[Fic Kuroko no Basuke] First Kiss (Kiyoshi x Hyuuga)


Title: First Kiss
Author: Yaoyuay
Fandom: Kuroko no Basuke
Pairing: Kiyoshi x Hyuga
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 
 
“สัญญาแล้วนะว่าพรุ่งนี้จะให้จูบ”
 
 
เสียงดังเคร้งพร้อมกับที่กระป๋องกาแฟหล่นลงมาในช่องของตู้กดน้ำอัตโนมัติ คล้ายรับจังหวะพอดีกับที่ผู้เล่นเบอร์เจ็ดในทีมเขาพูดจบ
 
 
กัปตันเซย์รินยังคงนั่งยองๆ อยู่หน้าตู้กดน้ำกว่าจะตั้งสติได้พอจะยื่นมือไปหยิบกระป๋องกาแฟ ก็นานพอจะให้อีกคนเดินเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าที่ขยับเข้ามาทำให้เขารีบคว้ากระป๋องกาแฟแล้วเดินหนีออกมาทันที คนที่เคยได้กาแฟฟรีจึงเริ่มเริ่มประท้วงขณะเดินตามหลังมา
 
 
“อ้าวฮิวงะ คราวนี้ไม่มีของชั้นเหรอ”
 
 
“ไม่มี..!!”
 
เสียงที่ตะคอกกลับไปเหมือนจะสั่นอยู่ในลำคอ ตอนแรกก็ว่าจะกดเผื่อมาให้อีกกระป๋องหรอกแต่พอได้ยินประโยคบ้าๆ นั่นแล้วกลับทำให้เกือบลืมแม้แต่จะหยิบกระป๋องกาแฟของตัวเอง
 
 
…เขาไปสัญญากับมันตอนไหน…
 
 
 
ฮิวงะยกกาแฟขึ้นเปิดออกดื่มอย่างรวดเร็ว ตั้งใจทำให้ปากไม่ว่างพอจะตอบคำถามทั้งเรื่องเลี้ยงกาแฟ หรือเรื่องอื่น แม้ว่ากาแฟขมๆ ในกระป๋องจะถูกดื่มจนหมดแล้ว แต่ก็ยังจงใจกระดกกระป๋องเปล่ากลืนลมผ่านลำคอลงท้อง ไม่ยอมเปิดโอกาสให้มีช่องว่างของบทสนทนาระหว่างเขากับคนที่อยู่ๆ ก็มาทวงจูบ
 
แต่เหมือนว่าเขาจะคิดผิด ต่อให้เขายังคงทำท่าดื่มกาแฟอย่างเอาเป็นเอาตาย เซ็นเตอร์เซย์รินก็ยังหาเรื่องมาคุยได้อยู่ดี
 
“พรุ่งนี้วาเลนไทน์แล้วเนอะ”
 
 
ต่อให้ไม่ใช่เรื่องกาแฟ หรือเรื่องจูบ ก็ยังเป็นเรื่องที่ทำให้เขาสำลักอากาศได้อยู่ดี อะไรทำให้มันจำเรื่องแบบนี้ได้ดีอย่างกับพวกผู้หญิง
 
 
“ฮิวงะอยากได้ชอคโกแลตมั้ย”
 
 
นั่นยิ่งทำให้เขาสำลักมากกว่าเดิม
 
 
“นายเป็นพวกผู้หญิงหรือไงถึงได้มาถามเรื่องช็อคโกแลตน่ะ! แค่ช็อคโกแลตจากยัยริโกะที่โดนบังคับให้กินเมื่อปีที่แล้วชั้นก็กลัวช็อคโกแลตจะแย่แล้ว”
 
 
คิโยชิหัวเราะ เรียกว่าระเบิดหัวเราะน่าจะเหมาะกว่า ใครหล่ะจะลืมได้ลง ที่อยู่ๆ วันหนึ่งก่อนจะเริ่มซ้อมเหมือนปกติทุกวัน โค้ชทีมบาสเซย์รินก็เป่านกหวีดเรียกรวมแล้วก็ส่งยิ้มหวานชวนให้ขนลุก ช็อคโกแลตที่ทั้งสี และรูปร่างสุดประหลาดเกินกว่าจะเป็นของกินถูกส่งให้รับไว้คนละชิ้น
 
สิ่งที่ยิ่งกว่าฝันร้าย คล้ายกับความตายเรียกหาอยู่ข้างหูเมื่อได้ยินเสียงโหยหวนของเพื่อนร่วมทีม ยามที่ต้องกลืนวัตถุประหลาดรสชาติแย่ยิ่งกว่าที่สายตาจะจินตนาการผ่านรูปร่างได้ และการซ้อมวันนั้นก็เป็นต้องยกเลิกไปพร้อมกับทุกคนนอนหมดแรงใกล้ตายอยู่บนพื้นโรงยิม
 
 
“แต่ก็เป็นความทรงจำที่ไม่เลวนะ”
 
 
คนมองโลกในแง่ดียังไงก็มองโลกในแง่ดีอย่างนั้น ตั้งแต่รู้จักกันมานับครั้งได้เลยที่เห็นหมอนี่โกรธ หรืออารมณ์เสีย เคยสงสัยอยู่ว่าคิ้วหนาๆ นั่นเคยขมวดมาติดกันบ้างหรือเปล่า
 
 
“ชั้นคงจำรสชาตินั้นได้อีกนานเลยหล่ะ”
 
ฮิวงะพูดแล้วก็ทำหน้าเบ้ให้กับรสชาติสุดบรรยายที่พอนึกถึงทีไรก็คล้ายกับรสชาตินั้นยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่ตอนนี้กลับอยากขอบคุณช็อคโกแลตของริโกะที่ช่วยเบี่ยงประเด็นเรื่องจูบไปได้
 
 
“แต่ฮิวงะลืมเรื่องที่จะให้ชั้นจูบนะ”
 
 
ซะที่ไหนหล่ะ
 
 
…กลายเป็นมาพูดเรื่องนี้อีกได้ยังไง…
 
 
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นจะช่วยเตือนฮิวงะเอง แล้วเจอกันนะ”
 
 
พอโบกมือลาเจ้าหนี้ทวงจูบก็เดินเลี้ยวหายไปที่ทางแยกข้างหน้า ทิ้งเขาไว้กับสัญญาที่ไม่รู้ว่าไปตกลงกันตอนไหน ต่อให้เขาง่วง หรือนอนละเมอก็ไม่มีทางไปสัญญาอะไรแบบนั้นกับคนเพี้ยนเด็ดขาด จะช่วยเตือนบ้าอะไรหล่ะ พูดเองเออเองทั้งนั้น
 
 
…ไอ้เจ้าบ้าคิโยชิ!!…
 
 
 
 
 
 
…เช้าแล้ว…
 
 
แสงสว่างลอดผ่านม่านหน้าต่างที่ลืมปิดเข้ามาแยงตาทั้งที่ยังไม่ได้หลับตาลงเลยทั้งคืน สัญญาจูบนั้นกวนสมาธิเขาตั้งแต่ทางเดินกลับบ้านจนกระทั่งในอ่างอาบน้ำ หรือแม้แต่ตอนที่ไฟในห้องนอนถูกปิดจนมืดสนิทแล้วก็ตาม แต่สักพักหนึ่งพร้อมกับที่เริ่มมองเห็นเพดานห้องได้เรือนราง คำพูดนั้นก็ยังดังสะท้อนก้องในหู
 
 
“สัญญาแล้วนะว่าพรุ่งนี้จะให้จูบ”
 
 
จูบบ้าอะไรกันโว้ยยย!!
 
 
หยิบหมอนอีกใบมาปิดหน้าตัวเอง ร้องตะโกนใส่หมอนระบายความหงุดหงิดที่ติดขัดอยู่ในใจ รวมถึงความง่วงที่โถมเข้ามาพร้อมกับแสงสว่างตอนเช้า ที่ไม่รู้สึกง่วงเมื่อคืนเพราะเอาแต่คิดเรื่องสัญญาบ้านั่น แต่ตอนนี้เปลือกตากลับหนักอึ้งจนอยากนอนหลับตายาวๆ และตื่นขึ้นมาพร้อมกับที่เรื่องทั้งหมดกลายเป็นความฝันไป
 
 
นาฬิกาปลุกดังให้เขาที่ยังไม่ได้แม้แต่จะงีบลงด้วยซ้ำต้องเอื้อมมืดไปกดปิดให้เสียงเงียบลง ฮิวงะตะโกนใส่หมอนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้นปาหมอนลงบนเตียงอย่างหงุดหงิด นี่เขากำลังจะกลายเป็นบ้าเพราะคำพูดประโยคเดียวของไอ้คนขี้ตู่ ไม่มีทาง ยังไงเขาก็ไม่มีทางไปสัญญากับมันไว้แน่ๆ
 
 
 
 
ถ้าผ่านวันนี้ไปได้ก็เท่ากับเลยเงื่อนไขของสัญญาแล้ว การเลี่ยงที่จะไม่เจอคิโยชิจึงเป็นสิ่งที่ควรทำที่สุด ถ้าไม่นับรวมตอนซ้อมที่ชมรมที่ไม่ว่ายังไงก็คงต้องพยายามสู้หน้า ระหว่างซ้อมอยู่หมอนั่นคงไม่บ้าพูดเรื่องจูบต่อหน้าคนนับสิบ พอซ้อมเสร็จก็รีบหนีกลับก่อนที่หมอนั่นจะทันได้เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องชมรม เพอร์เฟค! คิดดูแล้วก็มีแต่แผนการนี้เท่านั้น
 
ความพยายามจะหลบหน้าคิโยชิทั้งวันเหมือนกับจะได้ผล เมื่ออาศัยบรรยากาศของวันแห่งความรักที่ทั้งโรงเรียนดูจะคึกคักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่ดูจะคุยกันเสียงดังกว่าทุกวัน แล้วไหนจะช็อคโกแลตในกล่องสีหวานที่ต้องมองเห็นทุกครั้งแม้ว่าจะอยากเบือนสายตาหนี โดยเฉพาะกล่องสีสวยเล็กๆ น่ารักนั่นที่อยู่ในมือคิโยชิ
 
 
…ผู้หญิงคนไหนให้มาหล่ะ…
 
 
ใครจะสน
 
 
เดินเฉียดข้างตัวคิโยชิไปอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสแม้แต่จะให้อีกคนเรียกชื่อทักทาย จงใจรีบหายตัวตั้งแต่เสียงกริ่งพักเที่ยงเพิ่งดังได้ไม่นาน รีบหนีไปก่อนคนที่กินข้าวเที่ยงด้วยกันทุกวันจะเอ่ยปากชวนเหมือนเดิม ช่างมันเป็นไร ไม่กินข้าวเที่ยงสักวันกระเพาะของเขาคงไม่ถึงกับโหว่เป็นรู แค่ทนหิวนิดหน่อยก็คงจะดีกว่ายอมอยู่เฉยให้อีกคนได้พูดถึงเรื่องจูบ
 
 
 
ฮิวงะดันประตูห้องชมรมให้เปิดออก แทรกตัวเดินผ่านเข้าไปอย่างเงียบเสียงที่สุด ตอนพักเที่ยงไม่โรงอาหารก็ห้องเรียน หรือไม่ก็ดาดฟ้าบนตึกเรียนที่เป็นสถานที่สำหรับกินข้าวเที่ยง ใครหล่ะจะนึกถึงห้องชมรมได้นอกจากเขา ถ้าอยากจะแอบมางีบหลับ หรือหลบหน้าใครสักคนคงไม่มีที่ไหนเหมาะไปว่าห้องชมรมของเขาอีกแล้ว
 
ดันม้านั่งให้ไปติดกับล็อคเกอร์เก็บของ นั่งลงเอนหลังพิงกับล็อคเกอร์เหล็กเย็นๆ อย่างผ่อนคลาย ฝืนทนกับความง่วงถ่างตาไม่ให้หลับตลอดคาบเรียนตอนเช้า จนถึงตอนนี้ความง่วงก็ไม่ปราณีเขาอีกต่อไป ถ้าจะหลับยาวเลยช่วงพักเที่ยงจนต้องกลายเป็นโดดคาบเรียนช่วงบ่ายก็ช่วยไม่ได้
 
 
 
 
 
 
“ขอโทษครับ ผมขออนุญาตไปห้องน้ำ”
 
 
พออาจารย์ประจำวิชาอนุญาต คิโยชิก็ลุกเดินออกไปนอกห้องเรียนทันที ขอไปห้องน้ำคือโกหก ที่ตั้งใจคือจะตามหาคนที่กริ่งบอกเวลาเริ่มเรียนคาบบ่ายแล้วยังไม่กลับมาต่างหาก แต่ถ้าจะให้บอกว่าวันนี้ทั้งวันฮิวงะหลบหน้าเขาก็คงได้ แม้แต่ตอนพักเที่ยงที่ได้เจอหน้ากันแค่แปปเดียว ฮิวงะยังทำหน้าไม่สบอารมณ์เดินผ่านไปอย่างที่ไม่ยอมแม้แต่จะให้เขาได้ทัก พอจะชวนไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันฮิวงะก็เดินหายไปแล้ว ถ้าจะเป็นเพราะกล่องช็อคโกแลตที่เขาถืออยู่อาจมีส่วนอยู่บ้าง สัญญาเรื่องจูบเมื่อวานมากกว่าที่ทำให้ฮิวงะหลบหน้าเขาเกือบทั้งวัน
 
 
 
แทบจะไม่ต้องเดาทันทีที่เปิดประตูห้องชมรม ก็เห็นกัปตันชมรมบาสของเขาเอนหลังพิงตู้ล็อคเกอร์ เงยหน้าอ้าปากหลับอยู่อย่างไม่ระวังตัว ทั้งที่เข้ามายืนอยู่ใกล้ขนาดนี้แต่ฮิวงะก็ยังไม่รู้สึกตัว ถ้าจะมีเวลาไหนได้แกล้งคนน่าแกล้งที่ไม่บ่อยนักจะมีโอกาสได้หยอกคงจะเป็นตอนนี้หล่ะ
 
คิโยชิก้มลงตัวลงเท้าแขนกับม้านั่งชมรม พยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้พลาดโอกาสดีที่จะได้เห็นใบหน้าตกใจสุดขีดของคนที่หนีหน้าเขาเกือบทั้งวัน หรี่ตาลงมองอย่างเสียดายเมื่อยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากจนพอจะให้ริมฝีปากได้สัมผัสส่วนใดส่วนหนึ่งบนใบหน้า แต่เพราะอยากจะปลุกให้ตื่นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยทำมากกว่า ริมฝีปากนั้นจึงเปลี่ยนไปกระซิบที่ข้างหู
 
“ฮิวงะ”
 
เป็นเสียงเรียกที่เพียงแค่กระซิบ แต่ก็ดังมากพอที่จะปลุกให้คนนอนอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อลมหายใจถูกเป่ารดออกไปพร้อมกัน
 
 
…ยิ่งกว่าเห็นผี…
 
 
ทั้งเสียงร้อง และสีหน้าของคนที่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกระซิบ น่าจะเป็นเพราะคนปลุกเป็นเขาฮิวงะถึงได้ตกใจมากขนาดที่ว่าพอร้องตะโกนเสร็จก็พูดไม่ออก
 
 
“โดดเรียนไม่ดีนะ”
 
 
ฮิวงะยังคงได้แต่ทำปากพะงาบๆ
 
 
“แอบมานอนไม่ยอมเข้าเรียนต้องโดนทำโทษนะ”
 
 
“แกมาได้ยังไง”
 
เหมือนว่าฮิวงะจะทำตัวลีบจนหลังชิดติดล็อคเกอร์มากกว่าเดิม เมื่อเขายังไม่ยอมขยับตัวออกห่าง มือที่เท้าม้านั่งเอาไว้เริ่มเคลื่อนเข้าไปหาเมื่อเห็นว่าฮิวงะกำลังหนี
 
 
“ชั้นเดาเก่งน่ะ”
 
 
พอเห็นว่าขยับหนีไม่ได้แล้ว ฮิวงะเลยยกมือขึ้นมาคั่นกลางดันไม่ให้เขาเอนตัวเข้าหามากกว่าเดิม ทั้งหันหน้าหนี และหลบตา ทำไมฮิวงะถึงไม่ต่อย หรือเตะแบบทุกทีหล่ะ
 
“ฮิวงะไม่ต่อยชั้นเหรอ”
 
 
“ถ้ายังไม่ถอยออกไปอีกชั้นต่อยแน่”
 
 
ถ้าหากฮิวงะจะต่อยจริงๆ หล่ะก็นะ
 
 
“ชั้นมาทวงสัญญา”
 
เท่านั้นแหละ หน้าซู้ตเตอร์คนเก่งของเขาก็ขึ้นสีทันที แก้มแดงๆ ที่เห็นชัดสุดตอนที่อีกฝ่ายกำลังหันหน้าหนีทำให้เขาอยากทำอย่างอื่นด้วยนอกจากจูบ
 
 
“ชั้นไปสัญญากับแกตอนไหน”
 
 
ประโยคที่คิดว่าน่าจะได้ยินตั้งแต่เมื่อวานแล้วสัญญาก็จะเป็นเรื่องล้อเล่น แต่กลายเป็นว่าฮิวงะเพิ่งมาพูดเอาตอนที่เขาเกือบจะจูบอยู่แล้ว แบบนี้ต่อให้ต้องสารภาพว่าเขาแกล้งพูดก็จะขอฮิวงะจูบอยู่ดี
 
“ไม่ได้สัญญาหรอก”
 
 
“แกนี่มัน!!”
 
 
หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ท้อง กระแทกซ้ำอีกที่ชายโครง จุกเหมือนกันตอนหมัดที่สามกระทุ้งมาอีก ยังพอยิ้มไหวอยู่ เลยคว้ามือของคนที่ต่อยเขาสามครั้งรวดเอาไว้
 
“แต่ชั้นอยากจูบฮิวงะจริงๆ นะ ให้ชั้นจูบได้มั้ย”
 
 
“ไม่…!!”
 
เสียงฮิวงะสั่น แม้ว่าจะตะคอกแต่ก็เหมือนว่าเสียงสั่นนิดๆ อยู่ในลำคอ ไม่เหมือนกับเวลาตะโกนแบบทุกที มือที่ถูกกุมเอาไว้ไม่มีท่าทีจะดึงออก หรือขัดขืน ถ้าเขาจะเลื่อนมือขึ้นไปคว้าแขน ดึงตัวคนหมัดหนักเข้ามาใกล้แล้วจูบคงไม่เป็นไร
 
 
มีเสียงหายใจเข้าอย่างรวดเร็วเหมือนตอนตกใจ แล้วริมฝีปากของฮิวงะก็ถูกสัมผัสด้วยริมฝีปากของเขา มากกว่าที่มองหน้ากัน เดินข้างกัน หรือจับมือกัน คือตอนที่ริมฝีปากค่อยๆ สัมผัสโดนกันอย่างช้าๆ เหมือนทุกเสียงเงียบลง กระทั่งเสียงลมหายใจของเขาทั้งสองเอง หรือแม้แต่การขยับเคลื่อนไหวของร่างกายยังถูกหยุดไว้ด้วยริมฝีปากที่สัมผัสโดนกัน เริ่มจากเพียงแค่แผ่วเบา และค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกดหนักขึ้นพร้อมกับขยับช้าๆ
 
เพียงไม่นานคนที่เกร็งริมฝีปากแน่น ก็เริ่มผ่อนคลายลง เปิดรับสัมผัสบนริมฝีปากด้วยริมฝีปากของตัวเอง เป็นการขยับตามที่ไม่รีบร้อน แต่ก็เพียงพอให้มีเสียงหายใจแรงทุกครั้งที่ต้องสูดอากาศเข้าไป ปลายจมูกที่เบียดชิดติดกันทำให้รู้สึกได้ว่าไม่ใช่เพียงแค่ริมฝีปาก แม้แต่จังหวะของลมหายใจยังสอดประสานไปพร้อมกัน ทุกครั้งที่สัมผัสบดเบียดตรงริมฝีปากค่อยๆ เปลี่ยนไป
 
คิโยชิถอนริมฝีปากออกมาเล็กน้อยแล้วยิ้มให้กับคนที่ยังไม่น่าจะเคยจูบเหมือนกับเขา มือที่เมื่อครู่คว้าแขนไว้เอื้อมไปสัมผัสเอวแล้วรั้งตัวของคนที่นั่งเกร็งให้เข้ามาใกล้มากขึ้น มืออีกข้างยกขึ้นสัมผัสที่ท้ายทอย ลูบปลายผมเบาๆ คล้ายเป็นการปลอบ
 
 
“จูบอีกได้มั้ย”
 
 
“พอแล้ว…”
 
 
นั่นไม่ใช่คำตอบหรอก ริมฝีปากของฮิวงะถูกเขาครอบครองอีกครั้งอย่างไม่รีบร้อน แต่กลับยาวนานเหมือนลมหายใจเข้าออกของฮิวงะที่เป่ารดอยู่เหนือริมฝีปาก ค่อยๆ สัมผัส และเพียงไม่นานอีกฝ่ายก็คล้อยตามอย่างช้าๆ ฮิวงะตอบสนองได้ดีมากขึ้นแล้ว ริมฝีปากนั้นเริ่มขยับตามอย่างที่เจ้าของอาจไม่รู้ตัว แม้กระทั่งฝ่ามือยังเริ่มเลื่อนขึ้นมาตามแผ่นอกของเขาผ่านเนื้อผ้าของเสื้อนักเรียน จนมาหยุดอยู่ตรงปกเสื้อ
 
หลายครั้งที่ถอนริมฝีปากออกมาแต่เพียงครู่เดียวก็ไม่อาจผละหนีจากสัมผัสนุ่มนวลของอีกฝ่ายได้ จำไม่ได้ว่าเขาต้องฝืนลืมตาอยู่กี่ครั้งเมื่ออยากมองเห็นสีหน้าของอีกคนตอนที่ถูกจูบ ดวงตาที่หลับลงนั้นคล้ายกับปรืออยู่มากกว่าที่จะปิดสนิท สีหน้าคล้อยตามอารมณ์ที่ตอนนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้เห็น บางทีถ้าคนที่กำลังถูกทำให้เคลิบเคลิ้มด้วยจูบลืมตาขึ้นมาเห็นว่าเขากำลังมองอยู่ อาจโดนฆ่าตายได้เลย
 
ถ้าหากจะมากไปกว่านี้คงเป็นปลายลิ้นที่ถูกส่งผ่านเข้าไป แต่เพราะมือของฮิวงะที่กำเสื้อนักเรียนเขาอยู่แน่นตรงคอเสื้อจนทำให้อึดอัด เลยยอมที่จะถอนริมฝีปากออกมา แต่ก็แอบแถมให้อีกครั้งเป็นจูบเบาๆ อย่างเอ็นดู
 
 
“เข้าไปเรียนต่อมั้ย”
 
ถามไปอย่างนั้น และค่อยๆ จับมือของอีกคนคลายออกจากปกเสื้อเขา จึงรู้สึกหายใจได้เป็นปกติ แต่กลับเป็นว่าโดนมืออีกข้างกำหมัดสวนเข้าให้ที่ปลายคางจนหน้าหัน
 
 
“ชั้นบอกว่าไม่! ไง”
 
เสียงตะคอก คิ้วขมวดแน่นจนติดกัน แต่ที่ใบหน้าของฮิวงะยังมีเลือดฝาดอยู่ตรงโหนกแก้ม แล้วเหมือนว่าเจ้าตัวจะหอบอยู่หน่อยๆ
 
 
“หมายถึงว่าไม่เข้าไปเรียน หรือไม่ให้จูบนะ”
 
จงใจแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก ให้เลือดฝาดที่สองแก้มของฮิวงะขึ้นสีมากกว่าเดิม และเหมือนว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เข้าใกล้กัปตันเซย์รินในระยะที่ใกล้พอจะได้จูบ ถ้าหากว่าไม่ยอมแลกด้วยหมัด หรือศอกที่อัดกระแทกมาให้เจ็บตัว
 
มือของฮิวงะดันหน้าเขาออกทันที และออกแรงมากขึ้น ผลักจนเขาที่ไม่ทันได้ระวังตัวล้มหงายหลังลงไปก้นกระแทกพื้น
 
 
“ไอ้เจ้าบ้าคิโยชิ!!”
 
 
โดนตะโกนใส่ แล้วคนที่หาว่าเขาบ้าก็รีบเดินกระทืบเท้าปึงปังออกจากห้องชมรมไปทันที ถ้าจะโดนโกรธจนต้องตามง้อไปอีกหลายอาทิตย์ หรือแม้แต่อาการจุกในท้องที่ยังไม่หาย ต่อให้ต้องโดนกำคอเสื้อจนหายใจเกือบไม่ออก โดนผลักให้ล้มก้นกระแทกอีกกี่ครั้ง เขาพร้อมจะยอมแลก
 
 
…ริมฝีปากของฮิวงะ…
 
 
 

– E N D –

 
 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
ฟิควาเลนไทน์ที่เลทสุดๆ ไปเลยค่ะ ;//////;
ความจริงตั้งใจจะอัพเหตุการณ์ในฟิคให้ตรงกับวันจริงๆ
แต่ว่ามัวแต่อู้ถ่ายรูปเด็กๆ เล่นโน่นเล่นนี่จนเอาเข้าจริงก็เลยกระทั่งวันที่ 14
 
เป็นจูบแรกของป๊าม๊าที่เบสิกมากกกก (?)
แต่พี่คิโยชิเจ็บตัวหนักนะ ช่วยได้ก็ขี้ตู่เองงงง (ฮาาา..)
 

4 comments

  1. เขินอ่าาา>////////< คู่นี้หาอ่านยากจิงๆค่ะขอบคุนมากเลยนะค๊าาาาแต่งได้สุดยอดจิงๆ โอ้ยยยยๆๆๆเขินค่ะเขินนน จะติดตามนะคะะะะ~

    Like

  2. ปะป๋านี่ก็..เจ้าเล่ห์จริงๆเลยนะ 55555555555
    อ่า ริมฝีปากของฮิวงะคงจะน่าจูบมาก /////// v //////
    ว่าแต่ของขวัญที่อยู่ในมือคิโยชิเื่มื่อตอนกลางวันนี่ของใครคะ !!!
    ช่างไม่รู้อะไรซะแล้วว่าคิโยชิน่ะของใคร (?)

    Like

  3. คู่พ่อคู่แม่คู้นี้เป็นอะไรที่หาฟิคอ่านยากมากเลยค่ะ / ปาดน้ามตา
    ชอบมากเลยค่าาาา <3 คิโยชิเจ้าเล่ห์สุดๆเลย ฮิวงะก็ซึนได้โล่
    บันไซซซซ ///

    Like

    1. ฮือออ ดีใจที่ชอบนะคะ ;////////; //โผกอด ขอบคุณมากเลยค่ะ
      เราปลื้มคู่นี้มากเลยอยากจะเขียนฟิคคู่นี้อีกเยอะๆๆๆ เลยค่ะ
      ชอบคนขี้แกล้งกับคนขี้ซึนนนน > <

      Liked by 1 person

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s