[Fic Kuroko no Basuke] Yoroshiku (Kiyoshi x Hyuuga)


Title: Yoroshiku
Author: Yaoyuay
Fandom: Kuroko no Basuke
Pairing: Kiyoshi x Hyuuga
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
ลูกกุญแจห้องห้อยอยู่กับพวงกุญแจเป็นรูปลูกบาสถือลอยอยู่ตรงหน้าให้นอนมองอย่างที่ทำให้นึกซ้ำไปมาถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่อยู่ๆ หลังจากนัดไปเจอที่มาจิเบอร์เกอร์ คนที่แต่งตัวด้วยชุดสูทลำลองสีดำแบบพนักงานบริษัทก็ส่งพวงกุญแจมาให้ก่อนที่จะได้สั่งเซ็ตอาหาร หรือถามถึงสุขภาพ
 
 
“กุญแจห้องชั้น ฮิวงะย้ายมาอยู่ด้วยกันนะ”
 
 
ยิ่งกว่าตอนที่เดินชนกันตรงมุมทางเลี้ยว หรือตอนที่โดนจับไหล่แล้วบอกว่าไปเข้าชมรมด้วยกัน จำไม่ได้เลยว่าเขาอ้าปากค้างแล้วจ้องดูพวงกุญแจนั้นอยู่นานแค่ไหนโดยไม่กระพริบตา
 
 
“ยังไม่ต้องเร็วๆ นี้ก็ได้ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ฮิวงะค่อยบอกชั้นนะ”
 
 
 
 
เป็นอีกครั้งที่เขายังจ้องลูกกุญแจดอกนี้อยู่ ตั้งแต่ถูกยื่นให้รับไว้ ก็เหมือนกับว่าคิดอะไรไม่ออกอีกเลย ถ้าจะไม่ตรงไปตรงมาขนาดที่พูดเข้าประเด็นโดยไม่เกริ่นนำก่อนเขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก
 
 
…ไอ้เจ้าบ้าคิโยชิ!…
 
 
ฮิวงะผลิกตัวบนเตียงขณะที่ยังถือพวงกุญแจลูกบาสเอาไว้ ตั้งแต่รับมาก็ผ่านมาสามอาทิตย์แล้วโดยที่คิโยชิไม่ถามถึงกุญแจ หรือความพร้อมของเขาอีกเลย ทุกครั้งที่นัดเจอกัน หรือไปกินข้าวก็ไม่เคยมีบทสนทนาที่เกี่ยวข้องกับการย้ายไปอยู่ด้วยกัน บางทีคิโยชิอาจจะรอให้เขาพร้อมจริงๆ
 
 
ผลิกตัวไปอีกทางพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊งของลูกกุญแจกระทบกัน ความเย็นจากลูกกุญแจสัมผัสได้อยู่ที่ปลายนิ้ว เหมือนกับความน่ารักของอีกคนที่ใส่ใจเลือกพวงกุญแจเป็นรูปลูกบาส คงถึงเวลาที่เขาต้องคิดถึงคำตอบที่จะตอบคิโยชิแล้ว ไม่มีทางที่คำตอบจะเป็นปฏิเสธ แต่คือเมื่อไหร่ที่เขาจะพร้อม
 
 
แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือเรียกให้เขาสะดุ้งน้อยๆ ตอนหลุดจากภวังค์ และผลิกตัวไปหาอุปกรณ์สื่อสาร ชื่อเจ้าของปลายสายที่โทรเข้าทำให้เขารีบเด้งตัวขึ้นจากที่นอนพร้อมกำกุญแจแน่นในมือ ความเย็นจากลูกกุญแจกำลังทำให้หัวใจเขาเต้นเหมือนครั้งที่เข้าใจความหมายว่าคิโยชิต้องการจะสื่ออะไรผ่านกุญแจดอกนี้
 
 
“วะ..ว่าไง”
 
เสียงสะดุดหน่อยๆ แฮะ แย่จริง
 
 
“ฮิวงะ..”
 
ปลายสายเป็นเสียงของคิโยชิที่ตอบกลับมาเมื่อรู้ว่าเขารับสาย ตั้งแต่ที่เรียนจบมัธยมแล้วแยกกันไปคนละมหาวิทยลัย โทรศัพท์ก็ถูกใช้สำหรับสื่อสารมากขึ้น จากที่เมื่อก่อนเคยเจอกันแทบทุกวัน พอต้องห่างกันทั้งอีเมล์ หรือโทรคุยจึงบ่อยครั้งขึ้น
 
แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังไม่ชินกับการคุยโดยที่ได้ยินแต่เสียง เพราะไม่รู้ว่าคำพูดที่ได้ยินผ่านโทรศัพท์อีกฝ่ายกำลังทำหน้ายังไง หรือถ้าเขาพูดไปอีกฝ่ายจะแอบยิ้มอยู่หรือเปล่า ทั้งที่น่าจะชินได้แล้วแต่พอได้ยินเสียงของคิโยชิที่ต่างจากเดิมนิดหน่อยที่ปลายสาย หัวใจก็เหมือนจะเต้นแปลกๆ ขึ้นมาทุกที
 
 
“อื้อ”
 
 
“ยังเก็บกุญแจของชั้นไว้หรือเปล่า”
 
 
อีกแล้ว มาถึงก็เข้าประเด็นแบบไม่ให้เขาเตรียมตัวอีกแล้ว ถ้าจะถามว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ก็ไม่ว่าอะไรหรอก ไม่ได้สิ! ก็เขากำลังนอนดูกุญแจอยู่นี่
 
 
“ยะ..ยังไม่ได้ทิ้งไปไหนหรอกน่า”
 
 
“ดีใจจัง”
 
ทำเสียงแบบนี้ ถ้าให้เดาหมอนี่ต้องกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ กับแค่เขาเก็บกุญแจไว้มันน่ายิ้มตรงไหนกัน ไม่ได้กำลังบอกว่าจะย้ายไปวันนี้พรุ่งนี้เสียหน่อย
 
“..แล้วตอนนี้..ฮิวงะพร้อมมั้ย”
 
 
 
 
 
 
หลังจากที่ตอบรับไปว่าอือก็ใช้เวลากว่าสองอาทิตย์ในการขนย้ายของ ลำบากที่สุดเห็นจะเป็นฟิกเกอร์นักรบที่ต้องระมัดระวังในการแพ็ค และขนย้าย ช่วงสุดสัปดาห์หรือเย็นวันไหนที่เลิกงานเร็วคิโยชิจะมาช่วยแพ็คของสำหรับเตรียมขนย้าย และเหมือนกับเพิ่งเมื่อวานที่เขาตอบตกลง เวลาก็ผ่านไปไวเสียจนวันนี้คือวันที่บริษัทขนย้ายมาเก็บกล่องบางส่วนคืน หลังจากที่เขาจัดของเข้าที่จนเกือบหมด
 
เป็นช่วงที่ไม่มีการแข่งหรือเก็บตัวฝึกซ้อม คิโยชิเลือกช่วงเวลาที่เหมาะสมให้เขาได้มีเวลาในการจัดวางของ ถึงแม้จะย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่ห้องพักของคิโยชิก็แยกเป็นสองห้องนอน และมีพื้นที่แบ่งไว้เป็นห้องครัวให้ทำอาหาร และยังมีพื้นที่พอสำหรับนั่งเล่นอีกมุมหนึ่ง
 
 
วันอาทิตย์หมดไปกับการที่คิโยชิช่วยเขาจัดของใช้ แม้ว่าจะมาอยู่ด้วยกันแต่เจ้าของห้องก็ยังเคารพพื้นที่ส่วนตัวให้เขาได้มีมุมสำหรับจัดวางของ บางทีคิโยชิอาจเว้นมุมข้างเตียงเอาไว้ให้เขาเป็นพิเศษสำหรับฟิกเกอร์นักรบ หรือหนังสือประวัติศาสตร์บางส่วน แล้วกลางคืนก็มาถึงหลังจากที่ของทุกอย่างถูกเก็บเข้าที่
 
 
“เหนื่อยจังงงง…”
 
คนตัวใหญ่ลากเสียงยาวที่ท้ายประโยคแล้วก็เอนตัวทิ้งน้ำหนักทางด้านหน้ามาหาเขาทั้งหมดโดยที่สองแขนของคิโยชิแนบอยู่ที่ข้างตัว โชคดีที่ยกมือขึ้นกันไว้ทันก่อนที่แผ่นอกหนักๆ นั้นจะทับลงมา แต่ก็ดูเหมือนว่ามือเขาจะยันได้สั้นไปเมื่อคิโยชิเกยคางมาบนไหล่เขาเสียแล้ว น้ำหนักตัวทั้งหมดของคนที่สูงกว่าจึงทับลงมา
 
 
“นะ..หนัก ออกไปน่า!”
 
 
“อยากอาบน้ำแล้ว”
 
 
ที่เขาไล่ให้ขยับออกไปนี่ไม่เป็นผลเลยใช่ไหม คนที่เอนมาซบเหมือนเด็กยังจะพูดเรื่องอาบน้ำทำเป็นว่าไม่ได้ยินที่เขาพูดเสียอีก
 
“ก็ไปอาบสิ”
 
 
“อยากแช่อ่างน้ำจัง”
 
คางที่กดลงมายิ่งทำให้จั๊กจี้เมื่อคนที่ไม่ยอมอยู่เฉยขยับปาก จึงทำให้ไม่ได้สนใจคำพูดประโยคก่อนหน้านี้ถ้าคิโยชิไม่พูดต่อ
 
“ฮิวงะแช่ด้วยกันนะ”
 
 
“ไม่!!!!!!!”
 
ปฏิเสธเสียงดังชัดเจน แล้วก็เป็นโดยอัตโนมัติที่ร่างกายถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็วเสียจนคนที่เกยกางอยู่เซมาด้านหน้าจนเกือบล้ม แต่ถึงอย่างนั้นคิโยชิก็ยังยิ้ม แล้วก็เหมือนกับคำว่าไม่ของเขาแปลว่าใช่
 
 
“ถ้าฮิวงะอายจะลงแช่อ่างก่อนก็ได้นะ”
 
พูดเองเออเองอีกแล้ว นี่เข้าใจคำว่าไม่หรือเปล่า ตั้งแต่มัธยมยันทำงานเหมือนคิโยชิจะแปลคำพูดของเขาเป็นคำตรงข้ามเสมอ
 
 
“บอกว่าไม่แช่ก็คือไม่แช่ไงหล่ะ นายก็ไปแช่สิชั้นจะอาบฝักบัว”
 
 
“โถ่ เวลาออกแรงเหนื่อยๆ น่ะต้องแช่น้ำนะ ไปแช่ด้วยกันเถอะฮิวงะ”
 
ยังจะตื๊อไม่เลิก ไม่รู้ว่าความพยายามของคิโยชิเพิ่มขึ้นตามระยะเวลาที่รู้จักกันหรือเปล่า ตั้งแต่ตอนแรกที่ชวนให้เข้าชมรมบาสก็ว่าคนๆ นี้ตามตื๊อไม่ลดละแล้ว กลับเป็นว่ายิ่งรู้จักกันคิโยชิก็ยิ่งออดอ้อนเขาเก่งขึ้นทุกที
 
 
“ไม่!!!!!!!”
 
คำว่าไม่ครั้งนี้ยิ่งปฏิเสธเสียงดังชัดเจนกว่าเดิมพร้อมกับที่เขาเดินหันหลังหนีจะไปจัดการกับสิ่งของต่อ แต่กลับเป็นว่าแค่หมุนตัวก็โดนมือใหญ่คว้าที่เอวแล้วรั้งเข้าไปจนหลังแนบชิดไปกับแผ่นอกที่รองรับอยู่ มือซนๆ ที่ได้จับลูกบาสบ้างเป็นบางทีก็เริ่มวุ่นวายอยู่ตรงปกเสื้อ และในที่สุดก็ปลดกระดุมเสื้อเขาออก
 
“เห้ย!!!!!! ทำอะ….”
 
 
“ไปอาบน้ำกันฮิวงะ”
 
 
โวยวายได้เท่านั้น แล้วอดีตเซ็นเตอร์ทีมบาสโรงเรียนมัธยมปลายก็กึ่งอุ้มกึ่งพยุงเขาออกจากห้องไปตามทางเดิน ถึงแม้จะทั้งดิ้น และขืนตัวแต่ก็สู้แรงของคนที่ไม่รู้ว่ายังมีเรี่ยวแรงเยอะแบบนี้ได้ยังไงแม้จะไม่ค่อยได้ออกกำลัง ขนาดนักบาสมืออาชีพอย่างเขายังสู้แรงไม่ได้ขณะที่มือใหญ่ๆ นั้นปลดกระดุม และในบางครั้งที่ดิ้นก็เหมือนว่าปลายนิ้วจะเกี่ยวไปโดนผิวเนื้อด้านในให้เป็นสาเหตุของเรี่ยวแรงที่เหมือนกับหายไป
 
จนมาถึงห้องน้ำเสื้อตัวที่เคยใส่อยู่ก็ไม่อยู่ที่ตัวอีกแล้ว และกางเกงก็ถูกคิโยชิถอดออกอย่างง่ายดายขณะที่เสียงร้องโวยวายของเขาดังลั่น คิโยชิก็ยังหัวเราะ และรับมือกับแขนขาที่ฟาดป่ายไปอย่างไม่รู้ทิศทางได้
 
 
“ไม่เห็นต้องอายเลยฮิวงะ ชั้นเคยเห็นหมดแล้วน่า”
 
 
มีอะไรใกล้ตัวที่เขาพอจะหยิบมาปาใส่คนตรงหน้านี้มั้ย โตจนทำงานไม่ใช่เด็กๆ แล้วที่จะมาอาบน้ำถูหลังพร้อมกัน ขณะที่เขายังดิ้นไม่หยุดพร้อมฟาดมือไปมาอย่างสะเปะสะปะก็ถูกคิโยชิอุ้มขึ้นสูง และปล่อยลงให้อ่างให้น้ำอุ่นช่วยหยุดเสียงของเขาเมื่อความผ่อนคลายค่อยๆ ทำให้เขารู้สึกดี
 
 
“เห้ยยยยย!”
 
 
เผลอหลับตา และต้องสะดุ้งเมื่อระดับน้ำในอ่างเพิ่มสูงขึ้นตอนที่อีกคนหย่อนตัวลงมา น้ำอุ่นทำให้รู้สึกดีเกินไปจนเผลอลืมว่าคิโยชิยังอยู่ในห้องน้ำ และตอนนี้ก็ลงมาอยู่ในอ่างน้ำเดียวกัน
 
แค่คิดว่าจะถอยหนียังไม่ทันจะได้ลุกก็โดนมือใหญ่จากใต้น้ำคว้าเอวไว้อีกครั้ง แล้วรั้งให้ตัวไปอยู่ชิดเหมือนเดิม เพราะไม่มีเนื้อผ้ามาปกปิดจึงรู้สึกยากที่จะดิ้นโดยที่ไม่สัมผัสโดนกันและกัน ยิ่งดิ้นก็เหมือนกับยิ่งทำให้สัมผัสโดนส่วนที่ไม่อยากให้โดนมากขึ้น จึงทำได้เพียงแต่อยู่เฉยๆ ยอมให้อีกคนกอดไว้จากด้านหลัง
 
 
“แช่น้ำอุ่นสบายจัง”
 
คิโยชิก้มหน้าลงมาซบอีกครั้ง คางแหลมๆ นั้นกดลงบริเวณไหล่ให้จั๊กจี้ แต่เพียงครู่เดียวกลับเป็นปลายจมูกที่กดไซร้ลงมาตามคอ
 
 
“หยุดเลย”
 
 
“ไม่อยากหยุดน่ะ”
 
เป็นจูบที่กดหนักๆ ไล่ลงไปเกือบถึงแผ่นอก ขณะที่มือซุกซนเริ่มเคลื่อนต่ำลงด้านล่าง ปัดป่ายอยู่แถวหน้าขาให้ต้องอดทนโกหกว่าไม่อยากให้สัมผัสโดนส่วนอื่น
 
 
“มะ..ไม่เอา จะรีบนอน”
 
 
“แป๊ปเดียวก็เสร็จนะ”
 
 
โกรธตัวเองที่ไม่ปฏิเสธให้หนักแน่นกว่าทุกที และเพราะปลายนิ้วที่เริ่มสัมผัสโดนส่วนล่างอยู่ใต้น้ำ ใบหน้าที่เริ่มเคลื่อนมาจูบต้นแขนสลับกับเสียงหอบหายใจ หรือควันของน้ำอุ่นที่ลอยขึ้นมา ถ้าเขาจะปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลายไปกับสัมผัสทั้งจากน้ำที่อุ่นสบาย และการกระทำที่ช่วยให้รู้สึกดีก็คงไม่เป็นไร
 
 
 
 
 
 
ส่งคนที่ทำหน้ามุ่ยจนคิ้วมาติดกันเข้านอน ฮิวงะยืนส่งสายตาดุๆ มาให้เขาเมื่อนาฬิกาที่ผนังบอกเวลาเกือบเที่ยคืน ที่บอกว่าแค่แป๊ปเดียวกลายเป็นว่าเขาสองคนใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานกว่าครั้งอื่นๆ ที่เคยอยู่บนเตียง และฮิวงะก็ดูจะเหนื่อยกว่าทุกครั้งเพราะอาการเหนื่อยล้าที่สะสมจากช่วงกลางวันที่ย้ายของ และเหมือนกับน้ำอุ่นจะทำให้ฮิวงะผ่อนคลายกว่าทุกครั้งจนเขาเผลอ
 
 
“อย่างอนนะ”
 
ทำเสียงอ้อนหวังจะให้คนที่ยังขมวดคิ้วยืนอยู่หน้าประตูห้องเลิกทำหน้าดุใส่เขา แต่ดูท่าว่าฮิวงะจะยังไม่หายโกรธ
 
“ไม่ได้งอน”
 
 
คำพูดสวนทางกับท่าทางอีกแล้ว แบบนี้เขาต้องง้อยังไงให้หายโกรธเนี่ย
 
“สัญญาว่าจะหยุดทำสองอาทิตย์”
 
กลายเป็นโดนหมัดหนักๆ สวนเข้าที่ช่องท้องแทน จุกจนแทบจะเห็นดาวก่อนนอน ฮิวงะมือหนักกว่าตอนมัธยมอีก นักบาสมืออาชีพท่าจะฝึกหนักไม่ใช่เล่น
 
 
“ชั้นไปนอนแล้วก็ได้”
 
เว้นจังหวะสังเกตสีหน้าของอีกคน ฮิวงะเหมือนกับจะเลิกทำหน้ามุ่ยลงนิดนึง สายตาที่เมื่อกี้ยังทำดุๆ อยู่ก็เปลี่ยนเป็นเฉมองไปทางอื่น อาศัยจังหวะที่เจ้าของห้องใหม่ไม่ทันระวังตัว เจ้าของห้องคนเดิมก็ก้มหน้าลงไปจูบลงเบาๆ ที่ริมฝีปากของคนที่ยืนงอนอยู่ และรีบถอยออกมา
 
“ฝันดีนะ”
 
กล่าวราตรีสวัสดิ์แล้วรีบวิ่งหนีออกมาก่อนจะโดนสวนที่ท้องให้ตัวงออีก ถ้าจะมีวันไหนที่เขาอยากจะรีบกลับ และไม่อยากตื่นไปทำงาน ก็คงจะเป็นวันต่อจากนี้ ที่ฮิวงะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน
 
 
 
 
 
 
สวมเสื้อสูทตัวประจำที่ใส่ไปทำงานขณะที่เดินออกจากห้องมา ประตูห้องของฮิวงะยังปิดสนิทอยู่ท่าทางว่าจะยังไม่ตื่น คงเพราะเมื่อวานอาจจะทำให้ฮิวงะเพลียมาก ถ้าจะมีซ้อมตอนเช้าเขาอาจจะโทรมาปลุกอีกครั้งตอนที่ถึงเวลา
 
คิโยชิเดินออกไปจนถึงหน้าประตู หลังจากที่นั่งลงสวมรองเท้า และกำลังจะเปิดประตูออกไปคนที่คิดว่าน่าจะยังนอนอยู่กลับเดินออกมาหยุดยืนส่งเขาทั้งชุดนอนก่อนไปทำงาน
 
 
“จะไปแล้วเหรอ”
 
 
“อื้อ ฮิวงะมีซ้อมตอนเช้าหรือเปล่า”
 
 
“ไม่ วันนี้เข้าไปตอนบ่าย”
 
เสียงของคนที่เพิ่งตื่นเหมือนจะงัวเงียเล็กน้อย อาจเพราะเสียงที่เขาปิดประตูห้องเมื่อกี้ฮิวงะถึงรู้ว่าเขากำลังจะออกไป ถ้าจะนอนหลับต่อเขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก
 
 
“งั้นชั้นไปก่อนนะ”
 
 
ฮิวงะพยักหน้า ยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบแขน แล้วเริ่มเฉมองไปทางอื่น
 
 
“ชั้นไปแล้วนะ”
 
 
“กะ..ก็ไปสิ”
 
 
รู้แล้วว่าจะแกล้งอีกคนก่อนไปทำงานยังไง ใบหน้าที่ยังงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่นนอนนั้นยังตอบสนองช้าหากเขาจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เหมือนกับตอนส่งเข้านอน
 
“ขอจูบก่อนไปทำงานหน่อย”
 
 
เท่านั้นแหละ เหมือนฮิวงะจะตื่นทันที เสียงโวยวายมาให้ได้ยินเหมือนกับทักทายตอนเช้า แล้วคนที่ยังง่วงนอนอยู่เมื่อกี้ก็ทำคิ้วขมวดขึ้นมาพร้อมส่งเสียงดัง
 
“ไม่เอา!!! จูบอะไรหล่ะ!!”
 
 
“จูบฮิวงะไง”
 
พอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ หน้าแดงๆ นั้นก็หลบตามองไปทางอื่น พอถูกลมหายใจเป่ารดก็หลับตาเหมือนกับรอให้จูบ เริ่มจากปลายจมูกก่อนที่แนบลงไปจนชิด ตามมาด้วยริมฝีปากที่ค่อยๆ แตะโดนกันช้าๆ เป็นสัมผัสนุ่มนวลที่เนิ่นนานจนเกือบทำให้สายถ้าไม่รีบถอนริมฝีปากออกมาก่อนจะจูบเบาๆ ลงไปอีกครั้งเพียงนิดเดียว
 
 
“ไปก่อนนะครับ แล้วจะรีบกลับมา”
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
เป็นเหตุการณ์วันที่พี่ฮิวงะย้ายเข้ามาอยู่กับพี่คิโยชิวันแรกค่ะ -/////-
เป็นช่วงที่เกิดก่อนหน้าวันที่พี่คิโยชิจะกลับดึกแล้วมาอ้อนใน Okaeri
อิจฉาพี่คิโยชิจังเลย เขียนไปก็รู้สึกว่า งื้อออ~ทำไมพี่ฮิวงะน่ารักจัง ;//////;
 
กำลังค่อยๆ เติม Timeline ของฟิคสั้นคู่นี้เรื่อยๆ
คาดว่าจากนี้จะเริ่มไปเติมช่วงที่เรียนจบมัธยมเข้ามหาลัยแล้วค่ะ ^ ^

3 comments

  1. อะเฮื่ออออออออออออ *โดนดาเมจตายคาที่*
    T //////////////////////// T
    ชอบจังค่ะ ชอบมากที่สุดเลย
    คิโยชิจอมตื๊อเนี่ยยยยยย! <3

    Like

  2. พะ พี่ย้วยยยยยยยย หนูไปทะเลแปปเดียวพี่ย้วยก็เข็นฟิคมาเสิร์ฟให้กรี๊ดลั่นอีกแล้ว;////; โอยยยยย ไม่ทนๆๆ หวานเกินไปแล้วนะพี่คิโยชิคนบ้าาาาาา บากะะะะะะะ เขินแทนกัปตันนน แล้วกัปตันก็น่ารักเกินไปปปป โอยยยย น้ำทะเลเค็มๆกลายเป็นหวานไปเลยค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ สองคนนี้นี่อัลไลลลลลล แงงงงงง มดลอยเต็มทะเลเลยยย ฮื้ออออออ นอนรอเรื่องต่อไปค่ะแงงงง;////;

    Like

  3. แววววววววววววว น่ารักกกกอ่าาาา
    พี่คิโยชิขี้อ้อน พี่ฮิวงะก็ใจอ่อนยอมทุกที
    น่ารักจัง!! น้องไม่ไหวแล้วววว /นอนกรี๊ดอัดหมอน

    Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s