[Fic Kuroko no Basuke] Okaeri (Kiyoshi x Hyuuga)


Title: Okaeri
Author: Yaoyuay
Fandom: Kuroko no Basuke
Pairing: Kiyoshi x Hyuuga
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
สัมผัสโดนวัสดุเย็นเฉียบตอนที่ล้วงมือลงในกระเป๋าเสื้อโค้ช เป็นเสียงดังกรุ๊งกริ๊งเมื่อปลายนิ้วเกี่ยวไปโดน โชคดีที่ไม่ลืมกุญแจห้องวันที่ต้องอยู่ทำงานจนดึก ถ้าต้องกดกริ่งเรียก หรือโทรศัพท์ปลุกให้คนที่น่าจะนอนหลับไปแล้วลุกมาเปิดประตูห้องให้ แทนที่จะได้แอบย่องเข้าไปอาบน้ำแล้วนอนอย่างเงียบๆ อาจต้องโดนนักกีฬาบาสมืออาชีพต่อว่าอีกชุดใหญ่กว่าจะได้นอนหลับลง
 
กุญแจห้องห้อยอยู่กับพวงกุญแจเป็นรูปลูกบาสที่มีเหมือนกันสองชุด ไขเปิดประตูห้องอย่างเงียบเสียงที่สุด มือใหญ่จับลูกบิดผลักประตูเข้าไปช้าๆ ไฟที่ปิดมืดหมดทั้งห้องแล้วแม้แต่ตรงหน้าประตูที่มืดจนเกือบมองไม่เห็นรอยต่อของยกพื้นห้องแต่ก็พอจำได้ร่างๆ คิโยชิคลำทางที่ด้านในประตูห้องขณะนั่งลงถอดรองเท้า และเก็บบนชั้นวางในความมืด
 
ไม่อยากเปิดไฟเพราะกลัวจะปลุกให้คนหลับไปแล้วตื่น ความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมตลอดวัน อาจทำให้คนรักของเขาต้องได้รับการพักผ่อนมากเป็นพิเศษ ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะกำลังนอนหลับฝันถึงเรื่องตอนสมัยมัธยมหรือเปล่า
 
 
สะดุดแจกันตั้งพื้นตรงทางเดินเกิดเป็นเสียงกุกกักจนเกือบเผลออุทานด้วยความตกใจ แม้ว่าจะจำได้คร่าวๆ ว่ามีของวางอยู่ตรงใกล้กับหน้าประตูห้องฮิวงะ แต่เพราะมัวแต่คิดถึงคนที่นอนอยู่ในห้อง ความมืดเลยทำให้เขาไม่ระวังจนเกือบทำให้เกิดเสียงดังจนได้ แต่ยังโชคดีที่ไฟในห้องยังปิด และเสียงดังเมื่อครู่คงไม่ไปทำลายความฝันของคนที่กำลังพักผ่อนร่างกาย
 
 
…ไว้เจอกันตอนเช้านะ ฮิวงะ…
 
 
คงเพราะเอาแต่คิดถึงคนที่ทำให้อยากเจอตลอดทั้งวันเลยทำให้เขาสามารถส่งยิ้มให้กับบานประตูที่ปิดสนิทได้ ช่วงนี้ที่งานยุ่งจนทำให้ต้องกลับดึกเกือบจะทุกคืนที่พอกลับมาถึงไฟในห้องก็ปิดมืดหมดทุกดวง โดยเฉพาะในห้องของฮิวงะ หลายครั้งที่หวังจะให้มีแม้แต่แสงสว่างจางๆ จากโคมไฟหัวตียงก็ตาม
 
อย่างน้อยก็อยากเห็นใบหน้าที่แม้แต่ย้ายมาอยู่ด้วยกันแบบนี้แล้วยังไม่เลิกที่จะทำหน้าหงุดหงิดถ้าโดนเขาจ้องมองตรงๆ คิ้วตรงหน้าผากก็มักจะชอบมาขมวดกันเป็นปมเวลาที่หลบตา และริมฝีปากที่มักจะพูดสิ่งที่ไม่ตรงกับใจเสมอ
 
 
…น่ารัก…
 
 
อาจมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่ฮิวงะยอมพูดความจริง คือตอนที่ทั้งใบหน้า หรือแม้แต่กระทั่งที่หู และลำคอเปลี่ยนเป็นสีแดง ตอนที่ยอมบอกว่าชอบเขาในวันที่หลังจากนั้นก็เหมือนกับความสุขได้กลายเป็นโลกใบนี้
 
 
…ไม่ว่าจะเป็นฮิวงะตอนมัธยม มหาลัย หรือทำงาน ก็น่ารัก…
 
 
ยังยืนยิ้มให้กับบานประตูอยู่สักพักระหว่างนึกไปถึงอดีตที่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานตั้งแต่เดินชนกับฮิวงะครั้งแรก หรือตอนที่ได้จับมือ จูบ และบอกรัก เสียงร้องเบาๆ ในท้องกลับทำให้เขาต้องหยุดที่จะยืนมองลายไม้ตรงหน้าเสียที
 
รีบทำงานเสียจนไม่ได้ผละไปทานข้าว รีบกลับมาเพราะหวังจะทันคนที่กลับมาก่อนแล้วยังไม่เข้านอน จึงรีบเดินผ่านร้านอาหารข้างทางที่ยังเปิดจนถึงดึกอย่างไม่สนใจจะแวะเข้าไปฝากท้องเหมือนครั้งก่อนๆ และดูเหมือนว่าตอนนี้เขาคงต้องเข้าไปฝากท้องในห้องครัวแทน
 
 
 
 
ถ้าตาไม่ฝาดเหมือนว่าเพิ่งมีแสงไฟดับลงตรงทางเดินไปห้องครัว และถ้าหากจะเป็นผีก็คงไม่ใช่ บางทีอาจเป็นความเหนื่อยล้ารวมกับความหิว สายตาของเขาเลยเห็นภาพผิดเพี้ยนไป เพราะขณะที่เดินมาเรื่อยห้องครัวก็ยังมืดอยู่
 
แต่เมื่อเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัว หลอดไฟก็สว่างอีกครั้ง และคนที่ยืนอยู่ตรงสวิตช์ไฟก็คือคนที่ขาคิดว่าน่าจะหลับไปแล้ว จนทำให้ยืนยิ้มที่หน้าประตูห้องอยู่นานสองนาน
 
 
“ฮะ..ฮิวงะ?”
 
 
เหมือนคนที่โดนเรียกจะตกใจไม่แพ้กัน ใบหน้าที่คล้ายกับนอนหลับไปแล้วตื่นหนึ่งดูคล้ายกับประหลาดใจ ภายใต้ร่องรอยของความงัวเงียที่หลงเหลืออยู่ในดวงตาที่ตอนนี้ไม่มีแว่นทรงรีบดบัง บางทีฮิวงะอาจเพิ่งลุกขึ้นจากเตียงก่อนหน้าที่เขาจะกลับมาไม่นาน
 
“กะ…กลับมาตอนไหน”
 
สีหน้าของฮิวงะตื่นๆ และดูเลิ่กลั่ก น้ำเสียงที่พูดก็ดูไม่ตะหวาดเหมือนกับทุกทีที่โดนตะโกนใส่หน้า พร้อมกับต่อว่าน้อยๆ ที่กลับดึก
 
 
“เมื่อกี้นี้ ชั้นนึกว่าฮิวงะหลับไปแล้ว”
 
 
“ก็หลับไปแล้วน่ะสิ ชั้นจะไปนอนต่อแล้ว!”
 
 
รีบเดินไปดักหน้าคนที่กำลังหนี ได้เจอหน้าก่อนนอนทั้งนี้ใครจะยอมปล่อยให้กลับไปนอนต่อง่ายๆ
 
“เมื่อกี้นี้ทำอะไรอยู่เหรอ”
 
ส่งยิ้มกว้างพร้อมสายตาใสซื่อให้กับคนที่ก่อนหน้านี้ทำลับๆ ล่อๆ ในห้องครัว ถ้าจะแค่ตื่นมากินน้ำกลางดึกคงไม่ทำท่าทีตกใจแบบเมื่อกี้ เพราะอยู่ด้วยกันจนรู้จักฮิวงะดีกว่าใคร ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง
 
 
“ไม่ได้ทำ!!”
 
นั่นไง พูดเสียงตหวาดนิดๆ แล้วหลบตา ฮิวงะกำลังโกหก แต่ถึงอย่างนั้นก็เห็นแล้ว สิ่งที่เจ้าตัวพยายามจะปิดบัง จนพอเขามาอยู่ตรงนี้ถึงต้องรีบหนีกลับห้อง บนโต๊ะไม้กลางห้องครัวมีอาหารในถ้วยห่อพาสติกใสปิดไว้อย่างดีวางอยู่
 
 
“นั่นอะไรน่ะ?”
 
ทำเสียงตื่นเต้นสงสัยแกล้งคนที่รู้ตัวแล้วว่าความแตก คิโยชิเดินเข้าไปใกล้กับฮิวงะมากกว่าเดิม ชะเง้อคอข้ามไหล่ของคนที่ยื่นแข็งเป็นแป้นบาส และยิ่งแกล้งยื่นข้ามไปมากกว่าเดิมจนหน้าอกสัมผัสโดนกันเบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกคนยังไม่โต้ตอบ
 
 
“ฮิวงะทำกับข้าวรอชั้นเหรอ”
 
แล้วหน้าของเขาก็โดนฝ่ามือที่จับลูกบาสอย่างช่ำชองจับเอาไว้เหมือนลูกบาส ชู้ตเตอร์มืออาชีพกำลังใช้ฝ่ามือปิดตรงตา และดันหน้าเขาออกช้าๆ แป้นบาสกลายเป็นเซ็นเตอร์ฝ่ายตรงข้ามไปเสียแล้ว นอกจากจะดันที่หน้า ยังพยายามผลักเขาให้ถอยห่างออก
 
 
แต่เซ็นเตอร์มือสมัครเล่นไม่มีทางสู้อดีตเซ็นเตอร์มัธยมปลายได้หรอก คิโยชิเคลื่อนใบหน้ากลับมา แต่ยังไม่ยอมขยับถอยหนี ฝ่ามือที่ใหญ่กว่าจับมือชู้ตเตอร์คนเก่งมากุมไว้แทนที่จะปิดหน้า
 
“ถ้าทำกับข้าวรอแล้วทำไมไม่โทรบอกหล่ะ”
 
 
“ไม่เห็นต้องบอกก็ได้นี…”
 
หน้าฮิวงะแดงแล้ว แดงเหมือนกับวันแรกที่ย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วขอจูบก่อนไปทำงานตอนเช้า ถึงแม้จะโวยวายแต่ก็ยอมอยู่เฉยๆ ให้จูบ คิ้วขมวดแล้วหลบตาทั้งที่หน้าแดง เหมือนกับตอนนี้
 
 
“บอกสิ คราวหน้าต้องบอกนะ”
 
แม้จะอยากจูบมือของอีกคนที่กุมเอาไว้อยู่ แต่ก็เลือกที่จะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบบาๆ ที่ใกล้หูแทน กลิ่นหอมของยาสระผม และครีมอาบน้ำ ทำให้อดไม่ได้ที่จะฝังจูบลงที่ลำคอ ไล้จมูกไปตามเรือนผมตัดสั้น และกดจูบลงซ้ำๆ ที่หลังคอ
 
“ฮิวงะหอมจัง”
 
 
“เพราะนายยังไม่ได้อาบน้ำน่ะสิ..”
 
คนตอบคล้ายกับจะดิ้นน้อยๆ เหมือนกำลังจั๊กจี้ที่ถูกเขาไล้จูบไปจนทั่วทั้งลำคอ แม้แต่เสื้อชุดนอนก็กำลังถูกรุกล้ำ ด้วยฝ่ามือที่ดึงให้คอเสื้อต่ำลงก่อนจะกดจูบลงไปจนเกือบถึงแผ่นอก
 
 
“ไม่อาบแล้ว”
 
จงใจใช้ปลายคางกดลงเบาๆ แถวคอเสื้อที่ดึงลงมาตอนที่เงยหน้าขึ้นมองอีกคน ถึงจะหยุดจูบแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมหยุดที่เล่นผมที่ลงมาปรกหน้า หรือแม้แต่ใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของคนที่เหมือนกับคล้ายจะยอมให้เขาทำต่อได้อีก
 
“แต่จะกินข้าว”
 
 
 
 
 
 
หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะแต่ก็เงียบเสียงลงบ้างแล้วตั้งแต่ตอนที่เปิดไฟห้องครัวแล้วคิโยชิเดินเข้ามา เพราะอยู่ๆ ก็ได้หยุดพักกลางสัปดาห์ จะให้อยู่บ้านเฉยๆ ก็เหมือนจะเหงาเกินไปกว่าคนที่พักนี้กลับบ้านดึกทุกคืนจะกลับมา คอมพิวเตอร์นานๆ ครั้งถึงจะได้เปิดถึงจึงถูกกดสวิตช์ และค้นอินเตอร์เน็ตเพื่อหาสูตรอาหาร
 
ยากเหมือนกันสำหรับคนที่ไม่เคยทำอาหารมาก่อน และทำอาหารไม่เป็นเลยอย่างเขา ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ถ้าไม่ใช่อาหารสำเร็จรูป หรืออาหารฝีมือคิโยชิแล้ว เขาก็ไม่เคยเข้าครัวเลยนอกจากตอนเทอาหารใส่จาน ไม่รู้ว่ารสชาติจะใกล้เคียงกับฝีมือริโกะมั้ย แต่ถ้าดูจากหน้าตาก็คงพอจะกินได้
 
 
คนขี้อ้อนที่ฉวยโอกาสทำให้หัวใจเต้นโครมคราม แบบที่เจ้าตัวรู้ดีว่าต้องจูบหรือพ่นลมหายใจบริเวณไหนจะทำให้เขารู้สึกดีนั่งยิ้มแป้นอยู่บนโต๊ะอาหาร และเหมือนกับจะมองตามทุกกิริยาที่เขาเอาอาหารไปอุ่น หรือแม้แต่ยกมาวางบนโต๊ะให้ คิโยชิก็ดูเหมือนกับจะทำหน้ามีความสุขเหลือเกิน
 
“ถ้าท้องเสียไม่สบายอย่ามาโทษกันหล่ะ!!!”
 
กระแทกตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมอาหารจานสุดท้ายแบบที่ระบายความเขิน คนที่รออยู่ก็รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาพนมมืออย่างร่าเริง
 
 
“ทานแล้วนะครับบบ~”
 
 
รู้ตัวว่าจ้องหน้าคนร้องอยากกินที่กำลังจ้องเขากลับเหมือนกัน ตอนที่เจ้าตัวกำลังคีบอาหารคำแรกเข้าปาก ลุ้นจนเผลออ้าปากตามตอนอาหารบนตะเกียบนั้นถูกส่งเข้าไปเคี้ยวสัมผัสลิ้น สังเกต และจดจำทุกสีหน้าหรือท่าทางที่พอจะบอกได้ว่าอาหารในจานนั้นรสชาติเป็นอย่างไร คนที่เพิ่งกลืนอาหารลงคอก็พูดขึ้นเสียก่อนที่เขาจะได้ถาม
 
“ฮิวงะทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”
 
 
“ก็แค่อาหารง่ายๆ น่า”
 
 
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามถึงรสชาติ คนหน้ายิ้มก็ส่งยิ้มให้เขาแล้วก็รีบคีบอาหารอีกคำเข้าปากทันที ยังไม่ทันจะเคี้ยวจนหมดก็รีบคีบอีกคำเข้าปากตามแบบที่ไม่เว้นช่องว่างให้เขาได้ถามถึงรสชาติอาหาร เพียงไม่นานอาหารที่เคยมีอยู่เต็มจานก็หมดจนเกลี้ยงไม่เหลือ บางทีอาจไม่จำเป็นต้องถามถึงรสชาติแล้วก็ได้
 
 
ยื้อแย่งกันอยู่สักพักกว่าที่คิโยชิจะยอมให้เขาเป็นคนล้างจานเอง ข้ออ้างที่ไล่ให้คนที่เพิ่งกลับมาไปอาบน้ำก่อนทำให้อีกคนเถียงไม่ขึ้น แต่คิโยชิก็ยังทำเป็นอ้อยอิ่งไม่ยอมเดินออกจากครัว กลับมายืนพิงอยู่ที่อ่างล้างจานใกล้ๆ
 
“ไปอาบน้ำก่อนนะ”
 
 
“ไปสักทีเถอะน่า”
 
ถ้าไม่ติดว่ามือของเขาเต็มไปด้วยฟองจากน้ำยาล้างจาน จงจะรีบดันๆ ให้คนกินอิ่มนี่ออกจากห้องครัวเสียที
 
 
“ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ”
 
อีกครั้งที่ลมหายใจถูกเป่ารดอยู่ใกล้ๆ หู และริมฝีปากนุ่มๆ ก็จูบลงมาให้หวั่นไหวจนเผลอหยุดมือที่ล้างจานแล้วเกร็งตัวรับสัมผัส แต่คนที่เหมือนจะรุกล้ำกลับหยุดลงดื้อๆ จนทนไม่ไหวที่จะหันไปเตรียมตวาด แต่กลับเป็นว่าใบหน้ายิ้มๆ นั้นอยู่ใกล้เกินไปจนต้องถอยหนี
 
“ไปสักทีสิ!!”
 
 
“คืนนี้ขอไปนอนที่ห้องนะ”
 
คำขอที่มาพร้อมกับจูบเบาๆ อย่างออดอ้อนที่ริมฝีปาก เพียงแผ่วเบาและครู่เดียวที่ริมฝีปากแตะโดนกัน แต่ใบหน้าของคนอ้อนกลับยังไม่ยอมออกห่าง ใบหน้ายิ้มอ่อนโยนยังอยู่ใกล้ตรงปลายจมูก และฝ่ามือใหญ่ๆ นั้นก็เอื้อมขึ้นมาจับตรงท้ายทอย ลูบปลายผมเล่นจนกระทั่งเขายอมตอบตกลง
 
 
 
 
 
 
แรงยุบของเตียงทำให้รู้ว่าคนถูกไล่ไปอาบน้ำกลับเข้ามาในห้องแล้ว โคมไฟหัวเตียงที่เปิดเอาไว้ให้คนกลับเข้ามามองเห็นทางถูกปิดไม่ให้รู้สึกอายถ้าหากโดนกอด อย่างน้อยก็ตะแคงหนีอีกด้านไม่ยอมให้เห็นหน้าแล้ว ขอบคุณคิโยชิที่ช่วยปิดไฟให้แสงสว่างมืดลงด้วย
 
กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำมาพร้อมกับแรงกดหนักๆ ตรงไหล่เมื่อคนขอนอนด้วยเกยคางลงมาไม่พอ ยังกดจมูกหอมที่แก้มอยู่หลายครั้งอย่างกับเขาน่าหอมกว่าคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆ
 
 
“ฮิวงะ…”
 
เสียงทุ้มนั้นเรียกชื่อให้เขาส่งเสียงอืมในลำคอเบาๆ เมื่อคิโยชิเริ่มจูบลงมาจนถึงหัวไหล่หลังจากที่เสื้อชุดนอนถูกดึงให้ร่นลง อ้อมกอดกระชับแน่นรั้งให้แผ่นหลังของเขาสัมผัสแนบชิดกับแผ่นอกที่เบียดเข้าหา
 
 
หลายคืนที่คิโยชิมักจะมาอ้อนขอนอนด้วย แล้วก็ไม่หยุดที่จะกอดหอมจนกว่าจะพล็อยหลับไป ทั้งที่แขนหรือแม้แต่บางทีใบหน้าก็ยังซุกอยู่ที่หลังคอทั้งที่เจ้าตัวหลับไปแล้ว เดือดร้อนให้เขาต้องยอมนอนนิ่งๆ เป็นหมอนข้างที่ตื่นมาเมื่อยตัวในตอนเช้า
 
 
“ขอชาร์จพลังฮิวงะหน่อย”
 
 
ปลายจมูกซุกไซร้ไปจนทั่วทั้งหน้าอก และลำคอ เสื้อชุดนอนถูกคนเหนื่อยขอเพิ่มพลังปลดกระดุมออกจนเกือบหมด และเหมือนว่าเขาจะถูกประคองให้พลิกมาหาตอนไหนก็ไม่รู้ถึงได้มองเห็นหน้าของคิโยชิที่เพิ่งเงยขึ้นมาได้อย่างชัดเจนในความมืด
 
เป็นอีกครั้งที่เสียงหอบหายใจของทั้งเขา และคิโยชิกำลังทำให้ฝ่ามือค่อยๆ เคลื่อนลงไปต่ำที่ด้านล่าง และแม้ว่าอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศจะเย็นจนควรซุกตัวอยู่ในผ้าห่มมากกว่า แต่กลับเป็นว่าเสื้อชุดนอนที่ไม่จำเป็นก็เริ่มถูกถอดออก ในขณะที่ไม่มีส่วนใดของร่างกายของเขาจะไม่ถูกอีกฝ่ายสัมผัสโดน
 
 
เพราะกินข้าวที่เขาทำจนหมดหรอกนะ ถึงยอมอยู่เฉยๆ
 
 
…ไอ้เจ้าบ้าคิโยชิ!…
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
ปั้นน้ำตาลได้เป็นก้อนเลยค่ะ ,,> <,,
เหมือนเป็นฟิคคู่พี่คิโยชิฮิวงะที่หวานสุดตั้งแต่เคยเขียนมา
 
และเหมือนจะกระโดดข้ามเวลามานานเหมือนกัน ปกติแล้วเคยเขียนแต่ช่วง ม.ปลาย นี่กระโดดมาตอนทำงานเลย ความตั้งใจคือพี่ฮิวงะยังเล่นบาสได้อยู่ แต่พี่คิโยชิเพราะอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า เลยต้องหยุดพักการเล่นบาสแบบจริงจังไป แต่ก็ยังเล่นได้อยู่นะคะ :)
 
และถึงแม้ว่ามาอยู่ด้วยกันแล้วแต่ก็ยังแยกห้องนอนอยู่ดี
แต่เชื่อว่ายังไงพี่คิโยชิก็คงไม่ค่อยยอมนอนห้องตัวเองทุกคืนหรอกค่ะ – , . –
 
ความเปลี่ยนแปลงที่ลองใส่ในฟิคนี้ดูคือพี่ฮิวงะไม่ค่อยจะว่าพี่คิโยชิ หรือลงไม้ลงมือเท่าไหร่ เพราะอยู่ด้วยกันแล้วก็ผ่านช่วงเวลาสารภาพรักมาแล้ว
เลยกลายเป็นความหวานนนน ที่ทำให้มดไต่จอตอนเขียนเลยค่ะ (ฮาาา..)
ก็ดูพี่คิโยชิออกจะอ้อนแฟนขนาดนั้น (อ้ากกก เรียกว่าแฟน)
 
ถ้ามีเวลาก็อยากย้อนไปเขียนตอนช่วงแรกๆ ที่ตกลงคบกันดูค่ะ
ช่วงเปลี่ยนถ่ายของเสียงตวาด และการลงไม้ลงมือ (ฮาาา)
 
 
ส่วนเรื่องรสชาติของอาหารฝีมือพี่ฮิวงะ…
ขนาดแกงกะหรี่ของริโกะพี่คิโยชิยังกินสองจานได้โดยที่ไม่พูดอะไร (แต่เหงื่อแตก)
ถ้าอาหารฝีมือพี่ฮิวงะจะโหดร้ายหรือไม่ก็คงจะกินได้หมดจานอยู่ดีเนอะ ^^”

8 comments

    1. ฮืออออ ;///////; ) ขอบคุณมากเลยนะคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เขียนฟิคเรื่องใหม่เลยค่ะ ฮื้อออออ

      Like

  1. ฟิคสนุกมาก ฟหดหฟกฟฟ คือแบบเราเพิ่งมาดูหนุ่มๆนักบาสนี่แหละค่ะ แต่ดันจิ้นแค่คู่เดียวคือคู่นี้ หาอ่านยากเหลือหลาย แต่ฟิคสนุกมากค่ะ ชอบการบรรยายเห็นภาพเลย และใช่ค่ะ หวานมดต่อยมาก กร้าหหห

    Liked by 1 person

    1. แอรยลลล >////<) ขอบคุณมากเลยค่ะ เราก็ชอบป๊าม๊ามากๆๆๆๆๆ ชอบมากจนเก็บความฟินเอาไว้ไม่ไหวต้องระบายออกมาเป็นฟิคค่ะ ฮื้ออออ ป๊าม๊าน่ารักเน้อออออออ

      Like

  2. ไรท์เตอร์ก็ยังแต่งได้น่ารักมากๆอยู่ดี
    แต่แอบฮากับประโยคนี้จริงๆค่ะ 55555

    “ส่วนเรื่องรสชาติของอาหารฝีมือพี่ฮิวงะ…
    ขนาดแกงกะหรี่ของริโกะพี่คิโยชิยังกินสองจานได้โดยที่ไม่พูดอะไร (แต่เหงื่อแตก)
    ถ้าอาหารฝีมือพี่ฮิวงะจะโหดร้ายหรือไม่ก็คงจะกินได้หมดจานอยู่ดีเนอะ ^^”

    Like

  3. งือออออออออ คิโยชิน ◑/////◐
    อ่านไปกัดผ้าห่มไป น่าร้อกกกกกก

    Like

  4. แงงงงงงงงงงงงงงงงง บ้าที่สุด น่ารักไปปปปปปปปปป
    พี่มิ้นบร้าาาาาาา อรั้ยยยยยย หนูเขิน อ่านไปตัวบิดไป

    Like

  5. พี่ย้วยคะะะะะะะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด;//////; บ้าจริงงงงง หวานเกินไปแล้วววววววว ฮืออออออออ สครีมไม่เป็นภาษา ออร่าสามีภรรยาแผ่กระจายสุดๆเลยนี่นาสองคนนี้นี่•/////• เขินนนนนนนนน ฮืออออออ รอติดตามต่อไปนะคะ ฟฟฟฟฟฟ ว่าแต่จบแบบนั้นคืออะไรคะ หนูจิ้นไปไกลแล้วววววววว อร๊ายยยย

    Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s