[Fic Haikyuu] Rainy Hard (Asahi x Nishinoya)


Title: Rainy Hard
Author: Yaoyuay
Fandom: Haikyuu
Pairing: Asahi x Nishinoya
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
“กลับก่อนนะครับ อาซาฮิซัง”
 
 
“อะ..อื้อ”
 
พยักหน้าให้คนที่สะพายกระเป๋าเรียบร้อยแล้วยืนโบกมืออยู่ที่ประตูห้องชมรม นานทีเดียวกว่าที่คนจะกลับบ้านจะเก็บของใส่กระเป๋าเป้ หรือว่าเปลี่ยนเสื้อยืดอย่างที่พยายามจะเปลี่ยนไปคุยไปมากกว่าที่จะรีบสวมเสื้อแล้วเก็บของ บางทีนิชิโนยะอาจจะอยากกลับพร้อมกันมากกว่าจะปล่อยเขาปิดห้องชมรมคนเดียว
 
แต่เพราะเหมือนจะได้ยินเสียงฟ้าร้อง แล้วห้องชมรมก็ไม่มีแดดสีส้มตอนเย็นส่องเข้ามาเหมือนทุกวัน พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตกตอนหนึ่งทุ่ม การให้นิชิโนยะกลับก่อนน่าจะดีที่สุด
 
 
“เจอกันพรุ่งนี้ครับ”
 
ยังหันมาโบกมือให้อีกครั้ง แม้ว่าจะเดินเลยประตูห้องชมรมไปแล้วแต่ก็ยังโผล่มามองแค่ครึ่งหน้า ทั้งกล้าหาญ เข้มแข็ง และร่าเริง แม้ว่าจะตัวเล็กจนเหมือนจะเปราะบาง นี่หละ ลิเบอโรที่เขาไว้ใจ ผู้พิทักษ์แห่งคาราสึโนะ
 
 
 
ในห้องชมรมยิ่งมืดกว่าเดิม แสงที่ส่องเขามาในห้องชมรมเริ่มหายไปจนต้องลุกไปเปิดสวิทช์ไฟที่ข้างประตู มองเลยหน้าต่างออกไปยิ่งเห็นว่าเมฆฝนรวมกันอยู่หนาบนท้องฟ้า แล้วเสียงร้องตอนที่ฝนใกล้ตกก็ยิ่งดังถี่ แสงสว่างวาบกระพริบเรื่อยๆ ก่อนฟ้าจะร้อง แล้วต้นไม้ด้านนอกก็ถูกลมพัดแรงจนเห็นใบไม้ที่ยังเป็นสีเขียวอยู่ปลิวหลุดลอยออกมาตามลม ขอให้นิชิโนยะถึงบ้านก่อนฝนจะตกลงมา
 
 
แต่ยังไม่ทันจะเดินกลับไปตรวจดูของในกระเป๋า เสียงเปาะแปะหนักๆ ของฝนเม็ดใหญ่ก็ตกลงมาให้ได้ยิน จากที่เว้นระยะก็ถี่หนักจนเป็นเสียงซู่ ตอนที่เม็ดฝนพากันร่วงลงมา เพียงครู่เดียวก็มองไม่เห็นภาพด้านนอกหน้าต่าง นอกจากสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่เว้นพื้นที่ว่างให้กับอากาศ
 
 
สักพักที่ยังยืนมองฝนตกผ่านทางหน้าต่าง เสียงกระทืบเท้าที่เหมือนจะดังยิ่งกว่าเสียงเม็ดฝนหรือฟ้าร้อง ก็เข้าใกล้มาให้ได้ยินตั้งแต่ห่างออกไปตรงระเบียงทางเดิน จนมาหยุดที่ด้านหน้าพร้อมกับเสียงผลักกระตูพร้อมกันกับที่ฟ้าร้องครืน
 
 
“นะ..นิชิโน..ยะ”
 
ที่พูดติดขัดนอกจากอยู่ๆ คนตัวเล็กจะพรวดพราดกลับเข้ามาแล้ว สภาพที่เหมือนกับเดินตกลงไปในบ่อน้ำยิ่งทำให้ตกใจมากกว่าหยดน้ำจากทั้งตัวและเสื้อผ้าที่หยดแหมะลงพื้น เหมือนฝนเข้ามาตกในห้องชมรม แล้วทรงผมเซ็ตตั้งที่เมื่อตอนออกไปยังอยู่ทรงก็เปียกลู่ลงมาจนผมหน้าปรกหน้าผากให้น้ำไหลลงมาตามใบหน้าเหมือนกำลังอาบน้ำ เสื้อยืดสีขาวลายสกรีนเป็นตัวอักษรด้านหลังก็เปียกจนแนบสนิทไปกับลำตัวเล็กจนเรียกว่าผอม และถ้าตั้งใจมองอีกนิดก็แทบจะมองเห็นผิวเนื้อที่เสื้อขาวเปียกน้ำเกือบจะบังไม่อยู่
 
 
“เปียกหมดเลย เปียกหมดเลย”
 
คงไม่ได้ตั้งใจหรอก เพราะที่ผ่านมาหลายครั้งเวลาเปลี่ยนเสื้อในห้องชมรมก็ถอดออกแบบไม่สนใจว่าคนอื่นจะหันมอง ลิเบอโรที่เปียกฝนไปทั้งตัวเลยถอดเสื้อยืดสีขาวที่ดูจะเป็นปัญหาที่สุดออกทันทีก่อนจะรีบเดินเข้ามาในห้องชมรมเร็วเหมือนวิ่งตามลูกในคอร์ท หยดน้ำที่ไหลลงจากตัวเลยไม่เป็นปัญหาหยดลงพื้นสักเท่าไหร่
 
“ไม่ทันฝนตกจนได้ครับ อาซาฮิซัง”
 
หันกลับมาบอกตอนที่ยืนอยู่หน้าล็อคเกอร์ของตัวเองแล้ว น่าจะเห็นอยู่ตลอดว่าเขามองตามตั้งแต่ถอดเสื้อตรงหน้าประตู แต่นิชิโนะยะก็ยังถอดกระเป๋าสะพายออกแล้วจัดการกับเสื้อเปียกน้ำอย่างไม่เป็นปัญหาให้กัปตันอย่างไดจิต้องมาบ่นทีหลัง
 
 
ผ้าขนหนูในล็อคเกอร์ถูกหยิบออกมาเช็ดผมเปียกอย่างรวดเร็ว สะบัดผมไปมาจนเหมือนกับผมสีดำปรกหลังคอตอนปกติที่ไม่ได้เซ็ตจะชี้ยุ่งเมื่อหมาดน้ำ ความห้าวหาญของคนตัวเล็กก็เหมือนจะลดลงเมื่อใบหน้าถูกทำให้หน้ารักด้วยทรงผมแบบธรรมดา
 
 
แต่ดูเหมือนว่าปัญหาใหญ่จะอยู่กับตอนที่นิชิโนยะแทบจะมุดหายเข้าไปในล็อคเกอร์ทั้งที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ ทั้งผ้าขนหนูหรือเสื้อวอร์มที่ปกติไม่เคยเห็นใส่ถูกรื้อออกมากองไว้ด้านข้าง ทั้งชุดแข่งหรือผ้ารัดเข่าก็ถูกหยิบออกมาวางข้างนอกจนเหมือนกับของน่าจะหมดทั้งล็อคเกอร์ แล้วนิชิโนยะกำลังหาอะไร
 
 
ทันทีที่ตั้งคำถามกับตัวเองก็นึกได้ว่าคงเป็นสิ่งที่เขาจะเดินไปหยิบในล็อคเกอร์ อาจจะไม่พอดีตัว แน่นอนว่าคงจะใหญ่ไป แต่ก็ยังดีกว่าให้คนที่เพิ่งเปียกฝนมาตัวชื้นอยู่ทั้งที่ไม่ใส่เสื้อ
 
 
เดินเข้าไปหาทางด้านหลัง แล้วคนที่มัวแต่มุดเข้าไปในล็อคเกอร์หาของก็ไม่รู้ตัว จนต้องเอื้อมมือไปคว้าต้นแขนผอมแต่มีกล้ามเนื้อให้รู้สึกตัว แล้วออกแรงนิดหน่อยดึงให้ถอยมาด้านหลังจนพอดีมายืนซ้อนอยู่ด้านหน้าใกล้กับอกของเขา
 
 
นิชิโนะยะตกใจ แต่ก็ไม่ได้ร้องโวยวายหรือว่าดิ้น เสื้อแขนยาวอีกตัวที่ใช้ตอนซ้อมถูกสวมให้ผ่านศีรษะแล้วค้างไว้ตรงคอตอนที่เขาเขยิบเข้าไปใกล้จนความเย็นที่แผ่นหลังของคนเพิ่งวิ่งตกฝนมา รวมถึงความชื้นที่ยังเช็ดตัวไม่แห้งซึมผ่านเข้ามาทางเสื้อยืดที่เขาใส่อยู่
 
พอขยับเข้าไปแล้วก้มหน้าลงไปใกล้กับหลังคอ นิชิโนยะก็หันกลับมาพยายามจะมองหน้าจนหน้าผากได้แนบชนกัน ผมหมาดน้ำตรงหน้าผากของอีกคนทำให้รู้สึกเย็นตรงหน้าผาก แล้วเหมือนว่าจะมีหยดน้ำจากไรผมที่ลู่ลงไหลลงมาตรงข้างใบหน้าจนเผลอยกมือขึ้นเช็ดให้
 
 
เสื้อของเขายังถูกสวมคล้องไว้แค่ตรงลำคอของนิชิโนยะ แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าแค่ยืนชิดกัน หน้าผากที่ชนกันอยู่ก็ห่างออกมาแล้ว แต่ฝนด้านนอกเหมือนจะยังไม่หยุดตก หากพูดอะไรเบาไปก็อาจไม่ได้ยิน
 
“ใส่เสื้อนะ”
 
ไม่รู้ว่าเสียงฝนตกกระทบหลังคาตึกห้องชมรมจะดังกว่าเสียงของเขาหรือเปล่า แต่นิชิโนยะก็ยอมให้จับข้อมือข้างหนึ่ง ยกขึ้นสอดแขนเข้ากับแขนเสื้อที่พอสวมจนพ้นแล้วดูจะยาวเกินไปจนหลวม แล้วปลายแขนเสื้อก็มากองรวมกันอยู่ตรงปลายนิ้วมือ
 
 
จนพอสวมเสื้อให้หมดทั้งตัวแล้วถอยหลังออกมา นิชิโนะยะเหมือนจะใส่เสื้อผิดกระโดดข้ามไซส์จากเล็กสุดไปใหญ่สุด นอกจากชายเสื้อจะยาวลงมาจนเกือบปิดกางเกงขาสั้นแล้ว ปลายแขนเสื้อทั้งสองข้างยังยาวเกินกว่าที่จะเห็นทั้งฝ่ามือได้เต็ม
 
 
“อ่ะ..เอ่อ.. เปลี่ยนใส่เสื้อของชั้นไปก่อนนะ”
 
ประหม่าจนเผลอยกมือขึ้นลูบศีรษะด้านหลังแล้วพูดติดขัด ก้มมองพื้นสลับกับมองหน้าของคนที่ใส่เสื้อเขาอยู่หลายที
 
 
นิชิโนยะยกสองมือขึ้นกำคอเสื้อที่เหมือนจะต่ำกว่าปกติจากเวลาเขาใส่ไปสักหน่อย ก่อนจะยกแขนสองข้างขึ้นจนสุด เหยียดตรงขึ้นเหนือศีรษะ แล้วตะโกนเสียงดัง
 
“ขอบคุณครับ! อาซาฮิซังใจดี!!”
 
 
แล้วก็เหมือนว่าหัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปมาก เสียงดังจนได้ยินแข่งกับฟ้าร้อง ถ้าจะไม่คิดแค่ในใจว่า น่ารัก ก็ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรแล้ว
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
อิจฉาอาซาฮิซังจังเลยค่ะ = q =,,)
เค้าก็อยากดูโนะยะซังเสื้อเปียกน้ำแล้วถอดเสื้อบ้างนะ
แล้วก็อยากจะใส่เสื้อให้โนะยะซังบ้างนะ!!
 
เขียนส่งหัวข้อ เปลี่ยนเสื้อผ้า ของ HQWeekly ค่ะ
ไม่ได้เขียนเอซกับลิเบอโรนาน เลยให้มาเจอกันในวันที่ฝนตกหนักจนเสื้อเปียกสักทีค่ะ > <)

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s