[Fic Reborn] After the Rain (Yamamoto x Hibari)


Title: After the Rain
Author: Yaoyuay
Fandom: Katekyo Hitman Reobrn
Pairing: Yamamoto x Hibari
Rating: PG
 
 
 
After the Rain . . . . .
 
 
 
ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักเริ่มซาเม็ดลง เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มเปิดให้เห็นสีฟ้าสดใสเหมือนทุกครั้งที่เมฆฝนจางไป ยามาโมโตะลุกขึ้นจากที่นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ในห้องเรียน ไม่คิดว่าแค่เข้ามาหยิบกระดาษคะแนนสอบที่ลืมเอาไว้หลังจากซ้อมตอนเย็นเสร็จ ฝนที่ตั้งเค้ามานานจู่ๆ ก็เทลงมาอย่างหนัก ไม่อยากจะวิ่งตากฝนออกไปให้ตัวเปียกโชกแล้วเป็นหวัดจนวันรุ่งขึ้นมาโรงเรียนไม่ได้ ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือนั่งรอให้ฝนหยุดอยู่ในห้องเรียนนี้ ค่าเวลาไปกับการเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เหยียดขาพาดกับโต๊ะเรียนข้างหน้า แล้วก็มองดูเม็ดฝนที่ตกลงมาเรื่อยๆ อย่างไม่รู้เบื่อผ่านทางกระจกบานใหญ่ข้างห้องเรียน
 
 
เป็นเพราะเย็นมากแล้วจนเลยเวลากลับบ้านของนักเรียนคนอื่น ตึกเรียนจึงดูเหมือนเป็นตึกร้างขณะที่ยามาโมโตะเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่างเปลี่ยนรองเท้ากลับเป็นรองเท้าผ้าใบเหมือนเดิมก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งออกไปยืนอยู่ที่ริมทางออก เหยียดแขนสองข้างขึ้นสุดสูดอากาศสดชื่นหลังฝนตกเข้าไปเสียจนเต็มปอด พร้อมจะวิ่งเหยาะๆ กลับบ้านให้ทันก่อนที่ท้องฟ้าจะเปลี่ยนเป็นสีส้มของเวลาใกล้ค่ำ ยามาโมโตะกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่น เตรียมจะออกวิ่ง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆ ร่างของใครบางคนก็เดินผ่านด้านข้างเขาออกจากตึกเรียนไปอย่างเงียบๆ คล้ายกับว่าไม่สนใจการมีตัวตนของเขา
 
 
“ฮิบาริ…”
 
 
ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยชื่อคนที่เดินนำหน้าออกไปโดยอัตโนมัติ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าของชื่อก็ไม่ได้หันมาตามเสียงเรียก ทำให้คนที่ยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่รีบก้าวตามไป
 
 
“ทำงานเพิ่งเสร็จเหรอ” คำถามสิ้นคิดที่พยายามคิดออกมาอย่างเต็มความสามารถหนุ่มนักกีฬา แต่คนถูกถามกลับเงียบ แสดงว่าใช่สินะ
 
 
เงียบ เงียบไม่ต่างอะไรกับเดินคนเดียว แต่เสียงฝีเท้าของฮิบาริที่เดินอยู่ข้างๆ ก็บอกให้รับรู้ว่าเขากำลังเดินกลับบ้านพร้อมกับฮิบาริ นั่นสินะ! จะคาดหวังอะไร ในเมื่อที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์สนิทสนมกับฮิบาริ จะหวังให้เจ้าตัวชวนเขาคุยก็เห็นจะเป็นไปไม่ได้ แค่ตอนนี้ไม่โดนกรรมการรักษาระเบียบสุดโหดคนนี้คว้าทอนฟ่ามาอัดในฐานะสัตว์กินพืชก็นับว่าดีมากแล้ว
 
 
ถึงอย่างนั้นยามาโมโตะก็อดไม่ได้ที่จะแอบลอบมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ เขาแล้วก็รีบหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะทันรู้ตัว แต่แค่นั้นก็พอจะให้เขาได้เห็นใบหน้าคมสวยที่เฉยนิ่งมองตรงไปยังทางข้างหน้า มุ่งมั่นและมั่นใจ เข็มแข็งและไม่ยอมอ่อนข้อ สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติใดๆ นี่แหละฮิบาริหล่ะ!
 
 
“ทำไมเพิ่งกลับบ้าน”
 
 
เหมือนจะหูฝาดไปเองจนต้องหันกลับไปมองหน้าฮิบาริอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อคนที่เขาคิดว่าจะเงียบตลอดทางกลับเป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนากับเขาก่อน คำพูดที่ปกติแล้วจะเปล่งออกไปอย่างง่ายดายกับทุกคนจึงเหมือนกับเป็นใบ้ให้เงียบอยู่นานกว่าจะตอบออกไป
 
 
“กลับเข้าไปเอาของที่ห้องเรียนแล้วฝนตกพอดีน่ะ เลยต้องรอให้ฝนหยุดก่อน” พอพูดจบก็ปิดท้ายประโยคด้วยเสียงหัวเราะแฮะๆ พร้อมยกมือขึ้นมาลูบศีรษะแก้เขิน พอฮิบาริชวนคุยก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก แล้วถ้าเขาชวนคุยต่อไป ฮิบาริจะคุยกับเขาไหมนะ “แล้วนายกลับบ้านเย็นแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”
 
 
แต่ฮิบาริก็ไม่ได้ตอบคำถามของเขา หมายความว่าใช่อีกรึเปล่านะ?
 
 
ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้งให้ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของน้ำที่ขังอยู่บนถนนกระเด็นขึ้นมาเมื่อเท้าของเขาย่ำลงไป พอเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าก็เห็นบรรดานกน้อยต่างพากันบินร่อนไปมา ส่งเสียงร้องเบาๆ ให้ฟังแล้วระรื่นหู สองขายังคงก้าวไปเรื่อยๆ บนถนนที่คุ้นเคย ผ่านทุ่งหญ้ากว้างริมสระน้ำ ผ่านย่านค้าขายที่เริ่มปิดร้านเมื่อใกล้เวลาค่ำ ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเหมือนอย่างทุกวัน แต่สิ่งที่แปลกไปจากทุกวันก็คือ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของฮิบาริที่ก้าวเดินไปพร้อมกับเขาในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์เริ่มทอแสงสีส้มอ่อนๆ อยู่หลังก้อนเมฆหนาที่ปลายขอบฟ้า
 
 
“หลังฝนตกนี่อากาศดีเนอะ นายว่ามั้ย?” ยามาโมโตะยกแขนทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ สูดอากาศที่มีลมพัดมาจางๆ ให้รู้สึกเย็นสบายเข้าไปจนสุดก่อนจะปล่อยออกมาในรวดเดียว
 
 
ฮิบาริเงียบ เงียบอยู่แบบนี้สงสัยว่าตลอดทางเขาคงจะกลายเป็นคนบ้าที่พูดกับความเงียบอยู่คนเดียวเป็นแน่ แต่ถ้าหากว่ายามาโมโตะหูไม่ฝาดไปหล่ะก็เหมือนเขาได้ยินฮิบาริส่งเสียง “อือ” ในลำคอเบาๆ
 
 
กลิ่นชื้นของดินโชยมาพร้อมกับลมเย็นที่พัดมาต้องใบหน้าเรื่อยๆ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มขณะที่พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า หยดน้ำยังค้างอยู่บนใบไม้ขณะที่เท้าของยามาโมโตะและฮิบาริย่ำลงบนแอ่งน้ำที่ขังอยู่บนถนนเปียกแฉะนั้น ไม่มีคำพูดใดๆ ขณะที่เขาทั้งสองก้าวเดินอย่างช้าๆ คล้ายกับจะยืดเวลาให้ถนนสายนี้ยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าอีกฝ่ายขณะที่ทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน รักษาระยะห่างให้พอจะสัมผัสได้ว่ายังมีอีกคนที่เดินอยู่ข้างตัวเองอยู่ตอนนี้
 
 
 
 
 
 
. . . . . Before the Rain
 
 
 
เมฆฝนสีเทาตั้งเค้ามาให้เห็นเมื่อลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างห้องกรรมการรักษาระเบียบ ฮิบาริยืนกอดอกนิ่ง แบบนี้ถ้าหากว่าเขาไม่รีบกลับบ้านเสียตั้งแต่ตอนนี้ฝนจะต้องตกลงมาก่อนที่เขาจะกลับถึงบ้านเป็นแน่ งานของกรรมการรักษาระเบียบก็สะสางเสร็จแล้ว เย็นวันนี้จึงเหมือนกับเป็นวันสบายสำหรับเขาถ้าหากว่าเมฆฝนไม่ได้ก่อตัวขึ้นมาอย่างบอกให้รู้ว่าฝนกำลังจะตกหนักหละก็ ความคิดที่เขาวางเอาไว้ว่าจะออกไปเดินตรวจความเรียบร้อยรอบๆ โรงเรียนก็คงไม่เป็นอันต้องล้มเลิกไปแบบนี้
 
 
ฮิบาริเดินไปหยิบเสื้อกัคคุรันที่พาดไว้กับเก้าอี้ ทอนฟ่าคู่กายถูกหยิบออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกจากประตูไปก็นึกแปลกใจตัวเองหนักหนาที่จู่ๆ ก็เดินกลับมาเปิดผ้าม่านที่หน้าต่าง มองออกไปที่สนามซ้อมของชมรมเบสบอลก็เห็นว่าเลิกซ้อมกันแล้ว แต่ว่าไอ้คนที่ชอบเบสบอลเป็นชีวิตจิตใจไม่ได้เดินกลับบ้านไปพร้อมกับสมาชิกชมรมคนอื่นๆ กลับวิ่งออกจากสนามซ้อมแล้วตรงมาทางตึกเรียน
 
 
กลับเข้ามาอีกทำไมนะ?
 
 
เกิดความอยากรู้ขึ้นและก็ยังไม่ทันหายสงสัย ฮิบาริก็ต้องรีบปิดม่านเมื่อเห็นว่ายามาโมโตะวิ่งมาจนถึงด้านหน้าของตึกเรียน หันหลังยืนผิงหน้าต่างอย่างกลัวว่าจะถูกเห็น
 
 
แสงสว่างวาบลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังลั่น แล้วฝนที่ตั้งเค้ามานานก็ได้เทลงมาอย่างหนักพอดี ฮิบาริถอนหายใจเดินไปหยิบร่มคันยาวที่แขวนไว้ข้างประตู สุดท้ายฝนก็ตกลงมาก่อนที่เขาจะได้กลับบ้าน แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าออกไปเปียกฝนกลางทาง
 
 
ฮิบาริเดินลงบันไดมาเรื่อยๆ จงใจใช้ทางเดินที่ผ่านระเบียงห้องเรียนของปีสอง เขาก้าวเท้าลงบนพื้นกระเบื้องอย่างระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดังจนคนที่อาจจะอยู่ในห้องเรียนรู้ตัว แกล้งเดินผ่านหน้าห้องเรียนของยามาโมโตะทำทีเป็นว่าเดินตรวจความเรียบร้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแอบเหล่มองเข้าไปในห้อง ผ่านกระจกตรงประตูห้องเรียน
 
 
ยามาโมโตะ คาเคชิ กำลังนอนหลับเอาขาพาดโต๊ะเรียนอย่างสบายใจ วางกระเป๋าสะพายเอาไว้ที่โต๊ะเรียนตัวข้างๆ บนกระเป๋ามีกระดาษเหมือนคะแนนสอบวางอยู่ คงจะลืมเอาไว้แล้วกลับเข้ามาเอาแต่ฝนก็ดันตกลงมาก่อน แล้วตอนนี้ก็คงจะนอนรอให้ฝนหยุดตกก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน
 
 
แบบนี้ถ้าเขาเอาร่มกลับไปเก็บ แล้วรอให้ฝนหยุดตกบ้างคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง
 
 
 
 

– E N D –

 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

One comment

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s