[HQ-Commu] Shinya Side Story (I)


10417201_738164479581853_1293675002_n
 
 
 
 

แม่ฮะ…

 
 
 
 

แม่ฮะ…

 
 
 
 
 

แม่…

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
ในความมืดที่มองเห็นแต่เพียงสีดำ เป็นเสียงของเด็กผู้ชายที่เอาแต่ร้องเรียกโดยไม่มีเสียงตอบรับ เป็นเสียงเรียกที่คล้ายกับอ้อนวอนด้วยคำซ้ำเดิมอย่างว่างเปล่า และยิ่งเสียงนั้นเอ่ยซ้ำเท่าไหร่ แรงกดหน่วงในอกยิ่งย้ำชัดว่าเจ้าของเสียงที่เกือบจะร้องไห้นั้น คือเขา
 
 
ไม่มีแสงสว่างในภาพที่มองไม่เห็น มีเพียงเสียงย่ำเท้าเดิน และเสียงสูดหายใจก่อนจะเปล่งคำพูดเดิมซ้ำออกมาอีก เป็นเสียงเรียกที่ต่อให้ไม่มีเสียงตอบกลับมาก็ยังเอาแต่เอ่ยซ้ำจนคล้ายกับเสียงนั้นเลือนหายไปในลำคอ ความปวดหน่วงก็แล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้งจากกลางท้องจนเหมือนกับอึดอัดแน่นอยู่ในหน้าอก
 
 
ขยับตัวหนีไม่ได้นอกจากเดินไปอย่างที่สองขาก้าวสลับกันสะเปะสะปะไม่รู้ทาง ในความมืดที่ทำได้เพียงแต่เรียกหาคนที่อยากให้ส่งเสียงรับ สัมผัสอุ่นที่เข้ามาประคองแขน หรือแรงพยุงที่อุ้มขึ้นกอดให้รู้สึกปลอดภัย กลับมีแต่เสียงเงียบของความว่างเปล่า
 
 
 

แม่ฮะ…

 
 
 
 
 

แม่…

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
เขย่งตัวสุดปลายเท้า สองแขนเอื้อมขึ้นเหนือหัวยืดจนสุดตัวกว่าปลายนิ้วจะแตะโดนลูกบิดประตูแล้วหมุนเปิดออก ประตูห้องที่คล้ายกับจะปิดไม่สนิทก็ถูกแรงผลักที่โถมไปทั้งตัวเปิดออกอย่างยากลำบาก บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบที่สองเท้าเปล่าก้าวเดินผ่านแต่ละห้องที่ปิดไฟมืด มีแสงสว่างลอดออกมาจากห้องที่ยังคงเปิดไฟเอาไว้ แม้ว่าความมืดของค่ำคืนจะมาเยือนให้นาฬิกาเปลี่ยนเป็นวันใหม่ แต่แสงสว่างของห้องที่เต็มไปด้วยแผ่นกระดาษไม่เคยดับลง
 
 
เสียงขูดดินสอกลบเสียงผลักประตูไม่ให้คนอยู่ด้านในรู้ว่ามีใครเข้ามา แรงสมาธิที่จดจ่ออยู่กับสิ่งตรงหน้าไม่สามารถทำลายได้ด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายที่เหมือนกับเดินเซ แม้ว่าขณะเดินจะล้มเพราะสะดุดขา แต่ก็ยังพยายามลุกขึ้นนั่งเองแล้วยันตัวขึ้น มือท้าวไปบนแผ่นกระดาษบนพื้นที่ตอนออกแรงยันตัวเผลอขยำจนยับเป็นรอย
 
 
“แม่ฮะ…”
 
 
คล้ายกับไม่ได้ยินเสียงเรียกที่เหมือนกับจะเบาเกินไป สองขาก้าวสลับกันจนเซไปข้างหน้าอีกครั้ง เกือบจะล้มคะมำตอนที่พุ่งตัวราวกับโถมเข้าไปหาด้านหลังของคนที่ยังนั่งอยู่สูงเกินไป มือเลยได้เพียงแต่เอื้อมออกไป กระตุกชายเสื้อที่เกือบจะคว้าไม่ถึง
 
 
“แม่…ฮะ…”
 
 
ทั้งเสียงเรียก และแรงดึงที่พยายามให้สนใจ แต่เหมือนกับเบาเกินไปทั้งเสียง และตัวตน ความสนใจของคนที่เงยหน้าขึ้นมองจนสุดคอให้เห็นแต่เพียงเสี้ยวหน้าก็ยังคงอยู่ที่เดิม ที่ไม่รู้ว่าข้างบนนั้น คืออะไร
 
 
“แม่…”
 
 
 
เสียงเรียกสุดท้ายพร้อมกับสองมือกำแน่นได้ที่ชายเสื้อ แล้วออกแรงกระตุก จนในที่สุดก็เหมือนกับการขยับเคลื่อนไหวนั้นจะหันมาหาเขาแล้วก้มมองมา ใบหน้าที่อยากเห็นในที่สุดก็หันมามองเขา หันออกจากโต๊ะข้างบน แล้วหันกลับมา
 
 
เก้าอี้สูงถูกดันไปด้านหลังเมื่อขยับลุกขึ้น แล้วร่างที่ลุกขึ้นยืนเพียงครู่เดียวก็ทรุดตัวลงมา เป็นความรู้สึกว่างเปล่าเหมือนห้องมืดตอนที่ใบหน้านั้นมองมา แล้วยิ้ม
 
 
“ชินยะ…”
 
 
เสียงนั้นพูดชื่อ แต่ไม่ได้เรียก ห้องมืดแผ่ขยายกว้างออกไปตอนที่ดวงตาอ่อนล้านั้นจ้องมา
 
 
“อย่ากวนแม่สิครับ…”
 
 
ความว่างเปล่าเคว้งคว้าง รีดเร้นลมหายใจที่พอหายใจเข้าแล้วก็เหมือนกับปล่อยออกมาไม่ได้อีก แรงบีบรัดในอกหน่วงจังหวะการเต้นของหัวใจให้ช้าจนแทบจะไม่ขยับ ภาพตรงหน้าพร่ามัวเหมือนจงใจปล่อยให้เบลอไปอย่างเลื่อนลอย แล้วเสียงที่เคยเรียก ก็ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้อีก
 
 
“แม่ซื้อของเล่นให้หนูแล้ว เล่นสิครับ … นี่ไงเกมของหนู”
 
 
ของบางอย่างถูกส่งใส่มือให้ถือไว้ หนักเกินกว่าที่จะถือเอาไว้ได้เอง แต่ก็ต้องกำเอาไว้แน่นเมื่อมือที่ยื่นส่งให้นั้นปล่อยออก ไม่ได้เปลี่ยนไปโอบกอด หรือลูบหัว แต่เป็นแรงบีบที่สองแขนตรงหัวไหล่ แน่น แรง จนเจ็บ
 
 
“ขอร้องหละครับ อย่ากวนแม่เลย…นะครับ…”
 
 
แล้วดวงตาที่อ่อนล้าก็เปียกไปด้วยน้ำตา ตอนที่ศีรษะซบลงมาที่อก ร่างนั้น ก็สั่นไหวไปด้วยเสียงสะอื้นที่ทำให้แก้มทั้งสองข้างของเขาเปียกไปด้วยน้ำ ที่ไหลออกจากตา อย่างเงียบๆ
 
 
 
 
 
 

แม่ฮะ…

 
 
 
 
 

แม่…

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
รู้สึกตัวในผ้าห่มตอนที่แรงเกร็งในท้องผลักเป็นเสียงไอหนักๆ หลายครั้ง หายใจหอบลึกผ่านลำคอแห้งผากสลับกับพ่นลมออกมาเป็นเสียงไอ ขยับร่างกายช้าๆ เหยียดตัวยันลุกขึ้นนั่งบนเตียง ในห้องมืด ยังมีแสงสีส้มจากเครื่องเล่นเกมที่เสียบชาร์จไฟ และความร้อน ตอนที่ตื่นจากฝัน
 
 
เหงื่อชื้นไหลซึมลงมาตามลำคอตอนที่ยกมือขึ้นกำรอบคอคล้ายจะปรับลมหายใจ กลืนน้ำลายผ่านลำคอจนรู้สึกกระหายน้ำ ขยับตัวลงจากเตียงก้าวขาไปบนความเย็นของพื้น ในความมืดที่เตะผ่านไปโดนแผ่นเกมตรงข้างเตียง ใกล้เครื่องเล่นเกมที่เปิดค้างไว้ต่อกับจอโทรทัศน์
 
 
สองมือเท้าบนโต๊ะพยุงร่างที่เหมือนจะล้ม หันหลังเอนพิงไปกับเก้าอี้ขณะยกขวดน้ำขึ้นดื่มได้เพียงนิดเดียว อาการหอบหายใจเร็วทำให้เกือบสำลักจนต้องวางขวดน้ำที่หกเลอะลง มือกำคอเสื้อแน่นพยายามก้าวกลับไปที่เตียง
 
 
แทรกตัวขดในผ้าห่มที่ยกขึ้นมาคลุมจนมิดหัว แรงบีบที่หัวไหล่ยังชัดเจนทั้งในฝัน และความจริง เสียงพูดยังได้ยินชัดทั้งอดีต และปัจจุบัน สองมือยกประสานแน่นที่ปาก พยายามปรับลมหายใจที่ลึก และเร็วให้ช้าลง เข้าออก เพียงจมูก
 
 
 

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
เอา Side Story ของชินยะมาก่อนค่ะ เอนทรี่ตัวละครยังไม่ได้เขียนเลย ;; v ;;
 
อาจจะยังงงๆ แต่จะพยายามให้ Side Story แต่ละตอนเล่าเรื่องของชินยะไปเรื่อยๆ ค่ะ
ยิ่งคิดเรื่องของเด็กคนนี้ยิ่งเหมือนกับว่าทำไมเด็กคนนี้เต็มไปด้วยปัญหาหล่ะ!!
เหมือนกับสาดพลัง S ใส่น้องเขาไปทั้งหมดเลยอย่างนั้น ;;__;;
 
*อาการที่ชินยะเป็นคือ Hyperventilation Syndrome เมื่อได้รับความกดดันทางจิตใจ หรือว่าเกิดความเครียดจะทำให้หายใจเร็ว หรือลึกกว่าปกติค่ะ
 

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s