[Fic Haikyuu] Ace & Libero (Asahi x Nishinoya)


Title: Ace & Libero
Author: Yaoyuay
Fandom: Haikyuu
Pairing: Asahi x Nishinoya
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
“อา ซา ฮิ ซังงง~”
 
เป็นเสียงตะโกนเรียกมาแต่ไกล แล้วก็เหมือนกับทั้งไหล่ และหลังของเขาจะถูกแรงจากการสปริงตัวของคนที่มักจะเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าลูกบอลในแนวหลังโน้มต้นคอลงไปก่อนที่ร่างเล็กๆ นั้นจะกระโดดขึ้นมาอยู่บนหลังอย่างรวดเร็ว
 
 
“นะ..นิชิโนะยะ”
 
ลิเบอโร่ตัวเล็กของทีมกระโดดขึ้นมาขี่หลังเสียแล้วจนเผลอทำตัวไม่ถูก สองมือถูกยกขึ้นมาเก้ๆ กังๆ แบบที่ไม่รู้ว่าควรจะเอื้อมลงไปประคองต้นขาของอีกคนเอาไว้ดีหรือเปล่า นอกจากปฏิกิริยาตอบสนองต่อลูกบอลจะรวดเร็วแล้ว คนๆ นี้ยังชอบกระโดดโลดเต้นอยู่บ่อยๆ ที่เห็นประจำคงเป็นกระโดดผ่านไหล่ของทานากะ
 
 
“ไปชมรมกันครับ ฮี่~”
 
ได้ยินเสียงหัวเราะผ่านรอยยิ้มกว้างแม้จะไม่ต้องหันไปมอง นิชิโนะยะชอบกระโดดขึ้นมาบนหลังเขาแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่กันแค่สองคน ทั้งที่ครั้งแรกตอนคนตัวเล็กกระโดดขึ้นมาจะกลายเป็นอุบัติเหตุที่ทำเอาเขาตกใจจนล้มหน้าคว่ำให้คนอยู่บนหลังรีบลงมาก้มหัวขอโทษอยู่หลายครั้ง จนตอนที่เขาเข้าไปประคองแล้วบอกว่าไม่เป็นไร แววตาของรุ่นน้องที่ดูเหมือนเด็กก็เงยขึ้นมอง และขอให้เขาอนุญาตให้ขี่หลังอีก
 
ยกมือลูบหัวอยู่หลายที และไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าไปแบบไหนตอนที่ปล่อยให้เสียงหัวเราะแหะๆ หลายครั้งนั้นเงียบไปแล้วพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ประกายในตาของลิเบอโร่ตัวเล็กเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังยิ่งกว่าตอนจะได้กินการิการิคุงแล้วก็ขอกระโดดขึ้นหลังเขาใหม่อีกครั้งทันที
 
ถึงแม้ว่าขนาดและน้ำหนักตัวจะไม่เป็นปัญหาตอนที่นิชิโนะยะสปริงตัวแล้วกระโดดขึ้นขี่หลังเขาในทีเดียวตอนที่มีเพียงเสียงเรียกชื่อบอกให้รอรับ แต่ดูเหมือนว่าปัญหาจะอยู่ตรงแขนเล็กๆ นั้นที่โอบรอบคอเอาไว้ และหลายครั้งที่เผลอพูดผิดพูดถูกเมื่อใบหน้าของคนผมทรงฉลามมาแนบอยู่ด้านข้างตรงแถวๆ แก้ม
 
ไร้เดียงสาคือคำที่อธิบายความเป็นนิชิโนะยะได้ดีที่สุด รอยยิ้มกว้างที่มักส่งมาให้เขา หรือแววตาใสซื่อแบบเด็กที่ชอบจ้องเขม็งแล้วเปล่งคำพูดที่ตรงกับความรู้สึกโดยไม่เสแสร้งจนทำให้หลายครั้งกลายเป็นเขาที่ทำตัวไม่ถูกระหว่างที่ยังโดนเงยหน้าจ้องมองอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นระหว่างที่เขากำลังลุกลี้ลุกลนนิชิโนะยะก็ยังใจเย็นแล้วรอทั้งที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง
 
 
จนเดินมาถึงหน้าโรงยิม คนตัวเล็กก็กระโดดลงจากหลังด้วยลีลาอันสวยงามแบบไร้ที่ติของลิเบอโร่
 
“ไปซ้อมกัน อาซาฮิซัง”
 
ยิ้มโชว์ฟันสวยให้อีกครั้งก่อนจะกระโดดโลดเต้นวิ่งนำหน้าเขาผลักประตูเข้าไป ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนเด็กตัวเล็กๆ แต่เมื่อนิชิโนะยะเปลี่ยนเป็นสวมชุดแข่งสีส้ม เขาก็คือคนทึพึ่งพาได้เสมออยู่ตรงด้านหลัง
 
 
 
 
 
 
เอซของเขายืนอยู่ที่มุมเสาทางด้านซ้าย มองเห็นแผ่นหลังที่มีเลขสามอยู่กลางหลังบนพื้นคอร์ทด้านหน้าเสมอ ที่ด้านหน้าเส้นแบ่งในเขตรุก อาซาฮิซังกำลังต่อสู้ตรงหน้าเน็ตต่อให้ลูกตบของเอซจะถูกกำแพงสูงตีกลับมากี่ครั้งเขาก็จะคอยรับ และหนุนลูกต่อไปให้ถึงมือของเอซอีกครั้ง
 
“หนุนได้สวยนิชิโนะยะ”
 
สึกะซังร้องบอกที่หน้าเน็ต เป็นอีกวันที่แบ่งทีมซ้อมแข่งแบบสามต่อสามในชมรม อีกฝั่งหนึ่งของเน็ตเป็นทีมของเด็กปีหนึ่งตัวจริงสามคน เจอกับพวกโชโยถ้าประมาทก็อาจแพ้ให้เสียชื่อรุ่นพี่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นลูกเซ็ตที่สูงจากเน็ตในระดับที่อาซาฮิซังตบได้ถนัดที่สุดก็กระแทกลงบนแดนฝั่งตรงข้ามในแมทช์พอยท์ของเซ็ตแรกพอดี
 
 
“เยี่ยมไปเลยครับอาซาฮิซัง”
 
กระโดดตัวลอยเพื่อที่จะได้ประกบมือกับคนตัวสูงกว่าที่เพิ่งตบลูกผ่านกำแพงบล็อกของฝ่ายตรงข้ามไป มองเห็นเจ้าโชโยกำหมัดกระโดดอยู่หน้าเน็ตเอาแต่ร้องบอกว่าไม่ยอมแพ้หรอกหน่าทั้งที่กำปั้นของคาเงะยามะจ่ออยู่บนหัว ตลกชะมัด! เจ้าสองคนนี้นี่
 
“พวกชั้นก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันนะโชโย”
 
ยกนิ้วโป้งขึ้นเป็นเชิงบอกว่าทางฝั่งเขาก็ไม่ใช่ย่อย การเสิร์ฟของเกมในแมทช์พอยท์เป็นของอาซาฮิซัง ลูกเสิร์ฟของเอซไม่พลาดเป้า พุ่งลงบนพื้นโล่งของคอร์ทแบบที่ทั้งสึกิชิมะ และคาเงะยามะพุ่งตัวมาก็ช้าไปแล้ว เห็นหน้าหงุดหงิดของเจ้าคนตัวสูง กับปากคว่ำๆ ของเซ็ตเตอร์ฝั่งนู้นแล้วก็อดขำไม่ได้ ก็นะเซ็ตแรกจึงกลายเป็นของรุ่นพี่อย่างพวกเขาแบบง่ายดาย แต่ก็ต้องนับในความพยายามของรุ่นน้องที่ทำคะแนนไล่ตามเพียงแค่สามแต้มเท่านั้น
 
 
“อีกเซ็ตนึง!!”
 
เสียงตะโกนของโชโยดังมาจากอีกฝั่งหนึ่งของคอร์ท ต่อให้อีกเซ็ตหนึ่งพวกเขาก็ไม่มีทางยอมแพ้หรอกน่า เจ้าตัวเล็กที่สูงกว่าเขาแค่สามเซนใช้บอลเร็วประสานกับคาเงะยามะบ่อยขึ้นทำให้หลายครั้งที่ทางฝั่งเขาบล็อกไม่ทัน และลูกจะพุ่งผ่านมาทางแดนหลังให้เฉียดปลายมือไปเพียงนิดเดียวก่อนที่คะแนนแต้มนั้นจะตกเป็นของทางฝั่งโชโย
 
กลายเป็นแต้มที่ยี่สิบห้าตกเป็นของฝั่งโชโยเมื่อบอลเร็วลูกที่พุ่งตัวไปรับไม่ทันกระเด้งลงบนพื้นคอร์ทอย่างน่าเสียดาย ตอนที่เหงื่อเริ่มจะซึมออกที่หน้าผากให้ต้องคอยเอามือเสยผมให้อยู่ทรง อาซาฮิซังก็เข้ามาบีบตรงบ่าแล้วบอกว่าไม่เป็นไร
 
“ครับ!!”
 
เงยหน้าขึ้นจนสุดคอมองสายตาอ่อนโยนของคนที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับเขา อาซาฮิซังคือคนที่เขาต้องคอยสนับสนุนตอนอยู่ในสนาม และต่อลูกไปให้ถึงมืออีกครั้ง ต้องทำให้ดีที่สุดในเซ็ตสุดท้ายที่จะแพ้ให้กับพวกโชโยไม่ได้เด็ดขาด
 
 
 
ลูกเสิร์ฟแบบกระโดดเสิร์ฟของคาเงะยามะกำลังจะพุ่งมาจากอีกฟากของเน็ต เดาก็รู้ว่าเจ้านั่นต้องเลี่ยงที่จะไม่เล็งมาหาเขาแน่ แต่ต่อให้เล็งไปที่จุดไหนบนพื้นคอร์ทเขาก็จะพุ่งตัวไปรับให้ได้คอยดู
 
แล้วร่างกายก็ขยับไปก่อนที่จะทันรู้ว่าต้องพุ่งตัวออกไปเสียอีก มีเสียงเอี๊ยดของพื้นรองเท้าเพียงนิดเดียวในจังหวะที่เปลี่ยนการก้าวขาพุ่งออกไปจากที่หยุดนิ่งในท่าเตรียมพร้อม ปลายแขนรับลูกเสิร์ฟที่แรงพอตัวนั้นไว้ได้แล้วส่งให้สึกะซังหนุนต่อ
 
“ช่วยต่อทีครับ”
 
 
“ได้เลย”
 
เซ็ตเตอร์ฝั่งเขาหนุนลูกไปเซ็ตขึ้นเหนือเน็ตเรียบร้อย แล้วเอซสุดแกร่งของเขาก็ถลาเข้าไปตบลูกให้ข้ามไปกระแทกที่ปลายนิ้วของบล็อกเกอร์ฝั่งนั้นแล้วกระเด้งลงพื้นอย่างง่ายดาย
 
 
…อาซาฮิซังน่ะเก่งที่สุดเลย…
 
 
 
 
แล้วชัยชนะในเซ็ตที่สามก็ตกเป็นของรุ่นพี่ให้ไม่เสียศักดิ์ศรีที่แก่กว่า เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันตอนที่ยังดิวส์กันไปมาจนกว่าจะทำแต้มทิ้งห้างไปที่สามสิบแต้มได้ก็เล่นเอาเหงื่อออกมากกว่าปกติตอนที่ต้องใช้ทั้งมือและเท้าเพื่อรับบอลเร็วของโชโยที่ตบลงมา
 
“เยี่ยมไปเลยนะโชโย”
 
นิ้วโป้งถูกยกขึ้นให้กับรุ่นน้องที่เป็นมือใหม่ ถึงแม้จะเพิ่งหัดเล่นวอลเล่ย์บอลได้ไม่นาน แต่ทักษะทางกีฬาของเจ้าตัวเล็กนี่ถือว่ายอดเยี่ยม โดยเฉพาะการเล่นประสานกับเซ็ตเตอร์อัจฉริยะ
 
 
“ครั้งหน้าพวกผมไม่แพ้แน่ครับ”
 
 
หัวเราะก๊ากพร้อมกระโดดโลดเต้นไปพร้อมกับรุ่นน้องที่ประกาศความมั่นใจเสียงดังลั่นโรงยิม ขนาดซ้อมแข่งกันเองยังจริงจังขนาดนี้ เยี่ยมไปเลยนะไอ้เจ้านี่
 
 
เปลี่ยนทีมซ้อมแข่งสามต่อสามเป็นอีกทีมทำให้เขาได้นั่งพักริมสนามซ้อม ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อถูกส่งให้จากคิโยโกะซังคนสวยทำให้หัวใจเต้นแรงเข้าไปอีกเมื่อสายตาหวานฉ่ำหลังแว่นนั้นเหมือนกับจะส่งยิ้มมาให้นิดๆ แล้วร่างกายก็แทบจะอ่อนระทวยทันที ไอ้เจ้าริวที่ลงไปแข่งอยู่ในคอร์ทตอนนี้คงไม่มีทางได้รับผ้าขนหนูพร้อมรอยยิ้มของคิโยโกะซังหรอก
 
 
 
 
 
 
เวรเก็บอุปกรณ์วันนี้เป็นของเขากับอาซาฮิซัง หลังจากเก็บเสาเน็ตเข้าในห้องเก็บอุปกรณ์แล้วปิดประตูโรงยิมพร้อมเก็บกุญแจไว้ในกระเป๋าเสื้อวอร์มแล้ว ก็เหลือเพียงแค่เขากับอาซาฮิซังสองคนในห้องชมรม
 
“คะ…คนอื่นกลับไปกันหมดแล้วนะครับ”
 
พออยู่กับอาซาฮิซังสองคนทีไรก็เริ่มจะประหม่าอีกแล้ว ถ้าไม่นับตอนวิ่งไปกระโดดขี่หลังที่ต้องเตรียมใจหลบอยู่ข้างกำแพงอยู่ตั้งนานในครั้งแรกๆ หล่ะก็ การอยู่ในห้องชมรมด้วยกันแค่สองคนนี่ก็หนักหนาพอดู
 
 
“อะ..อื้อ นั่นสิ”
 
 
รู้เลยว่าอาซาฮิซังก็ประหม่าไม่แพ้กัน เสียงโครมครามตอนทำของหล่นจากล็อคเกอร์นั่นอย่างน้อยก็พอบอกได้ว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่รู้สึกว่าทำตัวไม่ไม่ค่อยถูก แต่ดูเหมือนว่าอาซาฮิซังจะเป็นหนักกว่า เพราะนอกจากจะยังไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อเปียกเหงื่อออกแล้ว ยังเห็นทำหนังยางรัดผมขาดอยู่หลายครั้งตอนที่แกะผมออกมาสาง และกำลังจะรัดใหม่
 
ความร้อนแปลกๆ มารวมอยู่ที่แก้มสองข้างตอนที่คิดว่าตัวเองอยากจะทำอะไร แล้วก็ต้องปล่อยให้ใบหน้าร้อนฉ่าอยู่แบบนั้นพักใหญ่ๆ ระหว่างที่ไม่กล้าเอ่ยปากพูดหรือขยับตัวเข้าไปใกล้คนที่ยังทำหนังยางขาดดีดมือไม่รู้กี่เส้นต่อกี่เส้นแล้ว
 
จนสิ้นเสียงดังเพียะของหนังยางเส้นที่เหมือนจะกระเด็นผ่านหน้าเขาไปตอนที่บังคับตัวเองให้เดินเข้ามาจนอยู่ชิดกับอาซาฮิซังแล้ว ความกล้าที่สะสมอยู่นานก็ช่วยให้เขาเอ่ยปากได้เสียที
 
“หะ..ให้ชั้นช่วยนะอาซาฮิซัง ช่วยรัดผมให้!”
 
องศาของการเงยคอสูงสุดอีกครั้งเมื่อเงยหน้ามองคนตัวใหญ่ที่สูงกว่าตรงๆ อาซาฮิซังทำหน้าไม่ถูกแล้วก็ยกมือขึ้นลูบศีรษะที่ตอนนี้ผมยาวระต้นคอปล่อยสยายออกมา นี่คือเวลาที่เขาต้องรอทั้งที่สายตายังประสานกัน และหัวใจก็เต้นโครมคราม
 
 
 
 
 
 
หยิบยางรัดผมอีกเส้นให้คนตัวเล็กรับเอาไว้ทั้งที่ไม่ได้เอ่ยปากบอกอะไร แต่ก็พยายามหันซ้ายหันขวาอย่างที่ไม่รู้ว่าควรทำยังไง หรือว่านั่งตรงไหนเพื่อให้นิชิโนยะที่ตัวเล็กกว่าจะมีส่วนสูงเพิ่มขึ้นมาในระดับพอดีจนสามารถรัดผมให้เขาได้
 
สุดท้ายสิ่งที่ควรทำที่สุดก็คือการนั่งลงบนพื้น ทั้งที่มีเก้าอี้อยู่ในห้องชมรมแต่ดูเหมือนว่าน่าจะดีที่สุดถ้าหากเขานั่งลง แล้วให้ลิเบอโร่ตัวเล็กได้เดินอ้อมหลังมารัดผม แต่กลับกลายเป็นว่านิชิโนะยะไม่ได้เดินอ้อมมาด้านหลัง คนตัวเล็กกลับเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งคุกเข่าลงบนตักของเขาพอดี
 
เป็นเสียงหัวใจที่เต้นโครมขึ้นมาเมื่อนิชิโนะยะช้อนสายตาขึ้นมองทั้งที่หน้าแดง ห้ามตัวเองไม่อยู่จนเผลอยกมือข้างหนึ่งขึ้นประคองใบหน้าเล็กๆ ของคนที่อยู่ใกล้เพียงแค่บนตัก ฝ่ามือแนบลงที่ข้างแก้มร้อนฉ่า แล้วริมฝีปากเล็กนั้นก็เผยอออกน้อยๆ ตอนที่ปลายนิ้วโป้งของเขาลูบผ่านไป ขยับตัวเกือบจะเคลื่อนใบหน้าเข้าหาตอนที่ดวงตาที่จ้องเขม็งอยู่จนเมื่อครู่นี้เกือบจะปรือลง แต่ก็รั้งตัวเองให้หยุดแล้วเปลี่ยนเป็นลากมือผ่านลงมาตามลำคอไปจนถึงแผ่นอก และหน้าท้องแทน
 
 
“ช่วยรัดผมให้ชั้น..”
 
ถ้าไม่รีบพูดตอนนี้นิชิโนะยะต้องไม่ได้รัดผมแน่ แล้วก็ไม่คิดว่าคนใจเสาะแบบเขาอยู่ๆ จะอยากทำอย่างอื่นขึ้นมานอกจากเพียงแค่ให้ปลายนิ้วได้สัมผัสผ่านทั้งริมฝีปาก และกล้ามเนื้อบางๆ ตรงหน้าท้อง
 
 
นิชิโนะยะขยับตัวขึ้น ยิ่งกลายเป็นทำให้หัวใจเต้นรัวหนักมากขึ้นเมื่อร่างกายเล็กๆ นั้นโน้มเข้ามาหาจนแผ่นอกแตะโดนกันตอนที่สองแขนเล็กที่เคยรับลูกได้อย่างมั่นคงนั้นโอบรอบลำคอเอาไว้พลางท้าวลงบนไหล่
 
ตอนนี้คนตัวเล็กยันตัวขึ้นจนอยู่สูงกว่า ใบหน้าที่เหมือนกับจะติดอายหน่อยๆ ก้มมองลงมาและดูเหมือนว่าอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ เป็นเขาที่ยิ่งใจสั่น และทำตัวไม่ถูกแทนจากที่เมื่อกี้ยังเป็นฝ่ายสัมผัส แต่ตอนนี้กลับกำลังถูกนิชิโนะยะก้มมองลงมาด้วยใบหน้าที่ยิ่งกว่าหน้าเอ็นดู
 
 
“อาซาฮิซัง…นิ่งๆ แป๊ปนึงนะ”
 
เสียงร่าเริงนั้นฟังดูพูดช้าลงกว่าเดิม แล้วนิชิโนะยะก็ชะโงกหน้าอ้อมไปด้านหลังพร้อมกับเบียดตัวเข้ามาในแผ่นอกมาขึ้นจนแทบกลืนหายไปในช่วงไหล่ของเขาเมื่อคนตัวเล็กเล่นทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมดให้เขารับเอาไว้ด้วยหัวใจที่เหมือนกับกำลังเต้นแข่งกันอยู่ตรงหน้าอก
 
ปอยผมรุงรังที่ลงมาปรกทั้งหน้าผาก และลำคอถูกมือเล็กๆ นั้นจับเสยขึ้นจนหมด ฝ่ามือของนิชิโนะยะลากผ่านหน้าผาก และหลังคอพร้อมกันอยู่หลายครั้งให้รู้สึกดีแบบที่ทำให้เขาอยากจะไว้ผมยาวแบบนี้อีกต่อไปถ้าจะมีคนมาคอยรวบผมให้ แล้วยังหายใจรดเบาๆ อยู่ตรงต้นคอ
 
 
 
ในที่สุดผมก็ถูกขมวดรัดไว้เหมือนเดิมด้วยฝีมือของลิเบอโร่คนเก่ง นิชิโนะยะกลับมานั่งอยู่บนตักเขาเหมือนเดิมพร้อมกับส่งยิ้มกว้างตาหยีเหมือนเวลาอยากให้ชม
 
“ขะ..ขอบคุณมาก”
 
พูดขอบคุณแล้วก็เขินให้ต้องยกมือขึ้นไปลูบศีรษะแก้อายอยู่หลายครั้งในระหว่างที่นิชิโนะยะยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หุบ
 
 
“ชั้นรัดผมเก่งไปเลยมั้ย อาซาฮิซัง”
 
 
“อะ..อื้อ เยี่ยมเลยหล่ะ”
 
 
แล้วลิเบอโร่ตัวเล็กของทีม… เอ่อ…ของเขา ก็ยิ่งหัวเราะชอบใจมากกว่าเดิม
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
เอซกับลิเบอโร่มาแล้วค่ะ U////U
แอบเขียนยากมากเลยทั้งอาซาฮิซังแล้วก็โนะยะซัง
 
เป็นตัวละครที่ชอบมากแต่ก็รู้สึกว่าเขียนสองคนนี้ยากมากจริงๆ ค่ะ
ไม่รู้ว่าจะเขียนโนะยะซังยังไงให้น่ารัก แล้วอาซาฮิซังที่ต้องดูทั้งแหยๆ แล้วก็เท่ในเวลาเดียวกัน (ฮา)
ความจริงอยากให้สองคนทำอะไรกันมากกว่านี้ด้วยค่ะ
แต่ว่าทำไปทำมาสุดท้ายก็ให้แค่รัดผม Y/////Y
 
อาจจะขรุขระหรือว่าดูไม่เหมือนทั้งสองคนนี้ไปบ้างยังไงก็ขอฝากด้วยนะคะ
แล้วจะเขียนเรื่องอื่นมาแก้ตัวอีกค่ะ O.O!!

4 comments

  1. โอยยยยย โชกเลือดจังเลยอ่ะ T ////////////////// T
    รู้สึกมันสวีทแบบหวานๆดีค่ะ โดยเฉพาะตอนที่บอกว่าลิเบอโร่ของทีม .. เอ่อ ของเขา นี่มันแบบฟฟฟฟฟฟฟ
    อ๊ากกกกก เขินระเบิดบึ้ม T ^ T ตายไปแบบรัวๆ 55555555

    สังเกตว่าไรเตอร์ชอบแต่งคู่รองที่รองมากๆเลยนะคะเนี่ย แปลกดีจัง -O-
    แบบครก.ก็แต่งป๊าม๊าเพียบเลย ถ้าเทียบความเด่นของคู่จริงๆแล้วน่าจะไฟดำ แดงดำ ฟ้าเหลือง ฟ้าดำ มิโดทาคา อาคาฟุริแบบมีให้แต่งเยอะมากกกก ก่อนจะมาถึงป๊าม๊าอ่ะค่ะ เลยแปลกใจว่าทำไมชอบคู่รองที่รองขนาดนี้คะเนี่ย แต่ก็เก๋ดีค่ะเราชอบ จะได้ให้แฟนของคู่นี้อ่านอย่างจุใจไปเลย 5555555

    ไฮคิวเองโนยะซังกับอาซาฮิซังบอกเลยว่าตอนแรกเราไม่ได้จิ้นคู่นี้เลยอ่ะค่ะ 5555555
    เอาสมองไปติ่งสึกกี้คุง คุโระเคนมะ คาเงฮินะ ป๊าม๊า(บ้าง) เลยไม่ได้คิดถึงเท่าไหร่ ไม่คิดว่าจะมีคนแต่งเยอะขนาดนี้นะคะเนี่ย แถมยังสนุกสวีททุกเรื่องเลยด้วย

    จริงๆเราอยากเม้นให้ครบทุกเรื่องอ่ะค่ะ เพราะงั้นเวลาที่เม้นแต่ละเรื่องอาจจะติดๆกันไม่ใช่เราไม่อ่านก่อนเม้นนะ 55555555 คืออ่านไว้เมื่อคืนอ่ะค่ะตื่นมาเลยมานั่งเม้นไล่ทีละตอน ^^

    โดยรวมเราว่าภาษาของไรเตอร์ดีมากกกกกกเลยนะ โดยเฉพาะฉากสวีทอ่ะค่ะ มันแบบ อ่านแล้วหลงเลย ไม่มากไป(ไม่มากเลยจริงๆแบบแค่กอดหรือจูบนิดเดียว)แต่ก็ทำให้รู้สึกลึกซึ้งมากกกกกกก ชาบูไรเตอร์แบบรัวๆเลยค่ะ T T เราเองก็แต่งฟิค/นิยายบ้างนะ ขนาดเอ็นซีจนจบครบตอนยังรู้สึกไม่ลึกเท่าไรเตอร์แต่งแค่กอดหรือจูบเลยอ่ะ T _____ T .. ชาบูจริงๆค่ะ นานๆทีจะเจอไรเตอร์ที่แต่งได้สุโค่ยขนาดนี้ <3

    โหเม้นยาวมากอ่ะ =O= .. คือพิมพ์ไปเรื่อยๆ ไรเตอร์จะอ่านถึงตรงนี้ไหมคะเนี่ย แฮ่ ; – ;
    ยังไงก็อยากบอกว่าเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ แล้วจะรอติดตามเรื่องต่อๆไปน้า <3

    Like

    1. โฮรวววววว ;;/////////;; ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ไม่รู้จะขอบคุณยังไงเลย ดีใจมากเลยค่ะที่ตามคอมเม้นต์ให้เยอะมาก อ่านทุกเม้นต์แล้วก็กำลังใจมาเป็นกระบุงเลยค่ะ

      ยอมรับว่าชอบคู่รองจริงๆ ด้วยค่ะ ;;///v///;; ทั้งคิโยฮิวแล้วก็อาซาโนะยะ แบบเชียร์มวยรองตลอดเลย
      แล้วเพราะชอบคู่รองเลยต้องผลิตระบายความอัดอั้นออกมาเองค่ะ (ฮาาาา) ให้ความรู้สึกเหมือนจ้วงไม้พายแจวเรืออยู่กลางทะเล เวลาเจอคนมาร่วมแจวด้วยแล้วจะดีใจสุดๆ เลยค่ะ โฮรววว

      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
      ที่เขียนๆ มีคนอ่านแล้วเราดีใจมากจริงๆ ค่ะ ;;///////;;

      Like

  2. (ขอเก็บเศษหน้าย้ายมาเม้นท์ในนี้อีกรอบนะคะ //__\\)

    เอื้ออออออออออ! O[=[
    ฟาดหมอน มุ้งมิ้งเลื้อเกินนนนน //////7/////
    ให้เราเขียนเราก็อาจตายได้ค่ะ เขียนยากนะคะ คนนึงต้องดูเหมือนกล้าๆ กลัวๆ แต่ต้องเท่อีก อีกคนต้องโผงผางแต่ต้องแบ๊วใสไปพร้อมๆ กัน ตายๆ แต่ช็อตนี้น่ารักมากเลยค่ะ ทีแรกตอนอ่านก็กะว่าอาซาฮิซังจะทำอะไรมากกว่านี้ (เขาจั่วหัวแล้วว่า PG นะเฟร้ย!) ถถถถถถถถ

    Like

    1. อยากให้ทำเหมือนกันค่ะ! = ,.= เพราะคิดว่าโนะยะซังตัวเล็กๆ กับอาซาฮิซังตัวใหญ่คงจะแบบ… //ปาดกำเดารัว อยากอ่านคู่นี้เยอะๆ จังเลยค่ะ โดหรือฟิคก็ได้ โฮฮฮ เค้าชอบบบ T[]T,,

      Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s