[Fic Haikyuu] Setter & Middle Blocker (Kageyama x Hinata)


Title: Setter & Middle Blocker
Author: Yaoyuay
Fandom: Haikyuu
Pairing: Kageyama x Hinata
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
“พรุ่งนี้เจอกันที่โรงยิมหกโมงเช้า”
 
 
“เอ๊อออ”
 
คนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างเขาปรับสายกระเป๋าสะพายข้างให้กระชับตัวมากขึ้นก่อนจะกระโดดโลดเต้นเหมือนกับทุกครั้งที่หมอนี่ดีใจจนเวอร์
 
“พรุ่งนี้จะได้ซ้อมตบลูกเซ็ตของคาเงะยามะแล้ว~~”
 
แล้วแรงสปริงตัวที่สุดยอดของฮินาตะก็พาร่างของเจ้าตัวทั้งกระโดดทั้งวิ่งนำหน้าเขาไปจนในที่สุดก็ลับสายตา เป็นแบบนี้บ่อยๆ เวลาเลิกซ้อมแล้วเดินกลับจากโรงยิมด้วยกันในวันที่มีเรื่องทำให้ดีใจจนยากจะเก็บอาการ ถึงแม้ว่าบ้านจะอยู่คนละทางแล้วฮินาตะต้องปั่นจักรยานผ่านเนินเขาไปกว่าสามสิบนาที แต่อย่างน้อยก็น่าจะเดินไปด้วยกันจนถึงที่จอดจักรยานก่อน เขาอุตส่าห์เดินอ้อมไปทางฝั่งที่จอดจักรยานด้วยแล้ว มันจะรู้บ้างมั้ยเนี่ย
 
 
คาเงะยามะถอนหายใจพร้อมกับที่ริมฝีปากเชิดขึ้นเป็นบูดบึ้งเหมือนทุกที ถ้าไอ้หมอนี่มันจะไม่ซื่อจนบื้อก็คงจะดีหรอก อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องคอยสอนอะไรต่อมิอะไรให้ แม้แต่เรื่องง่ายๆ อย่างที่คนเล่นวอลเล่ย์บอลควรจะรู้อยู่แล้วกลับต้องเป็นเขาคอยสอน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก
 
 
 
 
 
 
แสงอาทิตย์ตอนเช้าโผล่พ้นขอบฟ้าเร็วกว่าปกติในหน้าร้อน ถึงแม้จะยังไม่หกโมงแต่แสงสว่างก็มากพอเสียจนไม่ทำให้ทางเดินมืดเหมือนกับฤดูหนาว แต่ถึงแม้ว่าจะยังเช้าตรู่ อากาศร้อนก็เริ่มทำให้รู้สึกเหนียวตัวนิดๆ เมื่อลมร้อนหอบเอาความชื้นจากทะเลพัดมา แต่อย่างน้อยหน้าร้อนก็ทำให้รู้สึกตื่นตัวกว่าฤดูอื่น
 
ถึงแม้จะบอกว่าหกโมงเช้า แต่เหมือนว่าจะมีคนอื่นมาถึงที่โรงยิมก่อน บางทีอาจเป็นพวกรุ่นพี่ที่นัดมาซ้อมกันก่อนเวลาซ้อมรวมของชมรมตอนเจ็ดโมง
 
ไฟในโรงยิมเปิดสว่างลอดผ่านหน้าต่างออกมาตอนที่เขาเดินไปหยุดอยู่ที่ประตู เสียงเอี๊ยดอ๊าดของรองเท้าวอลเล่ย์บอลเสียดสีกับพื้นขัดมันของโรงยิมเป็นเสียงที่คุ้นเคยตั้งแต่เด็ก เสียงของลูกบอลที่ผ่านมือขึ้นไปในอากาศ หรือแม้แต่ตอนที่ฝ่ามือตบลงที่กลางลูกแล้วกระแทกพื้นคอร์ทเป็นเสียงดัง
 
คาเงยามะรูดประตูโรงยิมเปิดออกก่อนจะเดินเข้าไป ที่คอร์ทซ้อมถูกขึงเน็ตเรียบร้อยแล้ว คนที่พึ่งทิ้งตัวกลับลงพื้นหลังจากลูกบอลที่กระแทกพื้นคอร์ทให้เขาได้ยินนั้นคือฝีมือของเจ้าตัวที่ฉายาว่านกต่อ ร่างเล็กๆ นั้นยกสองมือขึ้นกำในระดับหน้าอก ดีใจที่ลูกบอลถูกตบข้ามไปยังแดนฝั่งตรงข้าม และขณะที่คนยืนอยู่ด้านข้างของเน็ตกำลังถือบอลอีกลูก และถามว่าพร้อมหรือยัง
 
 
“พร้อมเสมอเลยครับ สึกะวาระซัง”
 
 
เสียงนั้นฟังดูร่าเริงเสียจนทำให้เขาเผลอเชิดปากทำหน้าบูดอีกครั้ง ไหนใครมันบอกว่าจะมาหกโมงเช้า ไหนใครมันดีใจจนวิ่งนำหน้าเขาไปตอนกลับบ้านเมื่อวาน ไหนใครมันร้องอยากตบลูกเซ็ตของเขาจนต้องยอมนัดซ้อมกันเอง แล้วอยู่ๆ กลับมาถึงก่อนเขา แล้วยังซ้อมตบลูกเซ็ตของสึกะวาระซังจนเหงื่อออกตรงแถวหน้าผากเยอะไปหมดแล้วเห็นมั้ยนั่น
 
ยืนดูลูกตบจากแรงดีดตัวอันสุดยอดของมิดเดิ้ลบล็อกเกอร์นกต่ออีกสองสามลูก พอได้ยืนดูจากข้างสนามแล้วลูกเซ็ตของสึกะวาระซังสุดยอดจริงๆ ประสบการณ์ที่สะสมมาจากการซ้อม และการแข่งที่มากกว่าเขาร่วมสองปี ทำให้ลูกเซ็ตที่เรียบง่ายของรุ่นพี่ปรับจังหวะเพียงนิดเดียวก็เข้าที่กลางฝ่ามือของฮินาตะได้พอดี ถึงแม้จังหวะการโดดจะยังดูมั่วๆ อยู่ แต่คนที่กระโดดขึ้นไปกลางอากาศก็เริ่มจับจังหวะของลูกเซ็ตที่ต้องลืมตามองได้อย่างแม่นยำมากขึ้นทีละน้อย
 
 
…ก็ดีแล้วนี่!!!…
 
 
คาเงะยามะเตรียมหมุนตัวหันหลังจะเดินออกจากกโรงยิม พอดีกับที่เสียงเรียกใจดีของรุ่นพี่รั้งเขาไว้พร้อมกับเสียงเจื้อแจ้วของคนที่เขาจะมาเซ็ตลูกให้วันนี้ตะโกนเรียกชื่อซ้ำๆ อยู่ได้ โธ่เอ้ย! น่าจะรีบเดินออกไปก่อนหน้านี้จะได้ไม่ถูกเห็น
 
 
“คาเงะยามะมาแล้ว คาเงะยามะมาแล้ว”
 
ดีใจอะไร เมื่อกี้ยังตบลูกของสึกะวาระซังอยู่เลยไม่ใช่เหรอไง
 
 
“มาพอดีเลย ฮินาตะรอนายอยู่เลยนะ”
 
เสียงใจดีของสึกะวาระซังทำให้โกรธไม่ลง แต่คนที่น่าโกรธน่ะคือไอ้เจ้านกต่อนั่นต่างหาก
 
 
“ผมจะกลับแล้ว แค่แวะมาบอกเฉยๆ ว่าวันนี้ไม่ซ้อม”
 
เผลอทำมุมปากคว่ำลงอีกครั้งทั้งที่หันหน้าหนีไม่ยอมสบตาสองคนที่อยู่ในคอร์ทก่อนหน้า สึกะวาระซังเงียบไป แต่ไอ้คนที่ร้องจะตบลูกเซ็ตของเขากลับโวยวายทันทีที่ได้ยินเขาพูดจบ
 
 
ฮินาตะถึงกับทิ้งลูกวอลเล่ย์บอลในมือที่เมื่อกี้ยังถืออยู่แล้ววิ่งกระโจนมาด้วยความเร็วแบบตอนที่จะวิ่งไปรับหรือตบลูก แรงดีดตัวอย่างมหาศาลทำให้พอกระพริบตาแค่ครั้งเดียวร่างเล็กๆ นั้นก็พุ่งมายืนอยู่ข้างๆ แล้ว
 
 
“ทำไมหล่ะคาเงะยามะ ทำไมหล่ะ”
 
มือสองข้างยกขึ้นกำอยู่ตรงอก แล้วคนตัวเล็กประมาณไหล่ก็ยื่นหน้าเข้ามาพยายามจะสบตาเขาที่หันหน้าหนีอยู่ตลอดหลายครั้งจนในที่สุดก็ต้องยอมแพ้หันหน้ากลับมาจ้องตาตรงๆ
 
 
“ชั้นมีธุระจะไปทำต่อ!!”
 
 
“ธุระอะไรอ่า เมื่อวานนายยังบอกว่าว่างอยู่เลยนี่”
 
คู่หูของเขาเริ่มทำตัวแบบเด็กๆ แล้ว มือสองข้างยกขึ้นมาจับไหล่เขาไว้แล้วอยู่ๆ ก็เอนตัวมาด้านหน้าแบบที่ทิ้งน้ำหนักตัวมาให้เขารับทั้งหมด แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเอาคางเกยไว้ตรงแถวๆ คอ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง
 
 
“ธุระด่วน!”
 
จงใจก้มหน้าลงไปจนหน้าผากชิด พูดกับคนที่เงยหน้าขึ้นมาทำสายตาวิงวอน ไม่ต้องเลย! ทีเมื่อกี้ยังตบลูกเซ็ตของสึกะวาระซังสนุกอยู่เลยไม่ใช่หรือไง
 
 
“หง่าาาา~~”
 
เสียงครางหงิงเหมือนลูกหมาของคนที่เมื่อกี้ยังเงยหน้าขึ้นสบตาแต่ตอนนี้กลับมุดลงไปซุกหน้าอยู่ตรงอกเขาแทนแล้ว
 
 
“นายก็ซ้อมตบลูกเซ็ตของคุณสึกะวาระไปสิ ก็มีคนเซ็ตลูกให้แล้วนี่ ชั้นไปละ!”
 
แกะมือของมิดเดิ้ลบล็อกเกอร์ออกแล้วก็เตรียมจะหมุนตัวเดินออกไปจริงๆ แต่เหมือนว่ายังไงความเร็วการเคลื่อนไหวของเขาก็ยังแพ้ไอ้เจ้ามือใหม่นี่อยู่ดี ถึงแม้จะเดินไปพ้นตัวแล้ว แต่ก็โดนคว้าไว้ตรงขอบกางเกงอยู่ดี
 
“เห้ยยยย!!!”
 
ตกใจที่มือเล็กคว้าตรงไหนไม่คว้า มาคว้าที่ขอบกางเกงวอร์มดึงไว้จนขอบเอวยืดออกตามระยะห่างที่เขายังเดินหนี จับตรงไหนไม่จับไอ้เจ้าฮินาตะ!!
 
“ปล่อยเดี๋ยวนี้!!”
 
 
“ไม่ปล่อยถ้านายไม่ยอมเซ็ตลูกให้ชั้น”
 
 
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะโว้ย!! โอ้ยยย!!”
 
ขึ้นเสียงดัง และพยายามจะเดินหนีก็พอดีกับที่สุดแรงตึงของยางยืดขอบกางเกง ถ้าจะล้มก็น่าจะล้มได้เป็นท่ามากกว่าที่กางเกงวอร์มจะโดนดึงลงจนเกือบโป๊ หรือฮินาตะจะไม่ล้มทับลงมาแล้วกอดเขาไว้จนแน่นเหมือนล็อคตัวไว้
 
 
น่าอายเป็นบ้า! ไม่กล้าจะหันไปดูแต่ก็พอจะรู้ว่าสึกะวาระซังกำลังมองอยู่ด้วยใช่มั้ยนี่ ถึงจะพยายามดิ้นแล้วดันไอ้คนที่อยู่ด้านบนออกแต่ดูเหมือนกับหมอนี่จะกอดเกี่ยวเขาไว้ทั้งแขนและขาแน่นเกินกว่าจะหลุดหนีไปได้ง่ายๆ
 
“ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย ปล่อยยย!!”
 
 
“ไม่ปล่อยจนกว่านายจะยอมเซ็ตลูกให้ชั้น”
 
คนที่บอกว่าไม่ปล่อยดูท่าจะไม่ปล่อยจริง ฮินาตะยิ่งรัดเขาแน่นมากขึ้นโดยเฉพาะตรงขา ป่านนี้กางเกงเขาไม่ร่นลงมาจนโป๊หมดแล้วเหรอ โชคดีที่ใส่กางเกงขาสั้นตอนเล่นทับอยู่ข้างใน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังน่าอายอยู่ดี
 
 
“ไม่เซ็ต!! ไปขอสึกะวาระซังโน่น”
 
เผลอชี้มือไปทางที่รุ่นพี่ยืนอยู่จนได้ ขอโทษครับ ผมกำลังโกรธไอ้บ้านี่อยู่
 
 
“เซ็ตนะ เซ็ตนะ คาเงะยามะเซ็ตลูกให้ชั้นเถอะนะ”
 
เป็นผมฟูๆ เหมือนหมูหยองที่ระอยู่ตรงหน้าขณะที่คนทับอยู่บนตัวเขาไถหน้าอยู่ตรงอกพลางร้องขอแต่ลูกเซ็ต
 
“ชั้นชอบบอลที่นายเซ็ตที่สุดแล้ว”
 
คราวนี้เปลี่ยนเป็นพูดเอาใจแทนเมื่อเห็นว่าเขายังนิ่ง และไม่โต้ตอบ
 
“ชั้นรู้ว่านายก็ชอบเซ็ตลูกให้ชั้นเหมือนกันใช่มั้ยหล่ะ ใช่มั้ย”
 
ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดีตอนที่ยังกอดเขาอยู่เลย วันนี้ไม่เซ็ตก็คือไม่เซ็ต ให้สึกะวาระซังเซ็ตให้ไปสิ ก็เห็นตบได้ดีอยู่ไม่ใช่เหรอไง
 
“หง่าาาา~~”
 
เสียงครางหงิงแบบลูกหมามาอีกแล้วเมื่อเจ้าตัวรู้ว่าอ้อนเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล อย่าคิดว่าเขาจะง่าย คนอย่างเขาพูดคำไหนก็คือคำนั้น
 
 
 
“เซ็ตบอลให้ชั้นนะ คาเงะยามะ”
 
เป็นคำขอที่เหมือนทำให้ขนลุกเมื่ออยู่ๆ ไม่รู้ว่าหมาพันธุ์หมูหยองคิดอะไรถึงได้เขยิบขึ้นมาจากอกแล้วกระซิบลงใกล้หูให้รูขุมขนทั้งตัวดีดเส้นขนชันขึ้น แล้วหน้าก็ร้อนวาบจนชา
 
เท่านั้นไม่พอ แก้มที่เคยเห็นเคี้ยวซาลาเปาจนตุ่ยกลับเอามาไถอยู่ตรงแก้มเขาพร้อมกับพูดซ้ำๆ ขอให้เซ็ตลูกให้ไม่เลิก
 
แค่โดนกอดหรือโดนทับไว้ยังพอทนได้อยู่หรอก แต่เอาแก้มมาชนแบบนี้เพิ่งเคยโดนเป็นครั้งแรก แล้วก็เหมือนว่าจะยังไม่มีภูมิต้านทานให้ทนไหวด้วย
 
 
“เออ! เซ็ตก็เซ็ต”
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
อ่าาา ถ้าไม่ได้เขียนฟิคออกมาต้องอกแตกตายแน่เลยค่ะ XD
สุดท้ายก็เขียนคาเงะฮินะออกมาจนได้
 
ชอบคาเงะยามะที่เหมือนเป็นพี่เลี้ยงให้ฮินาตะ แล้วก็เหมือนเป็นเพื่อนที่ตัวติดกันตลอดเวลา
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทำหน้าบูดด่ากันแทบทุกคำพูดแท้ๆ (ฮา)
 
ประเดิมก่อนเป็นเรื่องแรก คิดว่าเดี๋ยวต้องมีคู่อื่นตามมาอีกแน่เลยค่ะ
เอสกับลิเบอโร่ประมาณนั้น -//////-

6 comments

  1. ฝ่าบาทขี้หวงจังน้าาาาาา >________<) แบบดูเป็นเด็กๆทั้งคู่ดี 55555 กัดกัน ตีกัน แล้วก็ 'มีกันและกัน' คงเป็นอะไรประมาณนี้ล่ะมั้งคะ ชอบจริงๆเลย ~~ <3

    Like

  2. ฝ่าบาทที่โดนโมเอ้แอทแท็คของฮินาตะแล้วตลกมากเลยค่ะ เราขำจนไม่รู้จะขำยังไง ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ นี่มันคู่ออฟฟิเชียลของแท้เลย >/////////////<

    Like

    1. โมเอ้แอทแท็คของฮินาตะพลังทำลายล้างสูงค่ะ =/////=b
      ฝ่าบาทบอกฝ่าบาทไม่ทนนน (ฮาาาา…)

      ชอบเขียนคู่นี้จังเลยค่ะ สนุกกก > w <

      Like

      1. ฮินาตะนี่ต้องบอกว่า “ใส” และ “ซื่อ” ของจริงเลยค่ะ เป็นเครื่องมือทำร้ายฝ่าบาทได้ดีเยี่ยมจริงๆ =q=

        Like

  3. เอื้ออออออออออ! O[=[
    ฟาดหมอน มุ้งมิ้งเลื้อเกินนนนน //////7/////
    ให้เราเขียนเราก็อาจตายได้ค่ะ เขียนยากนะคะ คนนึงต้องดูเหมือนกล้าๆ กลัวๆ แต่ต้องเท่อีก อีกคนต้องโผงผางแต่ต้องแบ๊วใสไปพร้อมๆ กัน ตายๆ แต่ช็อตนี้น่ารักมากเลยค่ะ ทีแรกตอนอ่านก็กะว่าอาซาฮิซังจะทำอะไรมากกว่านี้ (เขาจั่วหัวแล้วว่า PG นะเฟร้ย!) ถถถถถถถถ

    Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s