[Fic Attack on Titan] Uncontrollable #2 (Eren x Levi)


Title: Uncontrollable
Chapter 2 : การฝึกฝนที่เอาชีวิตเข้าแลก
Author: Yaoyuay
Fandom: Attack on Titan
Pairing: Eren Yeager x Levi
Rating: PG-13
Warning: Yaoi
 
 
 

. . . . Uncontrollable : Intro
. . . . Chapter 1 : ความรู้สึกผิดบาปในใจ

 
 
 
 
“เตรียมทุกอย่างพร้อมหรือยัง”
 
เสียงของหัวหน้าทหารรีไวดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินเข้ามาในบริเวณคอกม้า อุปกรณ์เคลื่อนที่สามมิติถูกติดเอาไว้ข้างตัว พร้อมกับใบมีดชุดใหม่ที่ยังไม่เคยเฉือนเนื้อไททันจนทื่อ คล้ายกับทุกครั้งเวลาที่ออกสำรวจนอกกำแพง เพียงแต่ครั้งนี้หัวหน้าทหารผู้เป็นความหวังของมนุษยชาติไม่ได้สวมเสื้อแจ็คเก็ตหรือเสื้อคลุมของหน่วยทหารเหมือนทุกครั้ง กลับสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในที่ไม่มีผ้าผูกคอที่เคยเห็นจนชินตา
 
 
“ครับ”
 
เด็กหนุ่มผู้มีความสามารถในการแปลงร่างเป็นไททันตอบรับ ขณะที่จูงสายบังเหียนพาม้าคู่กายทั้งของเขาและหัวหน้ารีไวเดินออกมา ในการฝึกวันนี้ตัวเขาเองก็ไม่ได้สวมเสื้อเครื่องแบบทหารเช่นเดียวกับหัวหน้ารีไว สวมเพียงเสื้อตัวในที่เคยสวมอยู่เป็นประจำ พร้อมกับอุปกรณ์เคลื่อนที่สามมิติ และใบมีดชุดใหม่ที่เตรียมพร้อมสำหรับกานฝึกด้านนอกกำแพง
 
 
“ไปกันได้แล้ว”
 
รีไวเดินมารับสายบังเหียนจากมือของเด็กหนุ่ม พาม้าคู่กายเดินนำออกจากคอกม้าไป ไม่จำเป็นต้องมีกระเป๋าสัมภาระใส่ดินปืนสำหรับ ยิงส่งสัญญาณพาดด้านข้างตัวม้า ในการฝึกครั้งนี้มีเพียงเขา กับเด็กหนุ่มใต้บังคับบัญชาเท่านั้น หากมีความผิดพลาด เขาต้องควบคุมสถานการณ์ให้ได้ โดยไม่มีการลงมือฆ่าไททันเอเลน
 
“เออร์วิลขอให้พวกกองกำลังรักษาการณ์เปิดประตูให้เราเข้าออกนอกกำแพงได้อย่างอิสระในช่วงการฝึกของแก พวกนั้นคงรำคาญน่าดูที่ต้องเปิดประตูให้เป็นกรณีพิเศษนอกเหนือการสำรวจ ชั้นหวังว่าคงใช้เวลาแค่ไม่กี่วันนะ”
 
ในตอนท้ายหัวหน้าทหารจงใจเน้นคำพูดเป็นพิเศษโดยการหันมาสบตาเด็กหนุ่มที่เดินตามมาด้านหลัง
 
 
“ครับ..”
 
เป็นเพียงคำตอบรับสั้นๆ อีกครั้ง แต่กลับมีความกังวล และไม่แน่ใจปะปนอยู่ในน้ำเสียง เอเลนก้มมองหลังมือที่กุมบังเหียนขณะที่พาม้าคู่กายเดินออกไปจนพ้นคอกม้า ไม่มีร่องรอยของรอยฟันที่เคยกัดเนื้อหลงเหลือให้เห็น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ถูกฉีกกัดจนเป็นแผลเพื่อสร้างแรงกระตุ้น เหมือนกับการที่ตัวเขาในตอนนี้ก็ไม่มีความทรงจำขณะที่แปลงร่างเป็นไททันครั้งล่าสุดหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
 
 
 
 
ประตูกำแพงเปิดออกให้เขาและหัวหน้าทหารรีไวควบม้าผ่านออกไปสู่ด้านนอกของกำแพง ทิวทัศน์ที่คุ้นตาเหมือนทุกครั้งที่ออกมาสำรวจ ทุ่งโล่งที่มีต้นไม้เตี้ยๆ ขึ้นอยู่ประปรายปรากฎให้เห็นตรงหน้ายามเมื่อพ้นกำแพงเมือง แต่ถึงอย่างนั้นยังคงจำที่เพื่อนสนิทเคยบอกเอาไว้ได้ ที่ด้านนอกของกำแพงยังมีผืนน้ำกว้างใหญ่ไพศาลที่เรียกว่าทะเล หรือแม้แต่บางสถานที่ที่หนาวเย็นจนกลายเป็นน้ำแข็ง
 
 
ความฝันในวัยเด็ก และคำสัญญาที่เคยให้กันเอาไว้ จะออกไปท่องโลกกว้างที่อยู่ด้านนอกกำแพง หลังจากกำจัดไททันได้ทั้งหมด หลังจากมนุษย์ได้รับอิสรภาพกลับคืนมา ยังมีภาพของทิวทัศน์ธรรมชาติอันสวยงามที่เขายังไม่เคยเห็น ยังมีสถานที่อีกมากมายที่รอพวกเขา ภาพของจริงที่ได้มองเห็นผ่านสายตา ไม่ใช่ภาพวาดในหนังสือ
 
 
“เอเลน!!!”
 
เสียงตะโกนของหัวหน้ารีไวเรียกสติเขาให้กลับมาอยู่ที่บนหลังม้าเหมือนเดิม ร่างเล็กในชุดลำลองพุ่งผ่านข้างตัวเขาไปพร้อมกับลวดสลิงที่ถูกยิงออกไปก่อนหน้า
 
“มีสติหน่อย!! มันมาแล้ว”
 
ร่างนั้นหันกลับมาบอกขณะที่พุ่งไปด้วยความเร็วของแรงส่งจากแก๊สที่ด้านหลังไปในทิศทางที่ฉมวกปลายแหลมนั้นพุ่งผ่านอากาศไปปักลงบนร่างของสิ่งมีชีวิตสูงเกือบเจ็ดเมตรที่กำลังวิ่งมาอย่างสะเปะสะปะ
 
 
ใบมีดคมถูกติดเข้ากับด้ามจับที่ทำหน้าที่เป็นทั้งที่ยิงฉมวกและด้ามดาบ ฟาดฟันตัดแขนของไททันที่เอื้อมมาหวังจะคว้าตัวขาดออกร่วงลงระเหยเป็นไอความร้อนบนพื้น พุ่งตัวไปด้วยลวดสลิงอีกครั้งอ้อมไปที่ด้านหลังตรงท้ายทอย พร้อมกับปลิดชีพของร่างยักษ์อันใหญ่โตด้วยการเฉือนเนื้อตรงท้ายทอยออกด้วยความลึกที่ทำให้ถึงตายพอดี
 
 
เลือดสีแดงพุ่งกระฉูดออกจากหลังคอ พร้อมกับที่ร่างใหญ่เทอะทะสูงเจ็ดเมตรนั้นล้มลงและสิ้นชีวิตร่างอันใหญ่โตทุกส่วนนั้นระเหยหายไปเป็นไอความร้อน รีไวกลับลงมาบนพื้นอีกครั้งหลังจากเพิ่งจัดการตัวปัญหาที่วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาจะคว้ามนุษย์ไปกินลูกเดียว
 
 
“พวกมันเริ่มเข้ามาใกล้กำแพงมากขึ้น คงจะเจอพวกมันไปตลอดทาง”
 
 
เป็นตามคาด ระหว่างทางที่เขาควบม้าไปถูกโจมตีด้วยไททันไม่ขาดระยะ ทั้งตัวที่มีระดับความสูงตั้งแต่สี่ถึงห้าเมตรไปจนถึงเจ็ดเมตร พวกมันไม่ได้วิ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน แต่กลับพุ่งออกมาโจมตีในจังหวะที่พวกเขาเผลอ หรือไม่ทันตั้งตัว คล้ายกลับดักซุ่มรอจังหวะที่พวกเขาผ่านไปในเขตแดนของมัน
 
 
“แกไม่ต้องโจมตีมัน ควบม้าไปเรื่อยๆ ระวังตัวด้วย”
 
คำสั่งจากหัวหน้าทหารให้เอเลนปฏิบัติตาม เด็กหนุ่มรับสายบังเหียนมาจากผู้เป็นหัวหน้าในจังหวะที่อีกฝ่ายดีดตัวออกจากหลังม้าด้วยอุปกรณ์เคลื่อนที่สามมิติพอดี
 
 
หลายครั้งที่เอเลนเกือบบังคับม้าให้หลบไททันวิปริตที่พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ไม่พ้น ร่างใหญ่กว่ามนุษย์หลายเท่านั้นพุ่งกระโจนมา และเคลื่อนที่บนพื้นด้วยแขนและขารวมสี่ข้าง ความเร็วนั้นแทบจะตามม้าทัน แต่ครู่เดียวเท่านั้นที่เอเลนหันไปมอง ร่างนั้นก็จบชีวิตลงด้วยใบมีดที่คว้านลึกลงไปในท้ายทอย เฉือนเนื้อออกด้วยใบมีดในสองมือของหัวหน้าทหารที่แข็งแกร่งที่สุด
 
 
ยังไม่ทันที่จะได้กระโดดลงจากร่างของไททันวิปริต ฝ่ามือใหญ่ยักษ์ของไททันตัวอื่นก็พุ่งแหวกอากาศมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสอง พวกมันกลับพุ่งเข้ามาพร้อมกันทีเดียวสี่ตัว
 
 
ปลายฉมวกแหลมพุ่งไปปักบนร่างของไททันตัวที่อยู่ไกลออกไป แรงขับเคลื่อนจากแก๊สพาหัวหน้าทหารร่างเล็กพุ่งไปตามแนวลดสลิง หลบฝ่ามือยักษ์ที่ตะปบลงมาได้อย่างหวุดหวิด จังหวะที่พุ่งตัวไปใกล้กับร่างของไททันที่ใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยวนั้น ก็ตวัดตามจับปลดใบมีดออกให้พุ่งไปปักบนดวงตาทั้งสองข้างของยักษ์ตนนั้น ปิดตายการมองเห็น และใช้ร่างที่ทุรนทุรายจากความเจ็บปวดของมันเป็นฐานที่มั่นก่อนจะพุ่งตัวออกไปจัดการกับไททันตัวอื่นด้วยความเร็วที่เรียกได้ว่าเหนือกว่าคนอื่นๆ ทั่วไป
 
 
ใบมีดที่ทำจากวัสดุพิเศษเฉือนลงบนเนื้อหนาๆ ของสิ่งมีชีวิตร่างยักษ์ซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งเปิดหนัง ตัดแขน หรือแม้แต่เฉือนกล้ามเนื้อตรงบริเวณที่สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของมันได้ เพื่อเปิดทางไปสู่จุดตายตรงท้ายทอย เพียงไม่ถึงอึดใจ ร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ก็ล้มลงบนพื้นเกิดเป็นแรงสั่นสะเทือนติดกันจนคล้ายกับแผ่นดินไหว
 
 
“ไปต่อได้แล้ว”
 
รีไวกลับมาที่ม้าอีกครั้ง ใบมีดที่เฉือนเนื้อท้ายทอยจนทื่อแล้วถูกปลดทิ้งไปข้างตัวก่อนจะขึ้นไปบนหลังม้า เลือดสีแดงเข้มของพวกยักษ์เปื้อนเปรอะไปทั่วไปหน้าของหัวหน้าทหาร ครู่หนึ่งจึงระเหยหายไปเหมือนกับร่างของพวกยักษ์ที่ล้มลงอยู่เบื้องหลัง
 
 
 
 
ป่าต้นไม้ยักษ์ปรากฎให้เห็นตรงหน้าพาให้ภาพความทรงจำในวันโหดร้ายหวนกลับมา เอเลนชะลอความเร็วของม้าลงพร้อมๆ กับความคิดเหม่อลอยกลับไปในวันที่ออกมาทำภารกิจที่ป่าต้นไม้ยักษ์แห่งนี้ ภาพความทรงจำสุดท้ายของพวกพ้องเปื้อนไปด้วยเลือด ความโศกเศร้าเสียใจที่มองเห็นผ่านดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาเมื่อกลับถึงเมืองด้วยภารกิจที่ล้มเหลว
 
 
“ตามมาสิ เราจะฝึกกันที่นี่”
 
รีไวหันมาเรียกคนที่ชะลอความเร็วเสียจนห่างออกไป จนแทบจะหยุดนิ่งอยู่ที่ปากทางเข้าสู่เขตป่าต้นไม้ยักษ์ ช่วงที่ไม่พบวี่แววของพวกไททัน เขาต้องพาเอเลนไปที่ส่วนลึกของป่าเพื่อเริ่มต้นการฝึกก่อนที่เวลากลางคืนจะมาถึง
 
 
“ครับ..”
 
เป็นคำตอบรับสั้นๆ ที่แฝงไปด้วยความลังเล กังวล และสับสนอีกครั้ง ขณะที่เอเลนควบม้าตามร่างที่นำอยู่เบื้องหน้าเข้าสู่เขตป่าต้นไม้ยักษ์ เป็นภาพที่คล้ายกันกับวันนั้น มีหัวหน้ารีไวควบม้าตัวเดิมนำอยู่ รอบกายมีต้นไม้ยักษ์ที่สูงเสียดฟ้าจนแสงสว่างส่องลงมาได้อย่างเบาบาง แต่สิ่งที่ต่างกันคือ ไม่ใช่การปฏิบัติภารกิจ และไม่มีหน่วยรีไว
 
 
จนกระทั่งถึงพื้นที่ที่มีแสงสว่างลอดลงมาเพียงน้อยนิด ใช้เวลาสักพักกว่าที่จะปรับสายตาให้ชินกับความมืดที่คล้ายกับเวลากลางคืน หัวหน้ารีไวสั่งให้เขาหยุด และผูกม้าทั้งสองตัวเอาไว้กับต้นไม้ใกล้ๆ การฝึกกำลังจะเริ่มขึ้นที่นี่ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าจะเป็นการฝึกในรูปแบบไหน
 
 
“แปลงร่างเป็นไททันซะ”
 
 
“ครับ?”
 
 
“ถ้าไม่รีบแปลงร่างเป็นไททัน ชั้นจะฆ่าแก”
 
 
“หะ…”
 
ยังไม่ทันที่จะได้เปล่งคำพูดด้วยซ้ำ ร่างตรงหน้าก็ดึงใบมีดออกมาจากช่องเก็บข้างตัว พร้อมพุ่งตรงมาทางเขา ไวกว่าความคิด เคลื่อนไหวไปด้วยสัญชาติญาณการเอาชีวิตรอด เอเลนยิงปลายฉมวกแหลมพุ่งไปปักที่ลำต้นไม้ข้างๆ พุ่งตัวหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดขึ้นไปยืนบนกิ่งของต้นไม้ใหญ่
 
 
ไม่ทันที่จะได้ตั้งหลัก ร่างเล็กนั้นก็ตามขึ้นมาประชิดตัวอีกครั้ง รับใบมีดคมนั้นไว้ได้ด้วยใบมีดในมือที่ยกขึ้นมากันใบหน้าเอาไว้ หากช้ากว่านี้อีกเสี้ยววินาที คมมีดของหัวหน้ารีไวคงจะฟาดเฉือนไล่ลงมาตั้งแต่ลำคอไปจนถึงกลางอกเป็นแน่
 
 
“อะไรกันครับหัวหน้า!!”
 
เอเลนพยายามถามถึงสาเหตุที่จู่ๆ หัวหน้าทหารที่รับปากว่าจะช่วยฝึกพิเศษให้เขาควบคุมพลังไททันได้ ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นจะฆ่าเขาแทน หรือจริงๆ แล้วหัวหน้ารีไวไม่ได้ต้องการจะช่วยเขาฝึกแต่แรก ความตั้งใจจริงๆ คือจะฆ่าเขาและส่งตัวไปให้กับทางราชสำนัก
 
 
รีไวลดใบมีดยาวลงถือแนบไว้ข้างตัว แต่เอเลนยังคงกำดาบจับใบมีดที่ยกขึ้นป้องกันตัวเองเอาไว้แน่นเสียจนเริ่มสั่น หัวหน้าทหารพ่นลมหายใจ และทำเสียงในลำคออย่างหงุดหงิดเหมือนทุกครั้งเวลาที่รำคาญ หรือมีเรื่องขัดใจ
 
 
“จะแปลงเป็นไททันแต่ละที ต้องกระตุ้นนานเลยหรือไง?”
 
คำถามที่เสียดแทงบาดลึกจนคล้ายกับใบมีดนั้นได้แทงผ่านทะลุหัวใจของเขา หลายครั้งกว่าที่จะแปลงเป็นไททันได้ เขาต้องมีเป้าหมาย มีแรงกระตุ้น หรือแม้แต่ได้เพื่อนคนสำคัญช่วยพูดเตือนสติ จนกระทั่งมีแรงฮึดขึ้นมาสู้ได้
 
 
“แกต้องฝึกแปลงเป็นไททันให้ได้ตามที่ต้องการ เหมือนตอนที่เพื่อนทหารของแกแปลงเป็นไททันหญิงได้ต่อหน้าต่อตาแกไงหล่ะ”
 
คำพูดเสียดแทงตอกย้ำแผลที่หัวใจ ดึงภาพฝันร้ายในวันเก่าๆ ให้กลับมาบีบคั้นความรู้สึกแย่ที่อัดแน่นอยู่ในอก แม้จะทำใจยอมรับได้แล้วว่าแอนนี่คือไททันหญิงตนนั้นที่พรากชีวิตของผู้คนไปมากมาย แต่ก็ยังอยากถามถึงเหตุผลที่แอนนี่ฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น รวมถึงรุ่นพี่ในหน่วยทหารที่เขาเพิ่งจะได้สานสัมพันธ์แห่งความเชื่อใจได้ไม่นาน ก็ถูกทำลายลงด้วยการโจมตีที่เหมือนดั่งยมฑูตมาพรากชีวิตของพวกเขาไป
 
 
“แปลงเป็นไททัน ป้องกันการโจมตีของชั้น แล้วก็..พวกมันกำลังจะมาแล้ว”
 
จบคำพูดของนายทหารร่างเล็ก แผ่นดินก็สั่นสะเทือนจนแม้แต่กิ่งไม้ยังวูบไหว เพราะอยู่บนความสูงกว่ายี่สิบเมตรจึงได้มองเห็นไปในระยะไกล ฝูงไททันที่มีขนาดความสูงต่างๆ รวมถึงไททันวิปริตแบบที่ซุ่มโจมตีใส่พวกเขา พากันวิ่งตรงมาทางที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ คล้ายกับได้กลิ่นของสิ่งมีชีวิตประเภทอื่นนอกจากเหนือพวกมัน สิ่งมีชีวิตที่พวกมันชอบเอาไปกัดกลืนลงท้องเล่น
 
 
คมดาบแหวกผ่านอากาศมาอีกครั้ง เฉียดข้างใบหูไปหลังจากที่เขาเอี้ยวตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ไม่ทันจะได้ประมาณจำนวนของฝูงทันไทที่วิ่งมา ต้องมาหลบการโจมตีของหัวหน้ารีไวแทน ครั้งนี้เหมือนจะเอาจริงมากขึ้น เมื่อเขาใช้อุปกรณ์เคลื่อนที่สามมิติพุ่งผ่านอากาศหนีไป หัวหน้ารีไวล์ก็พุ่งตามมาด้วยความเร็วที่เกือบจะตามทัน อีกทั้งฝูงไททันก็เหมือนจะเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
 
…แบบนี้มีแต่ต้องแปลงร่างเป็นไททันได้ให้…
 
 
มือข้างซ้ายถูกยกขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปาก อ้าปากเตรียมจะกดฟันคมๆ ฝังเขียวลงไปฉีกเนื้อให้เป็นแผลเลือดออก แต่กลับเสียหลักร่วงลงกลางอากาศเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกมือแกร่งคว้าด้านหลังคอเสื้อเอาไว้ และดึงร่างของเขาให้ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นโดยที่มีร่างของอีกคนคร่อมทับอยู่ พร้อมเงื้อใบมีดดาบสุดแขน เตรียมพร้อมจะแทงลงมา เพียงวินาทีเดียวก่อนที่ใบมีดจะผ่านอากาศที่กั้นกลางระหว่างหัวหน้ารีไว และเขาลงมา
 
…มืออีกข้างหนึ่งของเขายังว่างอยู่…
 
 
 
 
เป็นประกายของประจุไฟฟ้าคล้ายกับฟ้าผ่าลงมาที่กลางป่าต้นไม้ยักษ์ เกิดแสงสว่างวาบเป็นวงกว้างพร้อมกับแรงดันอากาศที่แปรปรวน ผลักให้ร่างของรีไวถูกดีดออกไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ ในขณะที่แสงสว่างจ้านั้นทำให้ต้องหรี่ตาสู้แสงตรงหน้า เห็นเป็นเงาร่างๆ ของสิ่งมีชีวิตร่างยักษ์ขนาดสูงกว่าสิบห้าเมตรยืนอยู่ภายใต้หมอกควันของแรงทำลายนั้น
 
 
ในที่สุดเอเลนก็แปลงร่างเป็นไททันได้ สมมติฐานหนึ่งที่เขาเคยคิดจะทดลองให้แน่ใจเป็นไปตามที่คาดเอาไว้ หากอยู่ภายใต้แรงกดดันที่ส่งผลให้อาจถึงตาย จะเป็นแรงกระตุ้นอย่างดีในการแปลงเป็นไททันของเจ้าเด็กนั่น ต่อไปก็เหลือแค่ฝึกทักษะในการต่อสู้จริงเท่านั้น
 
 
ฉมวกปลายแหลมถูกยิงไปปักที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ พาร่างของนายทหารร่างเล็กไปอยู่บนที่สูงเพื่อมองดูการเคลื่อนไหวของฝูงไททัน ยิ่งเอเลนแปลงเป็นไททันแล้ว ยิ่งเป็นตัวกระตุ้นเรียกให้พวกมันมารวมกันมากขึ้น ตอนนี้จำนวนของพวกมันมีมากกว่าสามสิบตัว และกำลังใกล้เข้ามา อาจจะหนักหนาไปจากที่คาดการณ์เอาไว้ในทีแรกเสียหน่อย แต่ก็นับเป็นสูตรเร่งรัดที่ไม่เลว
 
 
รีไวพุ่งแหวกอากาศไปด้วยแรงขับเคลื่อนของแก๊สที่ด้านหลังอีกครั้ง เคลื่อนที่ผ่านฝูงไททันที่วิ่งกรูเข้ามาหวังจะเข้ามารุมกัดกิน ร่างของสิ่งมีชีวิตประเภทที่คล้ายคลึงกับพวกมัน แต่ภายในกลับเป็นมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงรูปร่างไปเท่านั้น
 
 
ปลายฉมวกปักลงบนร่างของไททันเอเลนก่อนที่ร่างของเขาจะไปยืนอยู่บนไหล่ ดวงตาสีเขียววาวโรจน์นั้นเหล่มองมาทางเขาแต่กลับไม่มีวี่แววว่าร่างใหญ่โตตรงหน้านี้จะโจมตี แสดงว่าการแปลงร่างครั้งนี้ไม่ได้อาละวาด และเขาต้องเป็นฝ่ายโจมตีใส่ร่างที่สูงกว่าสิบห้าเมตรนี้แทน
 
 
แทงปลายใบมีดดาบทั้งสองข้างลงบนต้นแขนข้างหนึ่งของร่างใหญ่ยักษ์ที่ยืนอยู่ สไลด์ตัวลงไปตามความยาวของแขนจนถึงปลายนิ้วมือ สร้างความเจ็บปวดให้ไททันเอเลนร้องคำรามด้วยความทรมาน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีวี่แววที่ไททันตัวนี้จะหันมาหยุดการโจมตีของเขา จึงฟาดฟันใบมีดคมในมือทั้งสองข้างนั้นลง ตัดข้อมือให้ฝ่ามือใหญ่นั้นหลุดออกจากแขน
 
 
เสียงร้องคำรามครวญครางด้วยความทรมานดังก้องไปทั้งป่า ยิ่งเรียกให้พวกไททันวิ่งมาถึงตัวของไททันเอเลนเร็วขึ้น บางส่วนวิ่งเข้ามาเกาะที่ขา และเริ่มกัดแทะเพื่อสร้างความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยให้รำคาญ จึงสะบัดขาข้างนั้นให้ร่างเล็กๆ ของไททันเหล่านั้นกระเด็นลอยไปก่อนจะวิ่งไปเหยียบกระทืบซ้ำที่ลำคอจนส่วนหัวหลุดกระเด็นออก
 
 
ไททันตัวที่สูงพอจะพุ่งเข้ากัดที่ต้นแขนได้ก็พุ่งเข้ามาฝังเขี้ยวกัดจมลงจนมิด ฉีกเนื้อให้หลุดออกก่อนกลืนลงท้องของมัน แต่โชคร้ายที่แขนอีกข้างที่โดนรีไวฟันจนข้อมือขาด พร้อมโจมตีโดนเส้นเอ็นเสียจนขยับแขนไม่ได้ จึงไม่สามารถหยุดการโจมตีของไททันที่เริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ได้ จนกว่าแขนอีกข้างจะสามารถฟื้นฟูตัวเองจนเคลือนไหวได้
 
 
จนกระทั่งร่างโดนกัดกินหายไปส่วนหนึ่ง ระหว่างนั้นแขนอีกข้างของไททันเอเลนก็ฟื้นฟูตัวเองได้จนสมบูรณ์ เหล่าไททันที่เกาะกินกัดเนื้อหนังอยู่ถูกแขนอีกข้างคว้าตัวเหวี่ยงออกไปให้หลังคอกระแทกกับต้นไม้ ร่างที่สูงเพียงสามเมตรนั้นร่วงลงครูดไปกับลำต้นไม้ ก่อนที่เลือดสีแดงเข้มที่เปื้อนเป็นทางนั้นจะระเหยไปพร้อมกับร่างของมัน
 
 
ทั้งชกต่อยถีบกัดตรงจุดตายที่ท้ายทอย จนกระทั่งฝูงไททันที่เข้ามาโจมตีหายไปกว่าครึ่ง ความอ่อนล้าของพลังกายเริ่มถาโถมให้หอบหายใจหนักๆ อ่อนแรงจนคล้ายกับแขนสองข้างหนักขึ้นจนแทบยกไม่ขึ้น
 
 
ร่างเล็กพุ่งเข้ามาด้วยอุปกรณ์เครื่องที่สามมิติอีกครั้ง คราวนี้พุ่งเข้ามาที่ใบหน้า และกำลังจะพุ่งดาบลงมาปักที่ดวงตาเพื่อปิดกั้นการมองเห็น ฝ่ามือใหญ่คว้าเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะโดนโจมตี แต่ไม่ถึงกับกำแน่นเสียจนทำให้ร่างในกำมือนั้นอึดอัดหรือบาดเจ็บ เพียงแค่หยุดการเคลื่อนไหวนั้นเอาไว้ ก่อนจะขว้างร่างนั้นลอยไปด้วยความเร็วที่เพียงแค่ผลักออกไปในอากาศ ให้ร่างนั้นยังคงทรงตัวด้วยอุปกรณ์เคลื่อนที่สามมิติได้
 
 
ฝืนใช้พลังที่เหลืออยู่เฮือกสุดท้ายจัดการกับฝูงไททันที่เหลืออยู่จนหมด ก่อนที่จะทิ้งร่างทรุดนั่งลงบนพื้นท่ามกลางร่างที่ไร้ชีวิตของไททันตัวอื่นที่ค่อยๆ ระเหยเป็นไอความร้อน ไม่มีศพของไททันตัวไหนที่อวัยวะเชื่อมติดกันอยู่ครบสมบูรณ์ ไม่แขนหรือขา ก็เป็นส่วนของศีรษะที่หลุดหายไปจนยากจะจำได้ว่าเคยเชื่อมอยู่กับร่างใด
 
 
ปิดฉากการต่อสู้กับพวกฝูงไททัน แต่การรับมือการโจมตีจากหัวหน้าทหารกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง ร่างเล็กพุ่งตรงมาด้วยความเร็วที่มากขึ้นกว่าเดิม แม้จะใช้ฝ่ามือใหญ่คว้าเอาไว้ได้ แต่ร่างนั้นก็ฟาดเฉือนจนนิ้วทั้งห้าหลุดออก และเป็นอิสระจากการจับกุม ปลายฉมวกพุ่งไปปักที่ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังก่อนร่างที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วจะพุ่งอ้อมไปที่ด้านหลังคอ
 
 
ไททันเอเลนยกมืออีกข้างขึ้นปิดป้องบริเวณท้ายทอย แต่ก็ไม่สามารถป้องกันการโจมตีที่ฟาดฟันจนฝ่ามือเหวอะยุ่ย บริเวณท้ายทอยเปิดโล่งอย่างสมบูรณ์เมื่อมือทั้งสองข้างยังไม่ฟื้นฟูตัวเอง รวมถึงความอ่อนล้าที่ถาโถมเข้ามาทำให้เขาไม่เหลือแรงที่จะรับมือการโจมตีของหัวหน้ารีไวต่อ แขนทั้งสองข้างวางลงแนบข้างลำตัวราบไปกับพื้น ก้มหน้าลงเปิดทางที่ท้ายทอยคล้ายกับยอมแพ้
 
 
“เฮ้! เป็นอะไรของแก”
 
ร่างเล็กที่ยืนอยู่บนหลังคอ ปักดาบลงใกล้กับจุดตายบริเวณท้ายทอย แต่ก็กะระยะไม่ให้แทงลึกลงไปจนโดนร่างมนุษย์ที่อยู่ภายในร่างกายอันใหญ่โตของไททัน เมื่อไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบรับจากร่างของไททันเอเลน รีไวจึงยิงฉมวกไปปักที่ข้างแก้ม อ้อมไปด้านข้างห้อยตัวอยู่ชิดกับส่วนที่ใกล้กับดวงตาที่สุด
 
 
ดวงตาสีเขียวนั้นปิดสนิท และร่างกายใหญ่ยักษ์นี้ก็ไม่เคลื่อนไหวอีก แม้ว่าเขาจะแทงใบมีดดาบย้ำลงซ้ำๆ บริเวณขมับใกล้กับดวงตา แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าร่างนั้นจะร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด หรือเคลื่อนไหวร่างกายเลย คงมาถึงขีดสุดแล้ว
 
 
รีไวอ้อมไปที่ด้านหลังท้ายทอยอีกครั้ง เปลี่ยนใบมีดเป็นชุดใหม่ ด้วยความคมที่ยังไม่เคยตัดผ่านผิวหนังของไททันตัวอื่นมาก่อน น่าจะเฉือนเนื้อตรงท้ายทอยของไททันเอเลนได้อย่างไม่ลำบาก เมื่อกะจนได้ระยะแล้วก็ลงมือเฉือนเนื้อที่ท้ายทอยเปิดออกจนเห็นร่างมนุษย์ที่อยู่ข้างใน
 
 
เด็กหนุ่มใต้บังคับบัญชาหมดสติขณะที่กล้ามเนื้อส่วนที่เป็นนพังผืดของไททันเริ่มเชื่อมต่อ และปกคลุมร่างจนแทบจะกลืนกินไปทุกส่วนยกเว้นใบหน้า ส่งผลให้รีไวสบถในลำคออย่างรำคาญอีกครั้ง ออกแรงดึงจนสุดแรงกว่าร่างที่หมดสติของเอเลนจะหลุดออกจากร่างของไททัน ไอความร้อนจากร่างที่เพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการส่งผ่านมาถึงเขา ให้รู้สึกร้อนวาบบริเวณที่ร่างกายสัมผัสโดนกัน ไม่คิดว่าไอความร้อนจากร่างของไททันจะสูงขนาดนี้
 
 
รีไวหอบร่างที่ยังหมดสติพร้อมกับเคลื่อนที่ไปตามแนวของลดสลิง พุ่งผ่านต้นไม้ใหญ่กลับไปยังจุดที่ผูกม้าเอาไว้ตอนแรก พาดร่างนั้นกับม้าอีกตัวก่อนจะคลายปมเชือกที่ผูกไว้กับต้นไม้ออก และควบม้าสองตัวไปพร้อมกัน มุ่งหน้ากลับไปที่ในกำแพง

…เจ้าเด็กเหลือขอนี่ ยังต้องฝึกอีกเยอะ…
 
 
 

– T B C –

 
 

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

 
 
แทบจะสู้กันทั้งตอนเลย และก็ไม่ค่อยมีบทพูดด้วย
อัดด้วยดาบ กระแทกด้วยหมัดกันอย่างเดียวเลย – w -,,ยังไม่มีความคืบหน้าทั้งในเรื่องของการฝึก และความสัมพันธ์ของทั้งสองคน
แต่ตอนนี้รีไวแบกเอเลนกลับไปอีกแล้ว พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ XD

Thank you for your comment ♥

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s