[Fic Kuroko no Basuke] What my love is? (Kiyoshi x Hyuuga)


Title: What my love is?
Author: Yaoyuay
Fandom: Kuroko no Basuke
Pairing: Kiyoshi x Hyuuga
Rating: PG
Warning: Yaoi
 
 
 
 
ช่วงสอบปิดภาคฤดูร้อนวนมาอีกครั้งให้รู้สึกเหนียวตัวถ้าจะต้องนั่งอ่านหนังสือในช่วงพักกลางวันที่ด้านนอกอาคารเรียน เพียงแค่ตัวอักษรภาษาอังกฤษ หรือสมการคณิตศาสตร์ที่อัดแน่นอยู่ในกองหนังสือตรงหน้าก็มากพอที่จะทำให้เหงื่อไหลลงมาตามขมับแล้ว อากาศร้อนของเดือนกรกฏายังทำให้เสียงจั๊กจั่นที่ร้องระงมอยู่นี้ชวนให้เวียนหัวยิ่งกว่าเดิม ให้ตายเถอะ! ใครอย่ามาตั้งความหวังบ้าๆ แบบไอ้เจ้าคางามิอีกเชียวว่าคนใส่แว่นจะต้องเรียนเก่งทุกคน
 
ยอมแพ้แล้วก็ไถลตัวเกยคางไปบนหน้ากระดาษของโจทย์แบบฝึกหัดวิชาคณิตศาสตร์ที่ไอ้เจ้านัยน์ตาอินทรีย์ทำสรุปเกร็งข้อสอบมาให้ แต่ก็ต้องแลกกับการที่นั่งฟังคนติวคณิตศาสตร์ให้แบบที่พอได้คำตอบข้อหนึ่งแล้วคนติวก็จะระเบิดมุกเล่นคำออกมาทันทีจนแทบอยากจะตะโกนใส่หน้าว่าพอได้แล้ว แต่ก็กลัวหมอนั่นจะเข้าใจคำว่าพอผิดเป็นให้เลิกติว
 
โจทย์คณิตศาสตร์ยังไม่ถูกเติมคำตอบลงไปแม้แต่ข้อเดียวในขณะที่โคงะกับมิโตเบะทำเสร็จแล้วตั้งแต่เมื่อคืน และที่หน้าโมโหสุดๆ คือไอ้คนทรยศสองคนนั้นที่ไม่ยอมให้เขาลอกป่านนี้คงกำลังนั่งกินข้าวอย่างสบายใจในขณะที่เขากัดขนมปังไปได้ครึ่งคำก็ต้องมานั่งปวดหัวกับสมการบ้าๆ ของอิสึกิ ถ้าริโกะไม่โหดถึงขนาดบอกว่าทำไม่เสร็จไม่ต้องโผล่หน้ามาให้เห็นที่โรงยิม เขาคงจะขยำกระดาษแล้วปาทิ้งลงถังขยะไปเรียบร้อย
 
ฮิวงะส่งเสียงระบายความหงุดหงิดขณะที่ไถลตัวคว่ำหน้าลงไปบนพื้นโต๊ะมากขึ้นแล้วต้องยอมแพ้ให้กับอากาศร้อนที่กำลังทำให้เสื้อด้านหลังเขาเปียกเหงื่อจนแฉะ ถ้าไม่ต้องทำไปกินขนมปังไปหล่ะก็ป่านนี้เข้าไปอยู่ในห้องสมุดเย็นฉ่ำสบายใจแล้ว ฮึ่ยย! เมื่อคืนเขาหลับคาไอ้กระดาษบ้าๆ นี่ได้ยังไงนะ แต่ก็สมควรจะหลับอยู่หล่ะ
 
จนในที่สุดเสื้อที่เปียกเหงื่อจนชุ่มอยู่ด้านหลังก็ถูกเปิดขึ้นให้ลมเอื่อยๆ พัดมาช่วยบรรเทาความร้อนเผื่อว่าเหงื่อเหนียวเต็มหลังนี้จะถูกพัดระบายออกไปได้บ้าง
 
 
“เฮ้อออออออ”
 
เสียงถอนใจของเขาเรียกให้คนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับโจทย์คณิตศาสตร์ฝั่งตรงข้ามเขาเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด ดูจากท่าทางแล้วคิโยชิคงเขียนคำตอบลงไปได้หลายข้อแล้วในขณะที่กระดาษของเขายังว่างเปล่า
 
“ร้อนเหรอฮิวงะ”
 
คงเพราะเห็นเขาเปิดเสื้อด้านหลังขึ้นหล่ะมั้งคิโยชิถึงได้ถามขึ้นมา ถ้าหน้าซื่อๆ นั่นจะไม่มีเหงื่อซึมออกมาเปียกตรงไรผม หรือว่าปลายผมด้านหน้าจะเปียกเหงื่อจนแฉะเขาก็อาจจะคิดได้ว่าเป็นเขาคนเดียวที่ร้อนมากขนาดนี้หรือเปล่า
 
 
“นายก็ร้อนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”
 
อากาศร้อนกำลังทำให้เขาเพี้ยนจนทำอะไรแบบที่ไม่เคยทำหรือเปล่า ทั้งที่คางยังเกยอยู่กับโต๊ะไม้ แต่เขากลับยกแขนขึ้นและเอื้อมมือไปจับปลายผมด้านหน้าที่แฉะเหงื่อของคิโยชิ จับเล่นอยู่สักพักถึงได้ใช้ปลายนิ้วเสยเข้าไปที่ไรผมแล้วซับเหงื่อที่กำลังจะหยดลงมาให้
 
“ผมเปียกไปหมดเลยไม่ใช่เหรอไง”
 
 
คิโยชิไม่ตอบ แต่เหมือนกับว่าจะกลืนน้ำลายลงคอใหญ่เลย เป็นอะไรของมันถ้าหิวน้ำก็รีบไปซื้อ แล้วเขาก็ควรกลับมาที่โจทย์คณิตศาสตร์ตรงหน้าเสียที
 
ฮิวงะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อีกครั้งก่อนจะก้มลงหน้าแนบลงไปกับกระดาษคำถาม นิ้วมือที่ซับเหงื่อให้คนร้อนตรงหน้าก็ค่อยๆ เคลื่อนลงอย่างอ่อนแรงจนเผลอลูบผ่านหน้าแบบที่เขาไม่ได้เงยขึ้นมองแต่ก็รู้สึกได้ว่าปลายนิ้วเฉียดผ่านริมฝีปากนิ่มลงมาให้อยู่ๆ ก็ใจเต้น
 
 
…อะไรเนี่ย ดันไปนึกถึงตอนจูบซะได้…
 
 
 
แล้วก่อนที่เขาจะได้ทันได้เอื้อมมือกลับมาเพื่อที่จะหยิบปากกามาเติมคำตอบลงในกระดาษต่อ มือใหญ่ของเซ็นเตอร์เบอร์เจ็ดก็คว้ามือเขาเอาไว้และกำแน่นจนมิด
 
…ร้อน…
 
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศที่ร้อน หรือเพราะมือของคิโยชิร้อนขึ้นจนน่าตกใจ ความร้อนจึงเหมือนกับยิ่งส่งผ่านจากมือมาตามแขนให้เขาอยากจะรีบชักออก แต่กลับเป็นว่าคิโยชิยิ่งบีบมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ยิ่งกระชากหรือสะบัดแขนก็เหมือนกับจะยิ่งดึงไปกุมไว้มากขึ้น
 
“เห้ย! ร้อนน่าปล่อยสิ”
 
ไอ้หมอนี่มันฟังคำว่าปล่อยรู้เรื่องหรือเปล่า ทำไมพอบอกว่าปล่อยกลับเป็นว่าคิโยชิถึงเอามืออีกข้างขึ้นมากุมมือเขาไว้ด้วยให้รู้สึกยิ่งร้อนกว่าเดิม
 
 
“เห้ยบอกว่าปล่อยไง!”
 
เหมือนเหงื่อจะซึมออกมาที่ฝ่ามือแล้ว แต่คิโยชิก็ยังไม่ยอมปล่อย ให้เขาต้องเดือดร้อนยกมืออีกข้างขึ้นมาเพื่อจะแกะมือใหญ่ๆ ของไอ้เจ้าเซ็นเตอร์นี่ออก ปล่อยเถอะ! มือเขาไม่ใช่ลูกบาสจะถือไว้ทำไม แล้วนี่ก็เกินห้าวินาทีแล้วด้วย ฟาวด์แล้ว
 
 
“ฮิวงะ”
 
คิโยชิเรียกชื่อเขาอีกแล้ว ไอ้หมอนี่ชอบเรียกชื่อเขาจริงๆ ให้ตาย
 
 
“อะไรเล่า ปล่อยสิ”
 
ยังไม่เลิกความพยายามจะแกะมือใหญ่ทั้งสองข้างของคนพูดไม่รู้เรื่องออก แต่เหมือนกับยิ่งจะแงะออกคิโยชิยิ่งกุมแน่นมากขึ้น จนในที่สุดปลายนิ้วมืออีกข้างที่พยายามแกะมือใหญ่ดื้อๆ นี้ออกก็โดนรวบเอาไว้ไปกุมรวมกัน
 
สมบูรณ์แบบ โดนเซ็นเตอร์คนนี้ป้องกันการแย่งลูกเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
 
ความร้อนทั้งจากอากาศที่ทำให้เหนียวเหนอะตัว และจากมือสองข้างที่โดนกุมไว้ทำให้ตอนนี้เหมือนใบหน้าก็คล้ายกับจะพาลร้อนขึ้นตามด้วย เหงื่อที่หลังแห้งแล้วอยากจะปิดเสื้อลงมาแต่คิโยชิกุมมือเขาไม่ปล่อยแบบนี้จะปิดเสื้อลงมาได้ยังไงหล่ะโถ่
 
 
“ฮิวงะ”
 
เรียกอีกแล้ว เรียกแล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรแล้วจะเรียกชื่อให้รู้สึกสั่นไหวแปลกๆ แค่ถูกเรียกทำไมกันไอ้เจ้าบ้าคิโยชินี่
 
“อยากรู้..อะไรมั้ย”
 
 
อย่างกับจะเดาได้ทันทีอย่างนั้นในคำพูดที่เว้นจังหวะแปลกไปของคนที่ปกติแล้วจะซื่อจนถ้าไม่เรียกว่าบื้อแล้วก็ไม่รู้จะเรียกอะไร ทั้งที่ปกติคิดอะไรอยู่ก็จะพูดออกมาง่ายๆ เลยแท้ๆ แต่พอฟังจากน้ำเสียงและสายตาที่เอาแต่จ้องหน้าเขาไม่เลิกตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เหงื่อที่หลังก็เหมือนกับจะไหลซึมออกมาอีกจากที่เพิ่งแห้งไป
 
“ไม่….!”
 
เป็นคำปฏิเสธที่หนักแน่น แต่นั่นเสียงเขาไม่สั่นใช่มั้ย ไม่ต้องถามเลยว่าอยากรู้อะไร เขาไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากคำตอบของโจทย์คณิตศาสตร์ของอิสึกิ และแน่นอนว่าท่าทางแบบนี้ของคิโยชิไม่ได้จะบอกคำตอบแน่
 
 
“ชั้นบอกอะไรให้เอามั้ย”
 
ยังไม่หยุดที่จะรบเร้าและไม่หยุดที่จะเลิกมองเข้ามาในตา คิโยชิยังเฝ้าถามต่อทั้งที่มุมปากเปลี่ยนเป็นยิ้ม และทำหน้าเหมือนกับจะกลั้นหัวเราะหน่อยๆ
 
 
“ไม่—!!!!!!!”
 
คราวนี้เสียงดังลั่นชัดเจนเลย โชคดีที่มานั่งอยู่ห่างจากที่คนพลุกพล่าน ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงโดนสายตาของคนรอบๆ หันมามองเห็นผู้ชายสองคนกำลังกุมมือจ้องตากันหวานเยิ้ม
 
 
“คำตอบของข้อแรกคือสามสิบแปดนะ”
 
แล้วคิโยชิก็ปล่อยมือเขาให้เป็นอิสระทันทีที่พูดจบ แล้วก็หัวเราะก๊ากจนกุมท้อง ใบหน้าใสซื่อบื้อนั่นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าสนุกเหลือเกินที่ได้ปั่นหัวเขาเล่นด้วยการแกล้งทำปั้นสีหน้าจริงจังอย่างที่สิ่งจะพูดเป็นอย่างอื่นไม่ใช่คำตอบของโจทย์เลข
 
 
สนุกนักใช่มั้ย! แล้วอุปกรณ์เครื่องเขียนทั้งหมดที่เขาวางอยู่บนโต๊ะก็พุ่งไปหาคิโยชิทันทีหลังจากเขาตั้งสติได้ ทั้งไม้บรรทัด ปากกา หรือแม้แต่หนังสือเล่มอื่นก็ถูกขว้างไปหาเซ็นเตอร์ขี้แกล้งจนหมด คอยดูอย่าให้เขาได้เอาคืนบ้างเชียว
 
 
…ไอ้เจ้าบ้าคิโยชิ!…
 
 
 
 
 
 
ขอบคุณริโกะที่ให้เขาได้ซ้อมในโรงยิมอีกวันแม้ว่าคำตอบของโจทย์คณิตศาสตร์ของอิสึกิจะผิดเกือบหมด ยกเว้นข้อแรกที่คิโยชิบอกคำตอบ เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกนอกจากทนฟังมุกเล่นคำของอิสึกิที่เฉลยคำตอบไปพลาง บางทีก็รีบหยิบสมุดจดมุกขึ้นมาเมื่อคำพ้องนั้นยังไม่เคยใช้เล่น หรือบางทีแม้แต่ตอนซ้อมอิสึกิก็ยังไม่เลิกแซวเรื่องคะแนนตอนที่เขาชู้ตทำแต้มได้
 
“ชู้ตบาสได้สามคะแนน แต่ทำโจทย์เลขได้หนึ่งคะแนนนะฮิวงะ”
 
มันจะยกนิ้วโปงชูขึ้นมาทำไม ถ้าลูกบาสไม่ได้ถูกโยนไปที่ห่วงแล้ว หน้าของไอ้เจ้าอิสึกินับว่าเป็นเป้านิ่งที่น่าโยนลูกบาสไปหาไม่ต่างอะไรกับห่วงตาข่ายเลย
 
 
“เงียบไป!! อิสึกิ”
 
ไม่ต้องง้อให้ไอ้เจ้านี่ติวคณิตศาสตร์ให้แล้วก็ไม่ต้องคอยระวังที่จะไม่ตะหวาดใส่มันแล้ว อย่าให้ถึงพรุ่งนี้ที่เป็นคิวของเขาติววิชาสังคมหล่ะ นัยน์ตาอินทรีย์แกโดนแน่
 
 
เป็นการซ้อมที่ปวดหัวที่สุดวันหนึ่ง เมื่อทั้งโคงะและอิสึกิมักจะคอยแซวเกือบทุกครั้งที่เขาทำแต้มได้ ส่วนไอ้พวกรุ่นน้องอย่างคางามิหรือคุโรโกะต่อให้ไม่แซวก็เห็นนะว่าแอบหันหน้าหนีไปขำน่ะ คอยดูจะให้ไอ้พวกนี้จำชื่อบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นจนขึ้นใจเลย
 
 
 
กิจกรรมชมรมในช่วงสอบจะเลิกเร็วกว่าช่วงปกติเพื่อให้พวกเขาได้มีเวลาก่อนเข้านอนหลังจากกลับถึงบ้านได้ทบทวนอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบ ตอนเดินกลับบ้านวันนี้พระอาทิตย์ถึงยังไม่ตก และแสงแดดก็ยังสว่างจ้าเสียจนเหมือนกับกว่าเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามคอให้อยากจะรีบกลับไปอาบน้ำ เครื่องปรับอากาศชวนให้คิดถึงเหมือนกับตอนที่คิดถึงฮีตเตอร์ในหน้าหนาวเหลือเกิน
 
ฮิวงะยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หลังคออย่างไม่สบายตัว หน้าร้อนช่วงสอบนี่มันร้อนสุดๆ เพราะเนื้อหาวิชาเรียนที่อัดแน่นกันอยู่ในสมองเขาหรือเปล่า ทำไมไอ้คนที่เดินอยู่ข้างๆ เขามันถึงไม่แสดงทีท่าว่ารู้สึกร้อนหนาวออกมาบ้างเลย
 
 
“นายไม่ร้อนบ้างเหรอไงคิโยชิ”
 
หันไปมองคนตัวสูงที่เหมือนกับจะโดนแสงแดดส่องลงมาโดนเต็มๆ มากกว่าเขาเสียอีก ก็คิโยชิเล่นเดินอยู่ด้านเดียวกับพระอาทิตย์ที่กำลังจะตก และคนสูงกว่าก็เหมือนกับจะเดินบังแสงแดดให้ส่วนหนึ่ง
 
 
“ถ้านายบอกกับตัวเองว่าไม่ร้อนก็จะไม่ร้อนนะ ลองดูสิ”
 
ใบหน้ายิ้มๆ นั้นหันมายิ้มให้ทั้งที่เหงื่อซึมลงมาตามขมับไม่ใช่น้อย มันจะช่วยให้ไม่ร้อนได้จริงหรือเปล่า
 
 
“ไม่ดีกว่าหล่ะ อากาศร้อนแบบนี้ชั้นคงบอกตัวเองว่าไม่ร้อนไม่ได้”
 
แล้วก็ต้องยกมือขึ้นกระพือคอเสื้อเพื่อให้ลมเย็นได้ลอดผ่านเนื้อผ้าลงไปสัมผัสร่างกายส่วนที่อยู่ด้านในซึ่งตอนนี้เริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่ออีกครั้ง
 
 
“ดื่มอะไรเย็นๆ กันมั้ย”
 
คิโยชิถามขึ้นเมื่อพวกเขาเดินผ่านตู้กดน้ำที่ปกติแล้วจะแวะกดเครื่องดื่มบ่อยๆ แต่วันนี้เขาขอผ่าน
 
 
“ชั้นไม่เอาหล่ะ ถ้านายอยากดื่มอะไรเดี๋ยวชั้นยืนรอ”
 
เดินนำหน้าไปยืนรอที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ พออยู่ใต้เงาของต้นไม้ค่อยทำให้รู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับพื้นที่โดนแดดส่องด้านนอกเงาไม้นี้เป็นอีกมิติหนึ่งที่ร้อนจัดจนแทบละลาย แต่พอมายืนอยู่ใต้ร่มของใบไม้แล้วกลับรู้สึกเย็นสบายอย่างน่าแปลกใจ ถ้าจะรู้สึกเย็นลงได้หน่อยคงเป็นตอนนี้ก่อนจะกลับถึงบ้านแล้วรีบเปิดเครื่องปรับอากาศ
 
 
ไม่รู้ว่าตอนไหนที่คนบอกว่าจะไปกดน้ำวิ่งร้อยเมตรไปหยอดเหรียญกดน้ำที่ตู้แล้วรีบวิ่งกลับมา หรือว่าไม่ได้ไปกดน้ำตั้งแต่ทีแรก รู้สึกหายร้อนได้ไม่นานก็เหมือนจะกลับมาร้อนอีก เพียงแต่ไม่ใช่ความร้อนที่ทำให้เหงื่อไหลออกมา แต่เป็นความร้อนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้น
 
ข้อมือถูกคว้าไว้พร้อมกับที่ร่างของเขาเซไปด้านหลังด้วยแรงดึง แล้วแผ่นอกของอีกคนก็เข้ามารองรับไว้จนเหมือนกับเหงื่อชื้นซึมผ่านเนื้อผ้าของทั้งเขาและคิโยชิออกมาตอนที่แผ่นหลังแนบสนิทอยู่กับอ้อมแขนที่เข้ามารับไว้
 
จะดิ้นหนีก็ไม่ได้แล้ว เมื่อแขนของคิโยชิรวบตัวเขาด้วยการกอดอยู่หลวมๆ ตรงเอว โชคดีที่แขนทั้งสองข้างของเขายังเป็นอิสระอยู่ถึงพอจะแกะแขนใหญ่ๆ ของอีกคนได้บ้าง แต่ยิ่งแกะคิโยชิยิ่งกอดแน่นเหมือนกับตอนที่เอามือเขาไปกุมไว้เมื่อกลางวัน
 
 
“ฮิวงะ”
 
เรียกอีกแล้ว เรียกชื่ออีกแล้ว ทำไมเหตุการณ์มันดูเดจาวูเหมือนกับเมื่อตอนกลางวันเลยหล่ะ
 
“อยากรู้..อะไรมั้ย”
 
นี่มันคำพูดเดียวกับเมื่อกลางวันเลยนี่น่า ตอนนี้ไม่มีคำตอบของโจทย์เลขแล้วนี่ แล้วคิโยชิจะบอกอะไรหล่ะ คงไม่ได้จะบอกว่าน้ำที่ตู้กดน้ำหมดหรอกนะ
 
 
“ไม่….”
 
 
“ชั้น…ชอบ…..”
 
ถ้าไม่อยากมองเห็นอะไรก็รีบหลับตาปิดสนิทได้ แต่ถ้าไม่อยากได้ยินเสียงอะไรต่อให้ยกมือขึ้นปิดหูแล้ว แต่ถ้าเสียงนั้นดังเกินหรือว่าพูดอยู่ตรงข้างหูก็จะยังได้ยินเสียงนั้น
 
“….ฮิวงะ”
 
 
 
…ร้อน…
 
ร้อนไปทั้งตัวตั้งแต่ตรงเอวที่โดนโอบไว้ หรือว่าตรงหน้าอกที่เหมือนกับหัวใจกำลังจะระเบิด แล้วยิ่งตรงหน้าที่ถึงแม้จะยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้แล้วแต่ก็ยังได้ยิน
 
 
 
 
 
 
นานจนปล่อยให้แมลงที่เกาะอยู่ตรงต้นไม้เงียบเสียงลง แล้วเป็นเสียงของแมลงตัวอื่นที่ร้องอยู่ไกลๆ ดังขึ้นมาแทน คิโยชิก็ยังไม่คลายอ้อมแขนออกหรือว่าคลื่อนใบหน้าห่างออกไป และเขาก็ยังไม่เลิกที่จะเอามือปิดหูค้างไว้อยู่เหมือนกัน
 
กลายเป็นแก้มที่โดนขโมยหอมทั้งที่ยังเอามือปิดหูอยู่ พอจะพยายามเอามือมาปิดแก้มก็กลายเป็นโดนหอมที่มือด้วย ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่คนไม่อายยังหอมอยู่ซ้ำๆ ให้หัวใจเต้นแรงขึ้นตามทุกครั้งที่ทั้งริมฝีปากของคิโยชิสัมผัสลงมาถูกมือแล้วเฉียดโดนแก้ม ในระหว่างที่เขายังเงียบอยู่ คิโยชิยิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นแล้วซุกอยู่ตรงข้างไหล่เขาอยู่แบบนั้น แขนที่โอบอยู่ก็ยิ่งกระชับเข้ามาให้อากาศร้อนยิ่งเหมือนกับร้อนกว่าเดิมโดยเฉพาะตรงใบหน้าที่อยู่ใกล้กัน
 
 
ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกในวินาทีที่คำว่าชอบเอ่ยจากปากคิโยชิแล้วรีบยกสองมือปิดหูได้ทันแต่ก็ยังได้ยินชือของตัวเองตามมาว่าอย่างไร ตรงหน้าท้องที่ถูกแขนใหญ่ๆ นั้นโอบรอบไว้วูบไหวเหมือนกับมีคนพาไปนั่งรถไฟเหาะ รู้สึกว่าหน้าร้อนฉ่ายิ่งกว่าแดดแรงๆ ที่นอกเงาไม้ แล้วหัวใจก็เหมือนกับจะขยายใหญ่ขึ้นจนแน่นอยู่ตรงหน้าอกแล้วยังจะเต้นเสียงดังขึ้นมาให้รู้สึกอายกว่าเดิมอีก อยากจะมุดหายไปมากขึ้นเมื่อไม่ใช่แค่เสียงหัวใจของเขาคนเดียวที่เต้นดังอยู่
 
 
“ฮิวงะหล่ะชอบ….ชะ”
 
ดีกว่าปิดหูคือยกมือขึ้นมาปิดปากของคนที่กำลังจะพูด สองมือเลยเลิกที่จะปิดหูแล้วไปประสานกันไว้แน่นที่ตรงปากของคนยังพูดไม่ทันจบประโยคแทน ถ้าจะเผลอปิดโดนจมูกไปด้วยก็ช่วยไม่ได้แล้ว
 
 
เพราะรู้อยู่แล้ว ต่อให้คิโยชิไม่ต้องพูดก็รู้อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้ไอ้เจ้าบ้า เพราะถ้าพูดออกมาเขาแทบไม่รู้เลยว่าต้องทำตัวยังไง หรือว่าต้องตอบไปแบบไหน ไม่มีทางหรอกให้ตายก็ไม่มีทางที่เขาจะพูดอะไรหน้าอายแบบนั้นเด็ดขาด
 
อุดปากของคนหน้าไม่อายจนแน่ใจแล้วว่าคิโยชิจะไม่พูดต่อจึงค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากของอีกคนไว้จนแน่นออก เหมือนเมื่อกี้จะปิดโดนจมูกไปด้วยหล่ะมั้ง คิโยชิถึงได้หายใจเข้าเร็วๆ แบบคนที่หายใจไม่ออกอยู่นาน
 
 
“ถ้าพูดอีกชั้นต่อยแน่!!”
 
ขนาดโดนดุทำเสียงตะหวาดใส่แบบนี้แต่คิโยชิยังไม่ยอมเลิกกอด ขนาดขู่ว่าจะต่อย ฝืนทำเสียงว่าเอาจริงยิ่งกลายเป็นว่าอ้อมแขนนั้นเคลื่อนขึ้นมาโอบอยู่ตรงหน้าอกแทน แล้วก็รวบแขนของเอาเขาไว้ด้วย แล้วแบบนี้จะต่อยได้ยังไงหล่ะ ถ้าอยู่ๆ หมอนี่พูดอะไรหน้าไม่อายออกมาอีก
 
 
“ยอมให้ต่อยเลย”
 
เป็นแก้มร้อนๆ ของคิโยชิแนบลงมาชิดกับแก้มของเขายิ่งเหมือนกับจะทำให้หน้าร้อนขึ้นมากกว่าเดิม นี่หมายถึงอะไรจะให้ต่อยแก้มใช่มั้ย
 
 
“ถ้าจะให้ต่อยก็ปล่อย จะได้ยกแขนขึ้นถนัด”
 
เขาเริ่มดิ้นแล้ว ออกแรงดันแขนคิโยชิออกแต่พยายามยังไงก็ไม่มีทางสู้แรงคนตัวใหญ่กว่าได้
 
 
“ถ้างั้นชั้นพูดอีกทีนะ”
 
ไม่ทันเสียแล้วที่จะร้องห้ามว่าอย่า หรือพยายามดิ้นจนหลุดจากอ้อมแขนที่กอดเขาแน่นอยู่ตอนนี้เพื่อจะยกมือขึ้นปิดปากของคนที่กำลังจะพูด แต่ถ้าจะให้ดีคือยกขึ้นต่อยแบบที่เจ้าตัวบอกเองว่ายอม
 
 
“ชั้นชอบฮิวงะ”
 
 
…แล้วรถไฟเหาะก็พาเขาตีลังกาขึ้นไปอีกครั้ง…
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
อยากเขียนให้พี่คิโยชิได้บอกชอบพี่ฮิวงะดูค่ะ
แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ฉากหวานแบบโรแมนติกเลย Y////Y
 
เพราะคิดว่ายังไงพี่ฮิวงะคงไม่มีทางบอกว่าชอบ แล้วก็คงอายเกินกว่าจะฟังความรู้สึกของพี่คิโยชิที่พูดออกมาตรงๆ ได้แน่เลยค่ะ เลยเอาเป็นว่าให้สองคนนี้เขารู้กันด้วยใจว่าต่างคนต่างกันคิดเหมือนแล้วกันเนอะ (ฮา…ซะงั้น!)

5 comments

  1. กรี๊ดดดด เพิ่งเห็นค่ะ;///; ฮือออ ฟฟฟฟฟฟ น่ารักกกกกกกก พี่ฮิวงะน่ารักที่สุดดดด แง้งงงง เขินพี่คยชมากด้วยตอนนี้ งื้ออออออ มุ้งมิ้งงงง ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ขำพี่อิสึกิด้วยค่ะแงงง 55555 เซย์รินทุกคนรักกัปตันดีจริงๆ 55555

    Like

  2. กรี๊ดดดด /ดิ้นพร่าดๆ
    น่ารักง่อวววววว พี่ฮิวงะโดนพี่คิโยชิแกล้ง 5555555
    โอ๋นะคะคนดี ได้หนึ่งคะแนนก็ยังดีนะ! ฟฟฟฟฟฟฟฟ
    เป็นการบอกชอบที่น่ารักมากเลยค่ะ แอร้ยยยย

    Like

    1. พี่คิโยชิขี้แกล้ง -//u//-
      ซักวันเดี๋ยวพี่ฮิวงะเขินตัวระเบิดไม่รู้ด้วย

      แฮ่ขอบคุณมากเลยค่า > <

      Like

  3. .///////////////////////////////////////////////////////. เขินแทนนน เขินนนนนนนนนนนนนนน บอกชอบกันแล้วววววว !!!!!!! เฮ !! ตอนแรกที่พี่คิโยชิจะบอกคำตอบคณิตศาสตร์นี่พี่ฮิวงะคิดไปก่อนแล้วสินะคะะะะ กัปตันซึนนนนนนน ซึนแล้วก็น่ารักมากกกกกกกกด้วยย อ้ากกกกกกกกก ไม่รู้จะสครีมยังไงต่อแล้ว ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านกันนะคะ แต่งเก่งมากๆเลย ฮื่อออออออ สองคนนี้จะมุ้งมิ้งกันไปไหนนนน ทำร้ายแฟนเกิร์ลกันได้ลงคอออออ O<————————-< #ขอบคุณที่ทนอ่านค่ะ #เวิ่นมาตั้งนานเนื้อหาสาระอะไรไม่มีเลย ฮาาาาา

    Like

    1. ขอบคุณมากเลยเหมือนกันค่ะ > < ดีใจที่คอมเม้นต์นะคะ ชอบก็ดีใจมากเลยค่ะ โฮฮฮฮ ;;///////;;

      พี่ฮิงะคิดไปก่อนแล้วจริงค่ะ รายนี้เล่นกลัวจะว่าจะเขินถ้าโดนบอกชอบเลยดูเหมือนระแวงมาก 555 อยากให้พี่ฮิวงะบอกชอบบ้างจังเลยค่ะ แต่ดูท่าจะยากแน่เลย Y.Y

      Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s