท้าย
 
 
“พอแล้ว”
 
เม้มปากที่ยังมีรสหวานของพีช และความเย็นจากน้ำแข็งหลงเหลืออยู่บนริมฝีปากซ้ำอยู่หลายครั้งในขณะที่รสชาติของการิการิคุงยังไม่หมดไป ปลายลิ้นก็เผลอเลียซ้ำที่ริมฝีปากตัวเองเหมือนเสียดายระหว่างที่ค่อยๆ ปล่อยข้อมือของอาซาฮิซัง
 
 
เหมือนนานจนถ้าเป็นหน้าร้อนตอนที่แดดแรงจัดการิการิคุงที่เหลือคงละลายจนหมดแท่ง กว่าอาซาฮิซังที่ไม่รู้ว่ายืนหลับหรือเปล่าจะส่งเสียงแปลกๆ เหมือนเพิ่งสะดุ้งตัวตื่น แล้วก็รีบกัดการิการิคุงที่ยังเหลืออยู่จนหมดอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่สนใจอากาศหนาว หรือมืออีกข้างที่ยังบีบมือเขาแน่นอยู่
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
แค่กินไอติมค่ะ แค่กินไอติมจริงๆ นะ ///v\\\)
เขียนส่งหัวข้อ “ไอติม” HQWeekly ค่ะ
 
ตั้งใจเขียนให้เป็นเหตุการณ์ต่อจากเรื่อง GariGariKun ที่เคยเขียนไปก่อนหน้านี้แล้ว
ตอนนั้นโนะยะซังให้อาซาฮิซังกินไอติมของตัวเองตอนหน้าร้อน
คราวนี้เลยให้อาซาฮิซังกินไอติมของโนะยะซังตอนหน้าหนาวบ้างค่ะ
(!!กินไอติมนะ กินไอติมจริงๆ ,, ฮาาา)

4 comments

  1. กินไอติมค่ะ ไอติมจริงๆ ไอติมจริงๆ ไอติมจริงๆ… นับแต่เราเคยคุยกันเรื่อง “การิการิคุงของxxxxx” เราก็รู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่ใสสะอาดอีกต่อไป O[-[
    อ่านไปก็เกิดหนาวขึ้นมาจริงๆ ตอนโนยะซังกัดการการิคุงคงจะทำหน้าแดงๆ ดีนะตรงนั้นเป็นอาซาฮิซัง ขืนเป็นเรานี่ เส้นศีลธรรมคงขาดสะบั้นไปนานแล้วแน่ๆ // – \\ )

    Like

    1. จชพก็เขียนไปด้วยจิตอกุศลระดับเลเวล 999 ค่ะ .____.) เขียนไปนั่นไม่คิดว่าโนะยะซังงับไอติมหรอกนะ

      Like

      1. ระดับผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งสมาพันธ์ มันต้องแบบนี้แหละค่ะ ถูกแล้ว . .)b

        Like

  2. อ่านแล้วอยากกินการิการิคุงบ้างจัง หาได้ที่ไหนบ้างเนี่ย -p-+
    (แค่กินไอติมจริงจร๊ิงงง)

    Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s