[Fic Kuroko no Basuke] Do you Know? (Kiyoshi x Hyuuga)


Title: Do you Know?
Author: Yaoyuay
Fandom: Kuroko no Basuke
Pairing: Kiyoshi x Hyuuga
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
“เฮ้ออออออ~~~”
 
ถ้าเบาะนั่งในขบวนรถไฟจะนั่งสบายได้ถึงขนาดนี้ เขาคงไม่คิดจะอยากทิ้งตัวลงบนเตียงนอนในทุกคืนหลังจากฝึกซ้อมเสร็จจนร่างกายไม่อยากแม้แต่จะขยับลุกขึ้นไปอาบน้ำ หรือในหลายครั้งที่เผลอหลับไปทั้งที่ยังใส่ชุดนักเรียน
 
การฝึกซ้อมสุดโหดมาถึงอีกครั้งพร้อมกับอากาศร้อน และเสียงจิ้งหรีด ตารางการฝึกซ้อมสำหรับค่ายฝึกฤดูร้อนเริ่มถูกเขียนออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นด้วยฝีมือโค้ชสุดโหด เมื่อกระดาษโน้ตแผ่นยาวเหยียดจะถูกยื่นให้พร้อมกับที่การฝึกร่างกายจากการซื้อของถูกยกขึ้นมาเป็นข้ออ้างแล้วเขาก็ไม่มีสิทธิ์จะยื่นกระดาษโน้ตที่ถูกยัดใส่มือไปให้คนอื่น นอกเสียจากคนมองโลกในแง่ดีแบบชนิดที่คงไม่มีเรื่องอะไรทำให้โกรธหรืออารมณ์ไม่ดีได้ เขาก็ไม่เคยเห็นเจ้าตัวจะโกรธ หรือโมโหใครจริงจังเลยสักครั้ง
 
แล้วตอนนี้คนที่ยังทำหน้ายิ้มได้ก็นั่งอยู่บนเบาะข้างเขา สองแขนมีถุงใส่ของที่ก่อนหน้านี้เคยเป็นหมึกปากกาในกระดาษ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเครื่องออกกำลังกายแบบพกติดตัวให้ได้เมื่อยล้าเมื่อต้องถือของหนักเดินไปมาแทบจะทั้งวัน
 
 
“ถอนหายใจเหมือนคนแก่เลยนะฮิวงะ”
 
คนที่น่าจะโดนอาการเมื่อยล้าเล่นงานไม่ต่างจากเขาหันมาพูดทั้งรอยยิ้ม ถ้าจะมีใครสักคนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่นอกจากตอนแข่งก็ไม่เคยหายอารมณ์ดีก็คงจะเป็นคิโยชิ แล้วถ้าจะมีใครอีกสักคนที่ทำให้เขามักจะรู้สึกหงุดหงิดในบางทีอย่างไม่รู้สาเหตุก็คงจะเป็นคิโยชิอีกเหมือนกัน
 
 
“ชั้นยังแข็งแรงดีอยู่น่า!!!”
 
ตวาดกลับไปเหมือนทุกทีที่เคยถูกแหย่ให้อารมณ์เสีย ที่เคยบอกว่าเกลียดบอกไม่ชอบยังไงก็ยังรู้สึกอยู่ ที่เคยโดนเดินตามตื๊อให้ตั้งชมรมบาสตอนนั้นไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางลืม แต่ถึงอย่างนั้นคนโดนทำหน้าหงุดหงิดใส่ก็ยังไม่หยุดที่จะยิ้ม
 
 
เกิดความเงียบหลังจากสิ้นสุดบทสนทนา ขณะที่รถไฟเริ่มออกวิ่งไปตามรางที่ขบวนรถเริ่มแกว่งไกว และเสียงของการเคลื่อนที่ที่คุ้นเคยก็เริ่มทำให้เขาผ่อนคลาย ประตูอัตโนมัติเปิดปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าขณะที่เสียงประกาศบอกสถานนีที่เขาเพิ่งนั่งผ่านมาเมื่อตอนสายกำลังย้อนกลับไปทางเดิม ภาพของตึกชั้นสองผ่านตาไปอย่างรวดเร็วเมื่อเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างฝั่งตรงข้ามที่เป็นเบาะว่างเปล่า แล้วภาพของชานชลาสถานีถัดไปก็ปรากฎให้เห็นก่อนที่จะประตูรถจะปิดลงโดยที่ไม่มีคนเดินเข้ามาด้านใน
 
หลายครั้งที่เหมือนกับเปลือกตาเริ่มปรือลง และการฝืนลืมตาก็ทำได้ยากกว่าทุกที เมื่อถุงใส่ของจำนวนมากที่ถือเอาไว้ก่อนเดินเข้ามาในขบวนรถไฟได้ถูกวางลงบนพื้นตรงหว่างขาเพื่อไม่ให้เกะกะแล้ว สองแขนที่เมื่อยล้าก็ได้วางทิ้งลงข้างตัว และแผ่นหลังก็เอนพิงไปกับพนักอย่างอ่อนแรง ไม่คิดว่าการมาเดินซื้อของจะเหนื่อยขนาดที่ไม่ต่างกับวิ่งรอบโรงยิม แขนที่หิ้วของหนักๆ ก็ล้าเสียจนยกไม่ขึ้นเหมือนกับตอนที่โหมฝึกชู้ตอย่างเอาเป็นเอาตาย
 
 
…ถ้าได้หลับตาพักสักนิดนึง…
 
 
 
 
 
 
 
แรงกระแทกเบาๆ ที่ไหล่ซ้ายสะกิดให้ต้องหันไปดูทางที่ฮิวงะนั่งอยู่ คนที่เหมือนกับโมโหใส่เขาเมื่อกี้หมดแรงไปพร้อมกับที่ศีรษะที่โงนเงนอยู่เสียแล้ว บางทีแรงแกว่งของขบวนรถ หรือเสียงที่ฟังดูคล้ายกับเสียงกึกกักขณะที่ขบวนรถแล่นไป พอรวมกับความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันอาจเป็นสิ่งที่แม้แต่กัปตันเซย์รินก็ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับความง่วงที่ทำให้หลับไปง่ายๆ
 
แต่ดูเหมือนว่าคนนั่งข้างๆ เขาตอนนี้จะเกร็ง และระวังตัวแม้แต่ตอนหลับ ศีรษะที่โงยเงนไปมาถึงไม่ได้พับลงมาอยู่นิ่งที่ไหล่เขาแบบที่อยากให้เป็น ครู่เดียวที่เหมือนกับเอนมากระแทกโดนเพียงนิดเดียว ชู้ตเตอร์คนเก่งก็รีบยกศีรษะขึ้นแทบจะในทันที
 
เป็นซ้ำเดิมอยู่หลายครั้งที่เหมือนกับศีรษะจะค่อยๆ โงนเอนมาแบบที่คนหลับสนิทจะทรงตัวตั้งตรงไม่อยู่ และเริ่มจะเอนหัวมาขนานพื้น ระหว่างที่แอบมองก็ลุ้นให้ศีรษะที่อยากจะหาที่พึ่งพิงนั้นเลือกไหล่เขาแทนกระจกรถที่เหมือนกับฮิวงะจะหัวเอนไปกระแทกอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังไม่ตื่น
 
บางทีที่เหมือนว่าฮิวงะจะเอนหัวมาเฉียดไหล่เขาอยู่หลายครั้ง จนคนตื่นอยู่แอบเขยิบเข้าไปใกล้มากขึ้น เอียงไหล่ไปหวังจะให้ศีรษะนั้นเอนมาซบลง แต่พอกระแทกสัมผัสกับไหล่เขาเพียงนิดเดียวก็กระเด้งกลับไปตั้งตรงเหมือนเดิม
 
 
…ฮิวงะระวังตัวแม้แต่ตอนหลับเลยเหรอ…
 
 
พอเห็นว่าคนหลับยังไม่ยอมหยุดจะโงนหัวไปมา คิโยชิก็หยุดที่จะพยายาม แต่ก็ยังไม่ยอมเขยิบห่างออกมา ไหล่ที่ปกติแล้วเวลายืนจะห่างกันก็มาอยู่ชิดกันเมื่อนั่งอยู่ใกล้ ถ้าฮิวงะตื่นขึ้นมาอาจจะโดนไล่ให้ถอยออกไป แต่ระหว่างที่อีกคนยังหลับอยู่ นั่งอยู่ชิดแบบนี้คงไม่เป็นอะไร
 
 
 
ประตูรถไฟปิดลงก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากสถานีที่คนในโบกี้เดียวกันลงไปจนหมด ขณะนี้ทั้งโบกี้จึงเหลือเพียงเขากับฮิวงะแค่สองคน และยิ่งอีกคนที่หลับอยู่จึงเหมือนว่าเขานั่งอยู่ในขบวนรถนี้เพียงคนเดียว ทิวทัศน์ของตึกสูงผ่านตาให้เห็นอีกครั้งบอกให้รู้ว่าอีกเพียงครึ่งทางก็จะกลับไปสถานีปลายทางที่เซย์ริน
 
และตอนที่เขามัวแต่นั่งเหม่อออกไปดูยอดไม้ นกสีดำ หรือกระทั่งก้อนเมฆสีส้มที่ลอยอยู่นอกหน้าต่าง แรงกระแทกที่ไหล่ข้างซ้ายที่เหมือนจะแรงกว่าทุกทีได้เรียกให้เขาหันกลับไปมอง ในที่สุดไหล่ของเขาก็ได้รับเลือกจากเรือนผมสีดำของศีรษะที่เคยเอาแต่โงนเงนไปมา
 
ฮิวงะพิงหัวลงมาบนไหล่ ใบหน้าที่เงยขึ้นมาหน่อยๆ นั้นทำให้แอบมองหน้าของคนหลับได้ถนัด แม้แต่ตอนหลับก็ยังไม่ลืมที่จะขมวดคิ้ว แต่เหมือนว่าริมฝีปากนั้นจะอ้าออกหน่อยๆ ถ้าเผลอแล้วน้ำลายจะไหลออกมาตอนหลับหรือเปล่า
 
เหมือนมีสิ่งที่น่าดูมากกว่าทิวทัศน์ซ้ำเดิมด้านนอกหน้าต่างเสียแล้ว ตึกสูง ต้นไม้ ท้องฟ้าที่เคยเห็นทุกวัน จะหันไปมองเมื่อไหร่ก็ได้ตอนนั่งรถไฟ แต่ใบหน้าของคนหลับอยู่ใกล้ๆ นี้น้อยครั้งนักที่จะมีโอกาสได้เห็น และเขาก็ไม่คิดจะพลาดโอกาสนี้แม้แต่วินาทีเดียว
 
จ้องอยู่นานจนคล้ายกับตัวเขาเริ่มก้มลงไปใกล้กับใบหน้าของคนหลับช้าๆ ถ้าแอบมองใกล้กว่านี้ฮิวงะจะตื่นหรือเปล่า คิโยชิก้มลงไปใกล้ ใกล้มากเสียจนรู้สึกเหมือนกับลมหายใจเข้าออกของฮิวงะจะกระทบโดนที่ปลายจมูกอยู่แผ่วๆ พยายามหายใจน้อยที่สุดเมื่อแอบก้มหน้าไปมองใกล้ขนาดนี้ และกลัวเหลือเกินว่าลมหายใจของเขาเองจะทำให้ฮิวงะตื่น
 
คิ้วย่นๆ เหนือสันจมูกที่ขมวดมาเกือบจะผูกกันทำให้อยากจะยกมือขึ้นแตะให้คลายออกถ้าไม่กลัวจะทำให้คนหลับตื่น ปลายจมูกที่แทบจะแตะโดนกันนี้นึกอยากจะยกมือขึ้นบีบเบาๆ อย่างมันเขี้ยว แก้มทั้งสองข้างที่เกือบจะเผลอยกมือขึ้นแตะเบาๆ และริมฝีปากที่ถ้าจูบ…คงไม่เป็นอะไร
 
 
 
คิโยชิเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจนชิด แม้แว่นตาจะทำให้เกะกะอยู่บ้างจนกลัวว่าจะทำให้คนหลับรู้สึกตัว แต่ถ้าเอียงหน้าสักเล็กน้อย จมูกที่ชนกันเพียงนิดเดียวคงไม่ทำให้คนตรงหน้าตื่นไปกว่าริมฝีปากที่ค่อยๆ แตะโดนช้าๆ
 
 
…นุ่ม…
 
 
ถ้าไม่รีบถอนริมฝีปากออกมาฮิวงะจะตื่นก่อน แต่พอผละออกมาแล้วก็ไม่อาจห้ามไม่ให้สัมผัสริมฝีปากของคนตรงหน้าอีกครั้งได้ นุ่มนวลเหมือนจังหวะของนิ้วมือที่ปล่อยลูกบาสออกไปในอากาศ และสัมผัสตาข่ายโดยไม่กระแทกขอบห่วง ลมหายใจที่เป่ารดอยู่เหนือริมฝีปากอย่างสม่ำเสมอทำให้อยากจะอ้อยอิ่งเฝ้าสัมผัสอยู่ซ้ำๆ
 
 
…ถ้าจูบอีกคงไม่เป็นอะไรมั้ง…
 
 
คนติดใจสัมผัสนุ่มเฝ้าวนเวียนอยู่แต่ริมฝีปากของคนหลับอย่างไม่กลัวว่าถ้าเจ้าตัวตื่นขึ้นมาจะโดนโวยวายตะหวาดลั่นโบกี้รถไฟขนาดไหน แต่เพราะว่าอีกคนยังหลับอยู่ และดูเหมือนว่าจะหลับลึกจึงอยากจะไล่สัมผัสขึ้นไปมากกว่าจูบแค่ที่ปาก
 
ปลายจมูกที่มันเขี้ยวเมื่อครู่ก็อาศัยจังหวะเพียงแว้บเดียวงับเบาๆ ให้จั๊กจี้ ถ้าฮิวงะตื่นอยู่คงจะโดนซัดจนหน้าหงาย แต่เพราะว่ายังหลับอยู่เลยอาศัยโอกาสนี้จูบเบาๆ อีกครั้งที่ปลายจมูกก่อนจะเลื่อนขึ้นไปที่หว่างคิ้ว กดริมฝีปากลงตรงที่หัวคิ้วมาขมวดติดกันให้คนที่เหมือนกับเครียดอยู่เมื่อครู่มีสีหน้าผ่อนคลายลง
 
 
มองเห็นคนหลับสีหน้าผ่อนคลายกว่าเดิม คนแอบจูบจึงได้เลิก แต่ก่อนทีจะเคลื่อนใบหน้าออกมาก็แอบหอมแก้มนิ่มซ้ำอยู่หลายครั้ง ถ้าฮิวงะตื่นคงไม่ได้ทำอะไรแบบนี้ หรือถ้าทำคงโดนอัดจนต้องขาดซ้อมบาสเป็นหลายอาทิตย์
 
 
…หลับฝันดีนะฮิวงะ…
 
 
 
 
 
 
 
สะดุ้งตื่นตอนที่อีกหนึ่งสถานีก็ถึงปลายทาง เกือบจะไม่รู้ตัวตอนที่กระเด้งหัวขึ้นจากไหล่ของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่เพราะอาการเมื่อยที่ต้นคอ หรือไหล่แข็งๆ ที่สัมผัสได้เมื่อครู่ก่อนจะเงยหน้ามองป้ายสถานี สมองก็ประมวลผลได้ว่าไหล่ของไอ้คนสุขภาพจิตดีนี่ที่รองรับศีรษะของเขาต่างหมอน
 
อยากจะเขกหัวตัวเองหลายๆ ทีที่เผลอหลับ และยังเอนไปพิงกับไหล่ของคนที่เขาเอาแต่บอกว่าเกลียดว่าไม่ชอบ ไม่กล้าที่จะหันหน้าไปมองว่าไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ จะกำลังทำหน้าแบบไหน หรือจริงๆ แล้วมันจะกำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่หรือเปล่า
 
นับหนึ่งถึงสิบแล้วก็ค่อยๆ บังคับตัวเองให้หันหน้าไป แม้จะหันไปหาแล้วแต่ก็ยังไม่กล้าจะเหลือบสายตาไปมอง หัวใจก็พาลเต้นโครมครามเหมือนคนบ้าเมื่อคิดไม่ออกว่าเขาเอนหัวไปพิงคิโยชินานขนาดไหน จำได้ว่าปล่อยให้ตัวเองหลับ แต่ไม่คิดว่าจะหลับสนิทขนาดที่หัวจะไม่อยู่นิ่ง แล้วมีคนอื่นห็นหรือเปล่า มีคนเห็นหรือเปล่าว่านักเรียนชายมัธยมหลับซบกัน
 
กลั้นใจเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แม้จะยังไม่รู้ว่าถ้าอีกคนมองหน้ากลับมาจะทำยังไง หรือจะพูดว่าอะไร แต่ก็หันไปมองแล้ว หันไปมองเห็นแล้วว่าคิโยชินั่งหลับอยู่
 
 
…ดาเตะ มาซามุเนะช่วย…
 
 
โชคดีจริงๆ ที่เขาตื่นก่อน ขอบคุณท่านนักรบที่ไม่มีใครเห็น และไม่มีใครรู้ แม้แต่เจ้าตัวเองยังหลับไม่รู้เรื่อง บางทีมันอาจจะหลับไปพร้อมกันกับเขา หรือบางทีอาจจะหลับไปก่อนเขาเลยก็ได้ สถานีหน้าต้องลงแล้ว เขาควรจะต้องปลุกคิโยชิสินะ
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
ลักหลับค่ะ -/////- ลักหลับของจริงเลยทีนี้
พี่คิโยชินี่หื่นใช่เล่นเลยนะคะ คนเขาหลับก็ไม่วายจะไปแอบลวนลาม
 
อัพฟิคฉลองวันคิฮิวค่ะ (วันที่ 7 เดือน 4)
สุขสันต์วัคิฮิวนะคะ ♥
 
 
แล้วก็…ทุกคนอย่างบอกความจริงพี่ฮิวงะนะคะ
ปล่อยให้พี่เขาไม่รู้ต่อไป เนอะ > <

7 comments

  1. ไม่มีอะไรจะคอมเม้นละค่าาา
    มุ้งมิ้งเหมือนเดิม น่ารักเหมือนเดิม
    คิโยชิเนียนได้อีก 55555

    Like

  2. แฮร่กกกก พี่ย้วยขาาา ฮือออออ หนูฟินไม่ไหวแล้วค่ะะะ;////; ฟิคพี่มุ้งมิ้งเกินไปปปปป ฮืออออ อยากลักหลับกัปตันบ้างจังงงง ฟฟฟฟฟฟฟ ปล.ชอบตรงมาซามุเนะช่วยมากเลยค่ะ กัปตันกำลังจะสร้างลัทธิอะไรบางอย่างใช่มั้ยคะะะะ;//////; ฟฟฟฟ โอยยยยย น่ารักกกก รอติดตามต่อไปนะคะ สุขสันต์วันที่7/4ค่าา❤️

    Like

    1. สุขสันต์วันคิฮิวค่าาา > <
      ถ้าจะลักหลับพี่ฮิวงะคงต้องวางยาสลบพี่คิโยชิก่อนแน่เลยค่ะ 555 แฟนเกิร์ลเรามาร่วมมือกันเถิด
      เรามาช่วยกันสร้างความมุ้งมิ้งให้คู่ 7 4 กันเถิดดด กิ๊ซซซ

      Like

  3. .///////////////////////////////////. น่ารักมากค่ะะ พี่คิโยชิแอบ(?)หื่นอะ คนเขานอนอยู่ได้โอกาสเลยขอซักหน่อยสินะคะะ แต่งเก่งมากเลย จะติดตามฟิคคู่นี้เรื่อยๆนะคะ //ปักป้ายเอฟซี
    ปล.แอบฮาตอน “ดาเตะ มาซามุเนะช่วย” ค่ะ พี่แกคงนับถือยิ่งกว่าอะไรดี ถถถถถถถถ

    Like

    1. อ๋ายขอบคุณมากเลยค่ะ > <
      พี่คิโยชิหื่นตลอดด ตลอดดดด (ฮาาาาา) ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^ ^ ดีใจมากเลย

      ดาเตะ มาซามุเนะรักษาค่ะ

      Like

  4. โฮรวววววว ตายแล้ววววว
    หนูเขินนนนน ลักหลับได้ละมุนมากค่ะ พี่เทป
    ชอบฟิคพี่มิ้นจัง-///-

    Like

    1. อ๋ายยย ขอบคุณค่าาา >//////<
      ดีใจที่ชอบนะคะ จะพยายามเขียนเรื่องยาวให้ได้ ฮึบๆๆๆๆ

      Like

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s